Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Hoe Martin Garrix nuchter blijft

Home

Isabel Baneke

garrix © RV
Interview

Het succes kan niet op voor de 21-jarige Martijn Garritsen, alias superster Martin Garrix. Hij scoort hit na hit, vliegt met zijn tour de wereld over en is uitgeroepen tot de beste dj. ‘Mijn leven is bizar’, blijft hij zeggen tijdens een interview op Ibiza, waar hij deze zomer draait.

Als soldaten marcheren ze in een stoet langs de branding. De gebronsde mannen met blokjesbuik kijken strak voor zich uit, en ook de vier goed bedeelde dames tussen hen in negeren de wijzende vakantiegangers op het overvolle strand van feesteiland Ibiza. Het bekijks is de bedoeling, als levende reclamezuilen promoten ze de superster die vanavond draait in club Ushuaïa.

Lees verder na de advertentie

Zo onopvallend mogelijk frunnikt een van hen aan de voorkant haar strakke badpak. ‘Martin Garrix’ vormen de letters die rond de borstpartij op de witte stof zijn gedrukt, de artiestennaam van Martijn Garritsen, de dj en producer uit Amstelveen wiens succes sinds zijn doorbraaknummer ‘Animals’ (2013) de pan uit rijst.

Twee maanden geleden vierde hij zijn 21ste verjaardag. Ondanks zijn jonge leeftijd is Garrix de absolute aanvoerder van ‘electronic dance music’, afgekort EDM (zie kader). Zijn wereldhit ‘In The Name Of Love’ werd alleen al via streamingdienst Spotify 550 miljoen keer beluisterd. En eerder deze maand draaide hij voor het tweede opeenvolgende jaar op Coachella, het belangrijkste muziekfestival van de VS, dat plaatsvindt in Californië.

Daarbovenop krijgt hij de ene na de andere (inter)nationale onderscheiding, van MTV Awards tot een Edison en de YouTube-muziekprijs. Met zijn ‘feilloze gevoel voor melodie en hits’ en ‘drang naar vernieuwing’ sleepte hij in januari de Popprijs in de wacht, een onderscheiding voor de artiest die dat jaar volgens de jury de belangrijkste bijdrage aan de Nederlandse popmuziek heeft geleverd. Garrix’ bekroning vormde het bewijs dat dancemuziek inmiddels ook door kenners wordt gewaardeerd als dominant en populair muziekgenre.

Het voorlopige hoogtepunt van de prijzenregen? De verkiezing tot nummer één dj van de wereld, eind vorig jaar, in de inmiddels twintig jaar bestaande populariteitspoll van het Britse dancemagazine DJ MAG. Daarmee trad Garrix in de voetsporen van zijn Nederlandse voorbeelden, Tiësto (die de prijs drie keer won), Armin van Buuren (vijf keer) en Hardwell (twee keer).

Om live te draaien voor zijn immense schare fans, vliegt Garrix de hele aardbol over. En ook deze zomer slaapt de jonge dj amper in zijn penthouse aan de Amsterdamse Zuidas. Tot september draait de hij twee avonden per week in de populairste clubs van Ibiza, Ushuaïa en de Hï.

Wie het eiland over toert, kan hem onmogelijk ontwijken. Langs de hoofdwegen, op vrijwel iedere straathoek en vanaf een heleboel reclamezuilen grijnst Martin Garrix de voorbijganger vanaf grote posters tegemoet. Een gigantisch zilveren kunstwerk met een uitsnede in de vorm van zijn logo ‘X’ moet feestgangers ertoe verleiden 55 euro entree te betalen om vanavond in Ushuaïa te komen dansen.

De status van Garrix steekt schril af bij zijn voorkomen, zo blijkt als hij donderdagmiddag aanschuift voor een lunch in het luxueuze restaurant van de club annex hotel. Dollend met een groepje vrienden komt hij aangelopen. Waar menig gast gekleed is in een met glimstenen bezaaide kaftan of een getailleerd overhemd, draagt de twintiger een spijkerbroek en een grijs T-shirt. Enkel de draaiende hoofden van de vele mensen die Garrix aangapen, verraden dat er een superster in aantocht is.

