Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Het leven als een snik

Cultuur

Jeroen den Blijker

Review

Ze verkocht meer dan zestien miljoen platen, zong meer dan vijfhonderd liedjes. Maar ach ach, wat stierf ze eenzaam en ongelukkig. Michiel van Erp maakte een documentaire over Mary 'De zangeres zonder naam' Servaes.

Haar leven is eigenlijk één grote smartlap. Geboren in Leiden als achtste in een gezin van tien. Een arbeidersmilieu, armoede troef. En dan dat been: dat was een stukje korter. Dus goed lopen was er niet bij. Iets met haar heup. Of met een beknelde zenuw. En natuurlijk wél werken, in de fabriek, al op jonge leeftijd.

En wie denkt dat het geluk haar toelachte toen ze eenmaal op handen werd gedragen, houdt zichzelf voor de gek. Regisseur Michiel van Erp, bekend van de 'Lang Leve...'-serie, waarin hij gewone mensen in al hun naakte gewoonheid portretteerde, reconstrueert in 'Vergeet mij niet, verhalen over de Zangeres Zonder Naam' het privé-leven van deze icoon van het levenslied. Hij haalde vriendinnen voor de camera, sprak met haar manager, ging langs bij Johnny Hoes, jarenlang haar producer/tekstschrijver en motor achter haar succes. En Van Erp schetst vooral een eenzame vrouw. ,,Ik denk dat het te maken heeft met haar eenvoud'', zegt de regisseur. ,,Kijk, de zangeres heeft weliswaar veel gezongen over het leven, maar vergat haar succes ten spijt, ook echt te leven. Dat had denk ik te maken met haar eigen eenvoud: in feite is ze in haar eigen levenslied gestapt.'' Want de zangeres omringde zich met een select gezelschap vriendinnen, die tegelijkertijd ook fans waren. ,,Die deden alles voor haar. Taartjes eten, koffiedrinken. Ze deden ook haar boodschappen en zo. Maar ondertussen bleef Marie zelf zo ontzettend gewoon. Ze zette zelf de aardappelen op. En ging eigenlijk nooit ergens naar toe. Ja, naar de Chinees. Maar daarmee heb je het dan ook meteen gehad. Ondertussen zat ze thuis, te wachten tot ze 'savonds moest optreden. Dat was haar leven.''

De zangeres had verder, tot haar grote spijt, ook nimmer kinderen gekregen. ,,Bij haar afscheid zong ze nog 'Mijn leven', met als laatste regel: 'Mensen, vergeet mij niet'. Maar toen ze eenmaal niet meer optrad, kwamen er geen collega's meer langs en sprak ze geen andere fans meer dan haar vriendinnen. Ze luisterde ook veel naar de radio, of haar platen nog gedraaid waren. Tevergeefs.'' En toen haar man Sjo was overleden -in de documentaire verhaalt een vriendin/fan precies hoe dat in zijn werk is gegaan: ,,Mary was in de keuken bezig. En ik zeg: Mary, kom eens naar Sjo komen kijken, die ligt op de bank. En wij schudden, maar hij was al dood- werd haar wereldje helemaal klein. Mary woonde al jaren in het Limburgse dorpje Stramproy, maar kende daar eigenlijk niemand.

Hoe knellend haar eenzaamheid werd blijkt wel uit het laatste kaartje dat fan/vriend Jan van den Dam van haar ontving. 'Beste Jan. Neem als je thuiskomt alsjeblieft contact met me op. Ik ben zo eenzaam en heb veel verdriet'. Jan heeft het er af en toe nog moeilijk mee. Hij huilt voor de camera. Want de zangeres had hem ooit gevraagd bij haar in te trekken, nadat echtgenoot Sjo was overleden. ,,Ik denk dat ik dat misschien toch had moeten doen.''

Tot overmaat van ramp werd de zangeres van weleer ook nog ernstig ziek en belandde ze, ontdaan van alle glorie, als alzheimer- én parkinsonpatiënte in een verzorgingstehuis. Om daar op 79-jarige leeftijd te overlijden. En zelfs toen was alle leed nog niet achter de rug. ,,Want zoals ze daar opgebaard lag, was gewoon verschrikkelijk. Geen kist, maar een tafel. Alsof ze haar daarop hadden gegooid'', gruwt Jan van den Dam nog na.

Of de Zangeres commercieel is uitgebuit, laat Van Erp (,,Ik heb haar leven mijn hele leven al gevolgd'') in het midden. ,,Daar is destijds wel veel heisa over geweest, met Johnny Hoes. Maar de Zangeres was ook berekenend. Ze is in ieder geval niet onbemiddeld achtergebleven.''

Deel dit artikel