Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

In Eighth Grade zien we het stille brugklasmeisje dat zo zonnig is op Snapchat

Cultuur

Belinda van de Graaf

Kayla gaat scrollend en swipend door het leven. © x
filmrecensie

Eighth Grade
Regie: Bo Burnham.
Met Elsie Fisher en Josh Hamilton. 
★★★★☆

Kayla Day is dertien jaar en richt zich dagelijks tot haar laptopcamera. Ze maakt YouTube-video’s waarin ze adviezen geeft over hoe je jezelf kunt zijn en hoe je zelfverzekerd overkomt. Ze raadt ook aan om eropuit te gaan, om niet bang te zijn. Haar vlogs klinken vooral als raadgevingen aan zichzelf. Als ze het over angst heeft, hoor je haar adem in haar keel stokken. Doodsbenauwd arriveert ze op het zwembadfeestje van een populaire klasgenote. Met afhangende schouders en kleine vetrolletjes duidelijk zichtbaar in haar gifgroene badpak laat ze zich in het water zakken, om er voorlopig niet meer uit te komen.

Lees verder na de advertentie

‘Eighth Grade’ is het heerlijke speelfilmdebuut van de 28-jarige Amerikaanse komiek Bo Burnham. Hij was zelf zestien jaar toen hij een droogkomisch liedje op YouTube zette: ‘My whole family thinks I’m gay’. Het was het begin van een succesvolle carrière als stand-up comedian. En, zo blijkt uit ‘Eighth Grade’, zijn talent beperkt zich niet tot grappen maken op het podium. Als scenarist en regisseur is hij een frisse, nieuwe aanwinst die zich met veel inlevingsgevoel buigt over het dagelijks leven van een pukkelig, smartphone-verslaafd meisje. De film slaagt er bijzonder goed in dat continue online zijn zichtbaar te maken.

Het is pijnlijk om te zien hoe tieners als zombies door hun schooltijd gaan

Kayla staat op met haar smartphone en gaat ermee naar bed. Scrollend en swipend gaat ze door het leven, een sliert van rode hartjes achterlatend. Als haar vader tijdens het avondeten een gesprek probeert te voeren, blijft ze naar haar scherm staren. Hij kan hoogstens een geïrriteerde snauw krijgen. Als Kayla iets probeert te zeggen tegen twee klasgenotes, blijven de meiden afwezig naar hun schermpjes turen.

Het is pijnlijk om te zien hoe tieners als zombies door hun schooltijd gaan. Kayla is continu in de weer om een zonnig beeld van zichzelf te scheppen, op YouTube, Instagram en Snapchat. Het is een beeld waarin ze zelf graag gelooft, maar dat behoorlijk botst met de realiteit waarin ze een stil meisje is dat zich liefst afzijdig houdt. In een volgende klas wordt vast alles beter, denkt ze.

Onhandig

Maar als ze wordt uitgenodigd voor een uitje met ouderejaars en vol opwinding aanschuift in een hamburgertent in het plaatselijke winkelcentrum, zit ze er onhandig en stilletjes bij. De jongens die later in de auto wel meer zouden willen, weet ze te ontlopen.

Kayla is in de brugklasfase waarin ze op van alles hoopt, maar waarin niets gebeurt. Heel sterk hoe de film deze smartphonegeneratie neerzet. Dit is niet het verhaal van een meisje dat wordt gepest of aangerand of dat over onvermoede talenten blijkt te beschikken. Burnham beschrijft het gewone, dagelijkse leven van Kayla die haar vinger snijdt aan het gebroken glas van haar smartphone. Een even pijnlijk als ontroerend kleinood in het genre van de tienerfilm.

Filmrecensies 

Elke week worden de nieuwste films besproken door onze recensenten. U leest de recensies hier.

Deel dit artikel

Het is pijnlijk om te zien hoe tieners als zombies door hun schooltijd gaan