Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

In de prachtige Bellunese Dolomieten kan het noodlot zomaar toeslaan

cultuur

Frank Peters

© frank peters
Reizen

De Bellunese Dolomieten zijn een onontdekte parel in de Italiaanse Alpen. Hier geen kabelbanen of massa’s toeristen. Wel een weldadige rust, basic cabins en angstaanjagende ravijnen.

In een fractie van een seconde gebeurt het. Goede vriend Joeri glijdt uit en komt in het losse grind van een kleine puinhelling terecht. Onder hem een gapende afgrond van tientallen meters. Alles wat op zijn weg komt grijpt hij vast, maar nergens grip. Langzaam glijdt hij op z’n buik naar de rand van het ravijn.

Lees verder na de advertentie

We - een groep van acht vrienden - trekken een paar dagen in de bergen van hut naar hut. We begeven ons op het pad tussen de Brendolvallei en ons einddoel voor vandaag: de Feltre Bodo bivakhutjes. Dit is een van de mooiste routes in een gebied met fantastische uitzichten. Helaas vandaag grotendeels verborgen door de mist, maar ze geven het landschap wel een mysterieuze, bijna spookachtige sfeer.

We voelen ons nog steeds twintigers, maar zijn onze lijven toch echt rond de veertig

We zijn een gemêleerd gezelschap: Tim, violist en ijzersterke loper, Bart, rotsklimmer en stabiele factor en Joeri, bourgondiër, doorzetter. Ido, leider met ballonkuiten en afkomstig uit dit gebied. Francesco, ICT’er met schaterlach, Peter, stil water, Ruben, creatieveling en ik, de dromer. We hebben met elkaar gemeen dat we van het authentieke bergleven houden. Verder voelen we ons nog steeds twintigers, maar zijn onze lijven toch echt rond de veertig.

Onderweg vertellen we sterke verhalen, maken slechte grappen en zwemmen in een ijskoude bergbeek. Langs onze levensweg hebben we krassen opgelopen, maar ook gemaakt. We zijn vreemdgegaan, gescheiden of nog samen, opnieuw verliefd geworden of nog steeds op zoek. We hebben prachtige kinderen, fijne gezinnen, prima carrières, gelukkige momenten beleefd, maar ook verdriet weggestopt, angsten overschreeuwd en mislukkingen gecamoufleerd. Hoe dan ook; mannen onder elkaar.

Tekst loopt door onder de afbeelding

© frank peters

Brendol

Ons startpunt, een dag eerder, is het prachtig gelegen stuwmeer in de diepe Canzoi-vallei richting Brendol. Sluiers van mist trekken langs de berghellingen, die weerspiegelen in het smaragdgroene wateroppervlak. Onderweg wordt het weer somberder en in de stromende regen komen we aan in Brendol, maar eenmaal bij boerderij Casera Erera begint de zon te schijnen en kunnen we onze kleren drogen. De boerderij heeft een piepklein zoldertje, waar precies acht bedden staan. Primitief, maar in canon de spinnen van het schuine dak afsnurken is een mooie ervaring, vooral in de bergen.

De Brendolvallei ligt op 1700 meter hoogte. Er grazen koeien en paarden, maar er is ook wild te zien. Op de flanken van de omliggende bergen leven grote kudden gemzen en reeën. Je kunt er ook steenarenden of adders tegenkomen. De flora is eveneens bijzonder. Al in de 18de eeuw bezochten plantkundigen de Bellunese Dolomieten om de meer dan 1700 verschillende plantensoorten te ontdekken. Onderweg zien we opvallend veel edelweiss. Voorheen was dit symbool van de bergen nauwelijks vindbaar, maar de edelweiss lijkt in opmars.

In het park zijn de laatste jaren steeds meer speleologen actief. De Piani Eterni, de eeuwige (hoog)vlakten, waar Brendol deel van uitmaakt, zijn zeer geliefd omdat er kilometerslange grottenstelsels te vinden zijn.

Onderweg genieten we van typische streekgerechten, zoals een diner met polenta en schiz. Vooral de schiz is bijzonder. Deze jonge, licht elastische kaas wordt geserveerd in een romige saus. Hoewel het er weinig smakelijk uitziet, eenmaal in de mond proef je het karakter van de Bellunese Dolomieten. Eenvoudig, puur, heerlijk.

Tekst loopt door onder de afbeelding

© frank peters

Afgrond

Halverwege de route tussen de Brendolvallei en Feltre Bodo bevindt zich een verticale sleuf van ongeveer vijfentwintig meter. Het is een steile passage, waar je moet klauteren om boven te komen, met de hulp van een vaste ketting, die je tijdens de klim kunt gebruiken. Hoewel de kloof goed beklimbaar is, boezemt deze passage me altijd meer angst in dan veel gevaarlijkere routes die ik elders heb beklommen. Dat komt door de legende over een monnik uit lang vervlogen tijden, die met zijn kudde schapen over hetzelfde pad liep. Bij de kloof sloeg het noodlot toe.