De tonijnsalade vooraf slaat hij af. “Nee bedankt, ik heb net ontbeten”, verontschuldigt hij zich tegen de ober. Hoewel hij gisteren niet is uitgegaan om energie te sparen voor zijn show vanavond, hebben Garrix’ vrienden wel tot in de vroege uurtjes gedanst. En dus kwam de ochtend wat laat op gang in de villa die de dj deze maanden huurt.

Familie en vrienden

“Ik heb een klein maar hecht groepje vrienden, en die neem ik zo vaak mogelijk mee op mijn tours”, legt hij uit. “Dan kunnen we samen lekker chillen voor en na de show. Nu hebben zij vakantie van school en werk en verblijven we op een afgelegen plek op het eiland. Ik wil mijn absurde ervaringen delen, met hen, en ook met mijn ouders en zusje.”

Hij vertelt over Oud en Nieuw, toen hij zijn familie en beste maten over liet komen naar Burma om na zijn show gezamenlijk de jaarwisseling te vieren. “En vorige week was mijn moeder jarig. Toen zaten we hier met z’n allen aan lange tafels te proosten. Dat was echt vet. Ja, aan het invliegen van de mensen die ik liefheb, geef ik denk ik het meeste van mijn geld uit privé.”

Vrijwel alle jongens uit zijn selecte vriendengroep kende Garrix al toen hij als achtjarig jochie zijn eerste gitaarles kreeg, op aandringen van zijn eveneens muzikale ouders. Zijn moeder, medisch specialist, speelt klassieke piano. Zijn vader, eigenaar van een veilingbedrijf voor postzegels, maakt muziek op de gitaar.

Zij zagen hoe hij in de ban raakte van elektronische muziek nadat hij dj Tiësto in 2004 had zien optreden tijdens de Olympische Spelen in Athene, en als elfjarige zijn eerste plaatjes draaide onder de naam dj Marty.

Met hen proostte Garrix op het tekenen van zijn debutantencontract bij platenlabel Spinnin’ Records vijf jaar geleden, waarna de toen zestienjarige, 5-vwo verruilde voor een mbo-opleiding voor artiesten aan de Herman Brood Academy. In rap tempo volgden nieuwe mijlpalen die gevierd moesten worden.

Inmiddels is het leven dat Garrix leidt niet meer te vergelijken met dat van zijn leeftijdsgenoten. “Met name de laatste twee jaar waren bizar.” Dat woord blijft hij maar herhalen, wat de jonge dj meemaakt is nauwelijks uit te leggen in woorden. Hij pakt z’n telefoon. “Kijk, mensen tatoeëren zelfs mijn naam en gezicht op hun huid. Ongelofelijk toch?”

Garrix laat nog een filmpje zien. Gillende fans bij aankomst op een vliegveld zijn eerder regel dan uitzondering. Maar hier in Peru braken ze door de beveiligingshekken. “Die hele mensenmassa kwam op me afgerend. Toen werd ik toch wel bang.” Hij neemt een slokje van zijn passievruchtensap. “Mmm, lekker. Proef maar.”

Af en toe mist Garrix zijn oude leven als Martijn Garritsen. Het ongepland rondhangen met vrienden, sporten, niet voortdurend herkend worden op straat. Toen hij vorig jaar met zijn goede vriend Justin Bieber biertjes kocht in een Amsterdamse Albert Heijn, vlogen foto’s van het duo binnen enkele minuten de hele wereld over.

“Het was nooit mijn grote droom om beroemd te worden ofzo”, lacht hij. “Ik wilde gewoon muziek maken, dat was mijn hobby, mijn doel, en nog steeds.” Garrix is ietwat verbluft over zijn gigantische succes, kan niet goed uitleggen waarom juist zijn nummers zonder uitzondering transformeren tot wereldhits.

