Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Het heeft iets wonderlijks om je eigen schepping te bestuderen, alsof je op de WC... enfin

Cultuur

Rob Schouten

Rob Schouten. © Maartje Geels
Column

Komt een man bij de dokter: ik dus. Dat betekent meestal dat ik een korte groet aan alle reeds aanwezigen mompel, een soort mini-urbi et orbi. 

We zitten daar tenslotte niet voor niks. Vervolgens ga ik geduldig op mijn beurt zitten wachten, terwijl ik een tijdschrift lees. De mijne heeft een flinke, maar volstrekt bij elkaar geraapte stapel: veel Elseviers maar daartussendoor Happinez, Runners, Eigen huis en andere periodieken die ik van huis uit niet ken en die hier ook toevallig terecht lijken gekomen. Ook zitten er stripboeken in de stapel, 'Suske en Wiske: Tante Biotica', en dunne kinderboeken, 'Vijf brandweermannetjes', 'Kriebelpoten' van Hans Post en Irene Goede.

Lees verder na de advertentie

Tijddoders: alles is goed zolang het de tijd maar doodt en jouzelf niet. Maar waar is het quintessentiële doktersblad: Arts en Auto? Bestaat het nog, of is het door de groene en gezondheidsgolf weggesaneerd? Straks even aan de dokter vragen. Die heeft geloof ik liever dat ik zijn folders lees 'Weet u alles over diabetes?' 'Onderzoek naar Lyme en andere tekenziekten', 'Help mij rookvrij opgroeien'. Cris de coeur uit de gezondheidswereld.

Er ligt toevallig ook een exemplaar van Trouw op tafel, van afgelopen woensdag. Ik lees mijn eigen stuk over Philip Roth, zomaar twee hele pagina's met levensgrote foto, dat overkomt me niet vaak meer. Het lezen van eigen stukken is geen favoriete bezigheid van me, meestal geloof ik het wel. Het heeft iets wonderlijks om je eigen schepping te bestuderen, alsof je op de WC... enfin, laat ik het daar maar bij houden.

Ik kijk om me heen, probeer te peilen wat iedereen heeft. Aambeien, neerslachtig, gek bobbeltje

Foutloos

Het gerommel van thuis, al die andere stukjes en flarden waar je je verhaal uit hebt opgebouwd blijken in de krant opeens een mooie eenheid te zijn geworden. Alleen al het feit dat het gedrukt staat, haalt het heel erg op. Even kijken of er geen al te erge spelfouten in staan en of ze geen cruciale passages hebben weggelaten terwille van de allesbepalende ruimte.

Columns, kritieken, necrologieën, je stuurt ze allemaal de wereld in, als je kind naar school, in de hoop dat er daar goed voor ze gezorgd wordt, maar garanties heb je niet. Ooit schreef ik een stuk getiteld 'Waan is de sleutel tot dit geheim', stond er in de krant 'Waar is de sleutel van dit geheim'. Waarschijnlijk hebben de lezers niets in de gaten maar de schepper weent bij zulke fouten.

Maar nee alles klopt, het stuk heeft het in z'n geheel min of meer foutloos gehaald. Daarna ga ik weer tevreden verder in de Donald Duck. Guus Geluk heeft een prachtige slee gewonnen. Dat wil Donald ook wel. Hij gaat naar de wedstrijd en lijkt ook te winnen maar dan blijkt er een van de bonenplantjes nog niet ontkiemd en wint Guus alsnog. Hm, onbegrijpelijk verhaal maar daar gaat het hier niet om; als de tijd maar gedood wordt.

Ik kijk om me heen, probeer te peilen wat iedereen heeft. Aambeien, neerslachtig, gek bobbeltje. Niemand zegt iets. In wachtkamers wordt niet over ziekten gepraat, daar leest men afvalboekjes en -bladen en kijkt voor zich uit.

Dan hoor ik mijn naam: de heer Schouten. Dat ben ik.

Lees alle columns van Rob schouten hier terug.

Deel dit artikel

Ik kijk om me heen, probeer te peilen wat iedereen heeft. Aambeien, neerslachtig, gek bobbeltje