Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

In 'Eenzame begeerte' vreten de acteurs elkaar op met rauwe woorden

Cultuur

Sara van der Kooi

Acteurs Stefan Rokebrand en Lot van Lunteren in Eenzame begeerte. © Claudia Kamergorodski
Recensie

Theater
Eenzame begeerte, door Theatergroep Suburbia
regie Olivier Diepenhorst
★★★

Verbitterd zijn ze, de man in de blauwe badjas en de vrouw met roze badjas en fluffy huissokken. Hun relatie heeft hen in twintig jaar niet gebracht wat ze hadden gehoopt. Steeds leefden ze langs in plaats van met elkaar.

Lees verder na de advertentie

De Britse toneelschrijver Steven Berkoff (1937) is een meester in het schrijven van harde dialogen tussen verbitterde, boze en haatdragende (ex)geliefden. Alhoewel hij wordt beschouwd als een van de grootste Britse toneelschrijvers, worden zijn stukken in Nederland toch niet vaak gespeeld. Regisseur Olivier Diepenhorst, liefhebber van modern Angelsaksisch theaterrepertoire, brengt nu bij Theatergroep Suburbia onder de titel 'Eenzame begeerte' een double-bill van Berkoffs stukken 'Lunch' en 'The bow of Ulysses'. De teksten zijn vertaald door Ingmar Heytze, die de bruisende, ronkende, vaak hardvochtige en bijna-pornografische woorden voortdurend laat vloeien en weer stollen, uitdijen en weer krimpen. Acteurs Lot van Lunteren en vooral Stefan Rokebrand geven aan iedere zin kleur en smaak.

Mislukt pretpark

Tussen wat nog het meest lijkt op onderdelen van een mislukt pretpark - een roze veulen, blauwe palmbomen, een half-voltoid rad van fortuin, showlichtjes in een verder zwarte ruimte - vreten de acteurs elkaar op met rauwe woorden.

"Twintig jaar lang heb je mijn bloed opgezogen", roept hij onthutst. Zijn rijpe en vruchtbare jaren zijn verspeeld en dat komt door haar, gevangen als hij was in haar web van hulpeloosheid. Rokebrand spuugt de verwijten uit met een mengeling van ongeloof en woede. Toch komt langzaam ook het inzicht: wat een loser ben ik dat ik me zo ondergeschikt maakte aan die vrouw.

De spelers borrelen ineens over van de passie en het verlangen, onzekerheid en ja, uiteindelijk toch weer die wraakzucht

Zij repliceert dan ook fel: "Ik heb je leven gered van de leegte." En: "Ik gaf je een moederschoot om in weg te kruipen en jij spuugt erop." Dat zij zichzelf door die houding een echte levensliefde heeft ontzegd, lijkt ze gaandeweg toch best pijnlijk te vinden. Van Lunteren is sterk in al haar onopgesmukte uitgeblustheid, al heeft ze soms moeite met de tongbrekende taalvondsten van Heytze.

De overgang van dit haat-duet van The bow of Ulysses naar het ontmoetingsduel Lunch, heeft Diepenhorst slim vormgegeven als een flashback waarin de spanning en het plezier van de eerste ontmoeting bijna tastbaar worden. De spelers borrelen ineens over van de passie en het verlangen, onzekerheid en ja, uiteindelijk toch weer die wraakzucht.

De sterke acteurs en de wrange poëzie die Eenzame begeerte bevat, tillen deze sappige voorstelling ver boven een gemiddeld relatiedrama uit.

Meer theaterrecensies op trouw.nl/theaterrecensies



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
De spelers borrelen ineens over van de passie en het verlangen, onzekerheid en ja, uiteindelijk toch weer die wraakzucht