Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

In ‘Superhuman’ laat Raghuraman haar dansers een eigen tweestrijd voeren

Cultuur

Sander Hiskemuller

In ‘Superhuman: Our Inner Darkness’ hebben de helden ook hun slechte kanten. © Bowie Verschuuren
recensie

DANS
India Dans Festival
Superhuman: Our Inner Darkness
★★★☆☆

In de openingsmuziek van de dansvoorstelling ‘Superhuman: Our Inner Darkness’ horen we monniken chanten, een expressieve vorm van meditatie waarbij er ruimte vrijkomt voor de geest. Het is de opmaat voor wat je kunt zien als een ‘reis naar binnen’, uitgevoerd door zes dansers die worden aangejaagd door zangeres Lotta Sophie Bakker. Haar stem rolt als de donder in de nacht, dan weer klinkt ze hees en breekbaar.

Lees verder na de advertentie

Als een moderne schikgodin in een zwarte latex glimjurk bedient ze een verrijdbare lantaarn, waarmee ze bepaalt wie of wat we zien. In een scène focust ze op individuele dansers, die in haar spotlight in een verkrampte pose schieten, ze balanceren wankel op één been of schieten bijna uit het lood. We horen de doffe plof van hun val wanneer de lichtstraal op een ander wordt gericht.

Street­dan­cemo­ves gaan samen met sierlijk gedraaide polsen en roffelende voeten uit de bharatanatyam

De Nederlands-Indiase choreograaf Kalpana Raghuraman is gefascineerd door het feit dat westerse helden en iconen snel vallen als er een smet op hun blazoen verschijnt. Dat is wel anders in het heldenepos Mahabharata, waarin de helden óók hun slechte kanten hebben en juist in die tegenstelling kracht en levenswijsheid ligt.

Tijgergodin

Raghuraman, bekend door haar mix van moderne dans, streetdance en klassieke Indiase dansstijlen en highlight van het afgelopen India Dans Festival, laat de dansers in een aantal associatieve dansscènes hun eigen tweestrijd voeren. Daarvoor gebruikt ze de ultieme tegenstelling tussen licht en donker, goed en kwaad, innerlijk en uiterlijk. Horizontale luchtsalto’s en andere streetdancemoves gaan samen met sierlijk gedraaide polsen en roffelende voeten uit de bharatanatyam en kathak. Het resultaat is een dynamische dansvorm die theatrale zeggingskracht heeft en mooi is om naar te kijken.

Maar er valt wel een en ander af te dingen over het verloop van de choreografie. Raghuraman koos voor de loutering als motor voor de queeste van haar dansers. We gaan van stoere strijddans met armen die denkbeeldige bogen spannen, naar tableaus van verwrongen grimassen en opengesperde ogen. Van harmonische dansen, naar woeste individuele expressie.

Dramaturgisch ligt het allemaal nogal voor de hand en dat haalt de angel uit de voorstelling. In een enkel geval leidt de loutering in het licht van Lotta Sophie Bakker wel tot een knap emotioneel portret. Wanneer een danseres als een schitterende tijgergodin met ontblote tanden dreigend richting de lantaarn kruipt, kan er maar één conclusie volgen: er schuilt schoonheid in het donker.

Elke week nieuwe voorstellingen, besproken door onze recensenten. U leest ze hier.

Deel dit artikel

Street­dan­cemo­ves gaan samen met sierlijk gedraaide polsen en roffelende voeten uit de bharatanatyam