Toch geniet hij met volle teugen van zijn populariteit. “Saai wordt het nooit. Iedere show weer krijg ik zo’n geluksgevoel als ik iedereen in het publiek zie lachen en dansen door de muziek die ík maak.” Nog maar vier jaar geleden draaide hij een zomer in de disco van een jongerencamping op Terschelling, nu draait hij in Ushuaïa voor pakweg 6500 man per avond.

Ibiza feesteiland

“Shows op Ibiza vind ik extra speciaal”, zegt hij, terwijl zijn persagent een tweede groepje langs slenterende bewonderaars maant te wachten voor een selfie met de ster. “Hier liggen de wortels van de elektronische muziek. En ook ikzelf heb hier mijn eerste muzikale stappen gezet.”

Zijn eerste officiële videoclip nam Garrix op op Ibiza. “En op mijn zestiende draaide ik voor het eerst op het eiland. Het was in club Privilige, waar geen kip was. Vijftien man stond op de dansvloer. Toch gaf het een enorme kick. Ik voelde me een artiest, al moest ik mijn vlucht en verblijf zelf betalen en kreeg ik amper tot niets betaald voor die show.”

Over zijn huidige vorstelijke salaris doet de twintiger geen uitspraken. “Het draait om mijn muziek. Het is me niet te doen om het geld.” Soms begint zijn luxe leven als normaal te voelen, geeft hij eerlijk toe. Weer een limousine, nog een over-de-top-hotelkamer, opnieuw tienduizenden juichende fans.

“Op die momenten zetten mijn vrienden en familie me heel snel weer met beide benen op de grond.” Ook daarom neemt hij ze overal mee naartoe, het gaat Garrix niet alleen om de gezelligheid. Steeds wijzen zijn naasten de superster op de absurditeit van zijn omgeving. “Zij houden me nuchter.”

Maar is hij dan helemaal niet veranderd de afgelopen jaren? “Jawel. Hoewel ik me vaak een soort kleuter van 21 voel, ben ik wel ouder geworden. Serieuzer, minder naïef. Dat is logisch, en was ook noodzakelijk.”

Want dat het succesverhaal van Nederlands grootste superster als een spannend jongensboek leest, betekent niet dat het Garrix allemaal als vanzelf is komen aanwaaien. De gedreven twintiger werkt keihard, legt de lat steeds iets hoger voor zichzelf.

Vakanties? Die sloeg hij na het succes van zijn eerste hit over, Garrix moest en wilde bewijzen dat hij geen eendagsvlieg was. Voor het eerst in jaren stopte hij onlangs tijdelijk met het geven van optredens, in januari en februari had hij vrij. Alhoewel, vrij. Na een week te zijn bijgekomen op de Malediven, dook Garrix de studio in om nieuwe muziek te maken.

Met vallen en opstaan heeft hij moeten leren dat zijn succes ook profiteurs aantrekt. Garrix is achterdochtiger geworden, omringt zich enkel met mensen die hij voor de volle honderd procent vertrouwt. Dat hij als gretig debutant destijds te snel tekende voor een contract, moet hij nog steeds bezuren. Garrix spande een rechtszaak aan tegen platenmaatschappij Spinnin’ Records, omdat hij zich door haar bedrogen voelde. De juridische procedure loopt nog.

Sinds vorig jaar brengt hij muziek uit onder zijn eigen label, STMPD RCRDS, waarmee Garrix ook ander ontluikend talent de kans geeft zich te ontwikkelen. Op zijn loonlijst staat zo’n vijftig man. Die geluidstechnici, beveiligers en experts op het gebied van visuals gaan hem tijdens tours overal voor om alles klaar te maken.

