Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

In 'Vele hemels boven de zevende' raken grote zijnsvragen verstrikt in anekdotiek

Cultuur

Sander Hiskemuller

Hanne Arendzen als de ongelukkige Eva. © RAYMOND VAN OLPHEN
Recensie

Vele hemels boven de zevende
Bos Theaterproducties
★★

'Vele hemels boven de zevende', in de regie van Ursul de Geer, eindigt met hoop. Het zwarte draadjesgordijn zakt, er komt een boslandschap tevoorschijn - leven, lucht, adem. De façades waarachter de personages zich eerder verscholen, zijn niet meer nodig: er is eindelijk gezegd wat er gezegd moest worden. Met een fatale afloop, dat wel.

Lees verder na de advertentie

De Geer heeft een naam op te houden als het om toneelbewerkingen van bestsellers gaat. Hij bracht 'Haar naam was Sarah' van Tatiana de Rosnay op de planken, 'Stoner' van John Williams, en daar komt nu het succesdebuut van Griet op de Beeck bij. De Geer en bewerker Léon van der Sanden volgen hetzelfde procedé: een respectvolle weergave van het boek en een regie die binnen de lijntjes blijft. En ongetwijfeld een groot publiek zal aanspreken.

Het acteerspel is uitstekend. Hanne Arendzen grijpt naar de strot als Eva, een jonge vrouw-alleen die zich bijkans verslikt in goede bedoelingen en daardoor alleen maar vernedering treft. Haar zus Elsie (Anne Lamsvelt) is het tegenovergestelde: succesvol, assertief, moeder, maar toch op zoek naar 'iets' wat ze in haar huwelijk niet krijgt. Hun moeder (Henriëtte Tol) spat uit elkaar van verbeten zelfmedelijden, maar geen hond die meer naar haar luistert. En dan de alcoholische pa (Peter Bolhuis), de meest tragische figuur uit dit disfunctionele, maar herkenbare gezin. Hij draagt een geheim met zich mee dat uiteindelijk de nekslag zal betekenen voor zijn ongelukkige dochter Eva.

Het zijn gewone mensen, die op zoek zijn naar geluk, maar meestal onmachtig zijn dit te vinden

Vele hemels gaat over gemiste kansen, verkeerde keuzes, daden die je op de hielen blijven zitten en de ontreddering die volgt als alles te laat blijkt te zijn: het lijkt het echte leven wel. Het zijn gewone mensen, die op zoek zijn naar geluk, maar meestal onmachtig zijn dit te vinden.

Tobben

De Geer regisseert op de lach en dat relativeert de tobberijen van deze mensen godzijdank.

Want het is tobben in deze bewerking, zonder de introspectieve kracht van de personages die het boek zo sterk maakt. Waar Op de Beeck haar personages als ik-persoon opvoerde, worden in deze bewerking gaandeweg steeds meer ik-verhalen verstrengeld tot dialogen, wat nodig is voor de dynamiek, maar waardoor de grote zijnsvragen verstrikt raken in anekdotiek. Dan zie je dat er helemaal niet zo veel gebeurt in het verhaal.

Zelfs de 'Festen'-achtige apotheose, waarin alle kaarten op tafel komen, is niet zo enerverend. De Geer zet het neer als laatste avondmaal, wat het in feite is, want na de crème brûlée zullen de levens nooit meer hetzelfde zijn. Maar spannend is anders.

Lees hier meer theaterrecensies


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

Door een profiel aan te maken ga je akkoord met de gebruiksvoorwaarden en geef je aan het privacy statement en het cookiebeleid te hebben gelezen.

Deel dit artikel

Het zijn gewone mensen, die op zoek zijn naar geluk, maar meestal onmachtig zijn dit te vinden