Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Hoe Aretha Franklin alle zorg en pijn wegblies

Cultuur

Wim Boevink

December 2015, Aretha Franklin © AFP
Klein Verslag

Het raam biedt uitzicht op de Stadhuisbrug, het oude stadhuis zelf gaat schuil achter rood steigerdoek. Het water in de gracht is grijsgroen. De bocht hier is scherp. Rondvaartboten laten hun hoorn soms even loeien.

Lantaarns dragen een kraag van bloeiende geraniums. Toeristen bestuderen gidsen en plattegronden. Het is half bewolkt. Over twintig minuten zal 'Like a natural woman' weerklinken vanuit de Domtoren.

Lees verder na de advertentie

Aretha.

Ik ga ervoor naar buiten. Kijk op naar die geblinddoekte toren met die beiaardier erin, Malgosia Fiebig, die al zo vaak de groten uit de muziek eerde.

Ach Bowie.

Als 'Natural Woman' naar beneden parelt, over de daken, de stegen, de grachten, komt Aretha's laatste vertolking weer naar boven, uit december 2015, in die grote zaal van het Kennedy Center in Washington.

Op het balkon zaten Barack en Michelle Obama, naast Carole King, aan wier muzikale loopbaan die avond eer bewezen werd en die het lied had geschreven en in 1971 uitgebracht op 'Tapestry', een album dat haar wereldfaam bezorgde. Maar geschreven had ze het vier jaar eerder voor Aretha.

Die avond, in december 2015, had de ziekte Aretha al te pakken, ze had zich al goeddeels uit het openbare leven teruggetrokken. Bij Obama's inauguratie had ze nog gezongen, maar haar stem had niet meer zo krachtig geklonken.

Groot was dus de ontroering toen ze dat podium betrad, niet zomaar, maar in full glamour, in een met brokaat afgezette avondjapon en daaroverheen een bontjas tot op de vloer.

Ze nam onmiddellijk plaats achter de vleugel, zette ferm in en zong die prachtige eerste regel: Looking out on the morning rain, I used to feel so uninspired en meteen ging er een rilling door de zaal; die stem sneed dwars door zielen heen, Carole Kings mond was opengevallen, Obama wiste een traan uit zijn ooghoek, ongeloof streed om verrukking.

Eén regel.

Halverwege zou ze opstaan vanachter de vleugel, microfoon in haar hand, en naar het midden van het podium schrijden, in haar nerts en haar avondjurk, en toch: op dat ogenblik was er geen vrouw natuurlijker dan zij en uit haar keel ontsnapten de hoogste tonen, ze bliezen alles weg aan zorg en pijn, de zaal stond onder stroom.

Carole King was in extase, Barack Obama wierp een vuist in de lucht, en nog uitzinniger werd het publiek toen Aretha haar nerts afwierp, bevrijd, en nog één keer met blote, lobbige armen voor haar gehoor trad en haar stemgeluid tot in het merg liet reiken van die uit hun stoelen oprijzende menigte voor haar. Ze had haar eigen monument onthuld.

Het is allemaal te zien op YouTube, en ik weet natuurlijk helemaal niet wat een 'natural woman' is, tenminste, de vrouwen om me heen komen me gewoon heel natuurlijk voor, maar in het lied van King en de stem van Aretha klinken grote genegenheid voor het vrouwelijke door, en bovenal misschien bevrijding, het losgooien van banden.

Volledig luidt de titel '(You make me feel like a) Natural Woman', en die 'you' is wellicht een geliefde, maar die avond stond Aretha daar in haar eentje en straalde als een kosmische zon.

Ja, en het parelde van de toren.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen.

Lees ook:

Aretha Franklin (1942 - 2018) was de koningin van de soul en het zelfrespect

Al op jonge leeftijd ontwikkelde de Amerikaanse zangeres Aretha Franklin een blijvende liefde voor het boksen. Het is verleidelijk in die vechtsport een metafoor te zien voor haar leven waarin ze vele klappen te verwerken kreeg, maar bijna altijd overeind bleef.

Deel dit artikel