Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Het Rotterdams Philharmonisch van Stutzmann mist raffinement

Cultuur

Frederike Berntsen

Nathalie Stutzmann © Simon Fowler
RECENSIE KLASSIEK

Rotterdams Philharmonisch Orkest
Beethoven, Connesson
★★★
☆☆

Ze houdt zich bezig met zang en directie, en meestal doet ze het allebei tegelijk. Wanneer je de agenda van Nathalie Stutzmann bekijkt, lijkt ze niet meer louter als zangeres het podium te betreden. Stutzmann manifesteert zich meer en meer op de bok, ook als operadirigent.

Lees verder na de advertentie

Blij stond ze even geleden op de foto, voor haar neus een grote stapel partituren: de symfonische muziek voor de komende tijd. Met ingang van dit seizoen is de zangeres-dirigent als chef verbonden aan het Kristiansand Symphony Orchestra in Noorwegen. Een aardig rijtje gastdirecties staat op de rol.

Bij het Rotterdams Philharmonisch Orkest maakte ze vorig jaar haar dirigeerdebuut, in Bachs 'Matthäus-Passion'. Het gezelschap boekte bij: dit weekend was ze terug, en volgend seizoen is ze present als artist in residence.

Je zult de Française niet snel betrappen op een subtiele benadering van de noten, ze is eerder rechtdoorzee

Rotterdam omarmt de dames. Afgelopen week werd bekendgemaakt dat de Duitse Corinna Niemeyer is gekozen tot assistent-dirigent. Eigen concerten neemt ze ook voor haar rekening, om te beginnen in december het familieconcert 'De ontdekkingsreis van Piccolo en Saxo'.

Terug naar Nathalie Stutzmann, die zich over Beethovens Vijfde symfonie boog. Daarmee droeg ze een steentje bij aan de viering van honderd jaar Rotterdams Philharmonisch. Tijdens het eerste concert van het orkest stond deze Beethoven op de lessenaars.

Charmant en praktisch tegelijk

Stutzmann had een stoer pak aan in de Doelen, daaronder gemakkelijk schoeisel. Lakleer, maar degelijk: charmant en praktisch tegelijk. Ook in haar directie valt dat praktische op, wat doorklinkt in haar Beethoven. Je zult de Française niet snel betrappen op een subtiele benadering van de noten, ze is eerder rechtdoorzee.

Geen geleuter, maar hup, door is best aantrekkelijk en levert een stevig stukje muziek maken op. Totdat je dat randje raffinement gaat missen, een paar maten mysterie, een onverwachte adempauze. Het kloeke karakter van Stutzmanns aanpak bracht slordigheden met zich mee in de orkestklank, een euvel dat ook een andere Beethoven kenmerkte, diens Vijfde pianoconcert.

Kirill Gerstein soleerde. Het spel van deze Rus was bij tijd en wijlen gloedvol en intens, maar nog vaker grillig. Vergeefs zochten de oren naar een lijn in zijn verhaal, samenhang in zijn klankvoorstelling, en dat werkte onrust in de hand. Alsof aan slechts één opdracht voldaan moest worden: zonder kleerscheuren de eindstreep halen.

Het krachtige tussendoortje, 'Flammenschrift' uit 2012 van Guillaume Connesson werkte optimaal. Orkest plus dirigent bereikten volledige synergie.

Een overzicht van de nieuwste recensies van pop, klassiek, wereldmuziek en optredens vindt u hier.

Deel dit artikel

Je zult de Française niet snel betrappen op een subtiele benadering van de noten, ze is eerder rechtdoorzee