Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Het is racistisch én onzinnig om een muziekstijl voor je eigen groep te willen houden

Cultuur

Harmen van Dijk

Bruno Mars © ANP Kippa
Soap & co

Zanger Bruno Mars heeft volgens een Amerikaanse activiste niet de juiste kleur om zich ‘zwarte muziek’ toe te eigenen.

De Amerikaanse zanger Bruno Mars is niet zwart. U zou een ander idee kunnen krijgen als u naar de foto kijkt, maar heus, u vergist zich. Hij is weliswaar niet wit, maar heeft toch niet de juiste kleur om ‘zwarte muziek’ te mogen maken. Dat doet hij wel, tot grote woede van de Amerikaanse activiste Seren Sensei Aishitemasu, die naar eigen zeggen wel écht zwart is. “Hij is raciaal ambigu”, betoogde ze tijdens een discussiebijeenkomst. “Hij speelt met zijn raciale ambiguïteit om verschillende genres te gebruiken.”

Lees verder na de advertentie

Bruno maakt zich volgens haar schuldig aan ‘cultural appropriation’, een term uit hetzelfde populaire woordenboek waarin we ‘white privilege’, ‘tokenism’ en ‘male fragility’ vinden. Appropriation betekent dat je je uitingen of zaken toe-eigent die niet tot jouw cultuur behoren. Bruno experimenteert in zijn populaire oeuvre met funk, soul, R&B, reggae en hip-hop – traditioneel zwarte muziekgenres en dat maakt hem een ‘honderd procent appropriator’.

Wat een armoe zou het zijn in de muziekwereld, als genres verdeeld zouden worden langs etnische scheidslijnen

Het is niet mijn hobby om iemands raciale afkomst uit te pluizen, maar laten we het voor de helderheid toch maar even doen. Afrikaanse wortels zijn bij Bruno inderdaad ver te zoeken. Hij is geboren op Hawaï, zijn moeder werd geboren op de Filippijnen en heeft behalve Aziatisch ook nog wat Europees DNA. Zijn vader is half Joods, half Porto Ricaans. Nu is Porto Rico een ware smeltkroes, dus dat zegt eigenlijk niets, maar laten we het niet nog gecompliceerder maken.

Karaoke-zanger

Voor Seren Sensei is het duidelijk. “Hij is niet zwart. Totaal niet. Hij neemt bestaand werk en kopieert het. Hij creëert niets, hij maakt het niet beter. Hij is een karaoke-zanger die je inhuurt om Prince of Michael Jackson na te doen. En toch heeft hij een Grammy-Award gewonnen. Dat komt doordat witte mensen van hem houden.” Ze weet zeker dat Michael Jackson tegenwoordig niet erg succesvol zou zijn. “Want witte mensen zijn erachter gekomen dat ze liever luisteren naar zwarte muziek die wordt uitgevoerd door witte mensen.” Volgens haar maakt Bruno bewust gebruik van het systeem van ‘white supremacy’. “Dat maakt hem tot een agent van de witte overheersing, een grote vis.”

Bruno is niet zwart, maar ook niet wit. Hij is van alles een beetje

Misschien zou je zo’n geradicaliseerde tirade niet serieus moeten nemen, maar Seren Sensei kreeg behoorlijk wat bijval, in de zaal en op sociale media. Dit soort gedachtengoed is in bepaalde kringen populair. Veel anderen namen het op voor Bruno, zoals activist Shaun King van de Black Lives Matter-beweging. “Betekent dit dat Bruno Mars niet mag zingen? Of dat hij zijn liedjes moet ‘witten’ zodat hij klinkt als Rod Stewart? Ik meen het serieus: welk muziekgenre is toegestaan voor deze man?”

Inderdaad. Wat een armoe zou het zijn in de muziekwereld, als genres verdeeld zouden worden langs etnische scheidslijnen. Dan had Whitney Houston het door Dolly Parton geschreven ‘I Will Always Love You’ niet mogen coveren, omdat het een ‘wit’ nummer is. Of zou Beyoncé niet mogen experimenteren met country and western – zoals ze verdienstelijk deed op haar album ‘Lemonade’ – omdat je country een wit genre zou kunnen noemen. Terecht zouden we dat racisme noemen.

Seren Sensei maakt zich daar ook schuldig aan, al zal zij vast beweren dat ze, als zwarte vrouw, geen racist kan zijn. Maar als je minutieus iemands raciale afkomst onderzoekt en hem op grond van de uitkomst probeert te verbieden iets te doen, zoals zij doet met Bruno Mars, dan is een andere conclusie nauwelijks mogelijk.

Enige complicerende factor: Bruno is niet zwart, maar ook niet wit. Hij is van alles een beetje – zoals bijzonder veel mensen als je hun DNA eens goed onder de microscoop legt. Dus is het niet alleen racistisch, het is ook nog eens een volslagen onzinnig en onhoudbaar streven om een muziekstijl voor je eigen groep of etniciteit of hoe je het ook noemt, te willen houden.

Harmen van Dijk bespiegelt in 'Soap & co' wekelijks de levens van beroemde mensen in Nederland en ver daarbuiten.

Deel dit artikel

Wat een armoe zou het zijn in de muziekwereld, als genres verdeeld zouden worden langs etnische scheidslijnen

Bruno is niet zwart, maar ook niet wit. Hij is van alles een beetje