In zijn privéjet vliegt de dj ze achterna. “Om zo’n ding kon ik op een gegeven moment niet meer heen”, haast hij zich te zeggen. “Die 130 shows per jaar moet ik wel kunnen halen.” Afgelopen week draaide de ster binnen 24 uur in Oostenrijk, Frankrijk en Finland.

Spectaculaire show

Ook nu is zijn internationale crew de show van vanavond aan het opbouwen. Dat moet iedere keer opnieuw, want op de dagen tussen Garrix’ shows treden er andere dj’s op. Hij klimt het podium op en geeft de mannen stuk voor stuk een knuffel. De discotheek van Ushuaïa is in de buitenlucht, vlak aan het strand, tussen twee complexen met hotelkamers en een zwembad in. Terwijl de dj checkt of alles goed gaat, rolt een medewerker een witte, levensgrote plastic krokodil het terrein op ter decoratie van de dansvloer.

“Kijk”, wijst Garrix. “Daarboven komt straks allemaal rook en vuur uit. En je moet vanavond goed op de visuals letten, die zijn supervet.” In de bewegende afbeeldingen die achter de dj op de lichtschermen verschijnen, heeft hij de afgelopen tijd veel geld geïnvesteerd om zijn shows spectaculairder te maken.

Ook met zijn muziek experimenteert Garrix. “Nadat Animals totaal onverwachts een internationale hit werd, voelde ik een gigantische druk om dat succes te evenaren.” En dus maakte de producer vergelijkbare instrumentale dancetracks met opzwepende synthesizerdeun.

“Eigenlijk wilde ik klooien met nummers, aan andere muziekstijlen snuffelen. Maar dat kon niet, ook omdat ik door anderen in een bepaald hokje werd geduwd.” Sinds hij zijn eigen label heeft, kan dat wel. Garrix maakt precies wat hij wil, ongeacht van wat anderen daarvan vinden. “Dit is mijn toekomst, zo ga ik door tot ik niet meer kan.”

Binnenkort brengt hij bijvoorbeeld twee hardere clubtracks uit, maar ook twee nummers die wel passen in de hitparades van de radio. Ook zette de artiest onlangs een hiphopnummer op Spotify, onder een andere naam, vond-ie leuk. De track werd 15 miljoen keer gestreamd.

Die avond gaan alle telefoontjes de lucht in als superster Martin Garrix wordt aangekondigd. Het publiek joelt, en blijft gedurende de twee volgende uren uitzinnig. Tussen de schaars geklede danseressen op torens, tussen gigantische champagneflessen en mooie meisjes die vermoeide dansers tegen een riante vergoeding masseren, staat de 21-jarige Martijn Garritsen uit Amstelveen te doen wat hij het liefste doet: muziek draaien.

Met dank aan Joris Belgers

• Electronic dance music

Electronic dance music, alias EDM, is een genre binnen de dancemuziek en vergelijkbaar met stromingen als techno, trance en drum & bass. EDM wordt grotendeels gemaakt met behulp van computerprogramma’s en bevat vaak repeterende melodieën en een stevige beat. Het is een uptempo genre waar de climaxen in de muziek elkaar snel opvolgen en het publiek tot ontlading komt en ‘uit zijn dak’ kan gaan.

De traditionele Acid house ontstond in de jaren tachtig in de Verenigde Staten als gevolg van de opkomende nachtclubcultuur. Vanuit met name Chicago en Detroit waaide de housemuziekbegin jaren negentig over naar Europa.

Een belangrijke hub voor de diaspora van dancemuziek was Ibiza. Het was op het feesteiland, met zijn toenmalige ‘alles is mooi’-mentaliteit, waar verschillende vormen van dancemuziek versmolten met andere muziekstromingen.

Uit alle hoeken van Europa trokken dj’s naar het eiland, om met name in nachtclub Amnesia inspiratie op te doen voor hun eigen muziek. Nog steeds vindt de oudste internationale prijsuitreiking voor dance-dj’s, de DJ Awards, jaarlijks plaats op Ibiza.

Deel dit artikel