Hier kent iedereen de legende over de monnik die met zijn schapen over hetzelfde pad liep. Het noodlot sloeg toe

De monnik gleed uit en stortte met zijn schapen de afgrond in. Sindsdien heet de plek in de volksmond ‘het gat van de monnik’: Bus del Frate. Het staat nergens op de kaart, maar iedereen in dit gebied kent het.

Langs diezelfde afgrond beleeft Joeri nog steeds panische angst. Hij glijdt weg, grijpt om zich heen, maar krijgt geen grip. Ruben en Peter, die hier voor de eerste keer zijn, staan als aan de grond genageld. Het pad, het verhaal van de monnik en de glijpartij zijn zo intimiderend dat ze moeite hebben hun angsten te bedwingen.

Ido kent nauwelijks angst, in de bergen niet en in het dagelijks leven evenmin. Hij springt naar Joeri toe. Ido is geboren in dit gebied en is onze gids. Hij groeide op in Cesiomaggiore, een klein dorpje tussen Feltre en Belluno. Op zesjarige leeftijd verhuisde hij met z’n ouders naar Nederland. Tijdens onze middelbare schooltijd werden we vrienden en in de vakanties nam hij me mee naar ‘zijn’ bergen. In de loop der jaren beleefden meer vrienden de romantiek van dit gebied en leerden we de cultuur en de mensen van deze ruige en onontgonnen regio kennen. Helaas lijkt daarvan nu een deel in de vergetelheid te raken.

Tekst loopt door onder de afbeelding.

Bellunese Dolomieten Frank Peters f&w2017 © frank peters

Enige verbinding

Het pad van de monnik wordt door de Italiaanse Alpenvereniging nauwelijks onderhouden. Twee jaar geleden is een stuk van het pad weggeslagen door een lawine. “Sindsdien is er niets aan gedaan”, vertelt Ido. Ook andere delen zijn slecht, maar de route is niet afgesloten en nog steeds voor iedereen toegankelijk. “Van tevoren weet je dus niet precies hoe het erbij ligt. Je moet het doen met de informatie van andere wandelaars en lokale mensen”, vervolgt hij.

Dolomiti Bellunesi in Noord-Italië © GoogleMaps

Uit navraag bij een van de parkwachters blijkt dat het pad kort na onze tocht is hersteld. Het pad van de monnik is de enige verbinding op hoogte naar het westelijk deel van het nationale park. Daar loopt het laatste stuk van de Alta Via no2; een van de mooiste en populairste hoogteroutes in de Dolomieten, die begint in Brixen en eindigt in Feltre. “Daar gaat de meeste aandacht naartoe, maar het zou eeuwig zonde zijn als er een kloof zou ontstaan tussen dat deel en de rest van het park.”

Mannen onder elkaar, sterke verhalen. Zo mooi en eenvoudig kan het leven soms zijn.

Ido grijpt Joeri bij zijn rugzak en het glijden stopt. IJzersterke loper Tim is met een paar sprongen ook snel in de buurt. Hij maakt een kuiltje in het grind, zodat Joeri er z’n voet in kan zetten en weer grip krijgt. Samen trekken en duwen ze hem terug op het pad. Niks aan de hand, alleen wat schrammetjes. Een stukje kies afgebroken? Even lachen en gewoon weer door. Maar het moment dat in werkelijkheid slechts enkele seconden duurde, vergeet hij vast van zijn leven niet meer . “Als ik dit van tevoren geweten had, dan was ik niet meegegaan”, zegt Ruben, nog wat bleek. Peter is het met hem eens, maar Ido oppert dat deze ervaring louterend is. “Jullie hebben je grenzen verlegd. Goed gedaan, mannen!” zegt hij voorbij de moeilijkste passages.

Later die avond, bij bivacco Feltre Bodo, grillen we worstjes boven het kampvuur. Mannen onder elkaar, sterke verhalen. Zo mooi en eenvoudig kan het leven soms zijn.

© frank peters

Trouw.nl is vernieuwd. Vanaf nu is onbeperkte toegang tot Trouw.nl alleen voor (proef)abonnees.


Wilt u dit artikel verder lezen?

Maak vrijblijvend een profiel aan en krijg gratis 2 maanden toegang.

Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kun je vinden in je inbox.
Ben je de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Ongeldig e-mailadres

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Wij gaan vertrouwelijk om met uw gegevens. Lees onze privacy statement.

Deel dit artikel

Advertentie
We voelen ons nog steeds twintigers, maar zijn onze lijven toch echt rond de veertig

Hier kent iedereen de legende over de monnik die met zijn schapen over hetzelfde pad liep. Het noodlot sloeg toe

Mannen onder elkaar, sterke verhalen. Zo mooi en eenvoudig kan het leven soms zijn.