Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Het geheim van de setdresser: heel veel tape

Cultuur

Isabel Baneke

Ellen Janssen - art-director, setdresser, 'rekwisiteur of hoe je haar ook maar noemen wilt - op locatie voor de nieuwe jeugdserie 'Dierendetectives'. © Werry Crone

Trouw belicht mensen die onmisbaar zijn voor de kunst, maar zelf nooit in de spotlights staan. Vandaag aflevering 3: De art-director. Ellen Janssen bedenkt en maakt de decors en rekwisieten van tv-series als 'Het Klokhuis' en 'Dokter Corrie'.

Een blonde bos haar verschijnt vanonder het bureau. Langzaam kruipt Ellen Janssen op handen en voeten verder. Dan staat ze op. "Zo, de snoeren van deze bende computers zijn mooi weggewerkt." Gauw grist ze nog wat knipsels van papegaaien uit een van de grote plastic tassen op de vloer, die ze ophangt aan het magneetbord aan de wand. "Ik ben bijna klaar hoor", roept ze tegen de regisseur. "Wat mij betreft kunnen we draaien."

Lees verder na de advertentie

Janssen (51) is een, tja, hoe noem je haar beroep eigenlijk? "In mijn omgeving wordt wel geroepen dat ik art-director ben", gniffelt ze. Maar ook 'setdresser' luidt haar titel op de scripts vaak, net als 'rekwisiteur'. Janssen bedenkt en bewaakt het uiterlijk van voornamelijk tv-series. Ze maakt de decors, knutselt en koopt spullen die personages nodig hebben en zet voor het filmen alles op z'n plek.

Pubers zijn rommelkonten hè? Haar slaapkamer kan natuurlijk niet supernetjes zijn, dat is on­ge­loof­waar­dig

Vandaag heeft ze de fictieve slaapkamer van Layla ingericht. Een penthouse aan de Wilhelminakade in Rotterdam, een locatie die Janssen en regisseur Thijs Brandsma via Airbnb hebben gevonden, is omgetoverd tot een stoere tienerkamer met zebrabehang, boksbal en een soort cockpit van computers.

Layla is een van de hoofdpersonages van 'Dierendetectives', een nieuwe jeugdserie van de NTR, die dit najaar op tv komt. In de reeks probeert een vijftal kinderen uit Duitsland, Nederland en België in het hoofd te kruipen van dieren die mensen hebben gered. Waren het bewuste acties van de beesten? Of danken zij hun heldenstatus aan het toeval?

© Werry Crone

Rommelkonten

Janssen haalt twee afgetrapte legerkistjes tevoorschijn en gooit die met een paar gympen op de vloer. "Pubers zijn rommelkonten hè? Haar slaapkamer kan natuurlijk niet supernetjes zijn, dat is ongeloofwaardig."

Wie de kamer rondkijkt, krijgt een aardig beeld van het type tiener dat Layla moet zijn. Opgeruimd is ze dus niet, noch een typisch meisje-meisje. Op haar grote bureau staat een mok met een groot doodshoofd erop en een skelet van een teckel. De kamer is verder gevuld met een kast Duitse boeken en een groot magneetbord met touwtjes, pijlen en afbeeldingen van dieren. En er staat een rolstoel.

"Layla is een invalide meisje uit een rijk gezin in Hamburg. Ze is de soort van hacker van het stel, die het speurwerk op haar computers uitvoert. Layla is stoer, gothic-achtig." Vlug legt Janssen een etuitje met make-up op het bureau. "Er moet natuurlijk wel een beetje geneuzeld worden."

Vroeger was Koninginnedag dé goudmijn, maar daar is tegenwoordig echt alleen maar zooi te vinden

Iraakse nummerplaten

Om dat soort details draait Janssens vak, iedere onbenulligheid telt. "Laatst filmden we voor deze serie een drugsdeal in Irak. Dan moet ik ook denken aan Iraakse nummerplaten voor op de auto's bijvoorbeeld. De aankleding moet zo compleet mogelijk zijn, voor de kijker, maar ook voor de acteurs. De omgeving helpt hen zich in te leven in hun rol."

Een pietje precies, zo omschrijft Janssen zichzelf dan ook als art-director. Toch is dat niet terug te zien in haar atelier in Alkmaar, waar ze de dag voor de opnames in Rotterdam de laatste hand legt aan de rekwisieten. De loods, die ze met twee andere kunstenaars deelt, is tot aan de nok toe gevuld met allerhande voorwerpen: van schatkisten tot ziekenhuisbedden, van standbeelden tot een galg.

Op een groot bord aan de muur staat een rake omschrijving van de ruimte: 'Klokhuis museum'. Janssen ontwerpt al 20 jaar de decors van de sketches in het kinderprogramma. "Na een bloemistenopleiding, een studie mode, en de kunstacademie mocht ik bij 'Het Klokhuis' stage lopen. En ik ben er niet meer weggegaan."

Projecten als 'Dierendetectives' vormen een uitzondering voor Janssen. Ze is al sinds januari in de weer met de serie. "Het begint met het concept, dat is het meeste werk. Wie is Layla en welke sfeer past daarbij?"

In haar hoofd gaat ze een soort van kaartenbak aan ideeën af. "Toen besloot ik dus tot dat stoere gothic-type en blauw. Dat is de hoofdkleur voor Layla. Kijk, voor de rolstoel heb ik bijvoorbeeld blauwe velgen gemaakt."

Vanuit die uitgedachte sfeer sloeg Janssen aan het verzamelen. Ze snuffelde rond in haar opslag en struinde winkels en het internet af op zoek naar gepaste rekwisieten. "Ongeveer de helft van de spullen koop ik. Of ik huur dingen, zoals de computers. Ik heb vaste adresjes door het hele land, van kringloopwinkels tot designzaken. Vroeger was Koninginnedag dé goudmijn, maar daar is tegenwoordig echt alleen maar zooi te vinden."

De andere helft van de rekwisieten maakt Janssen zelf. Ze wijst naar twee handpoppen op een plank, die een behaarde en onbehaarde vagina moeten voorstellen. "Die heb ik geknutseld voor 'Dokter Corrie', dat kinderprogramma over seks. Grappig he?"

© Werry Crone

Magneetbord

Ook het politiebord voor Layla heeft Janssen zelf in elkaar gezet. "Nou ja, het magneetbord heb ik gekocht, maar ik heb er grote schroeven ingedraaid voor een stoerdere look."

Op de muur hangt een lijst met spullen die Janssen morgen niet mag vergeten. 'Snoerwurm', 'platenspeler plus lp's' en 'iets op de vloer'. "Dat laatste kan worden doorgekrast. Ik wilde een tapijt neerleggen, totdat ik me bedacht dat mensen met een rolstoel de grond natuurlijk zo kaal mogelijk houden."

Het belangrijkste item mist op de lijst. Janssen wijst naar een grote, zwarte tas, die uitpuilt met knutselbenodigdheden als lijmpistolen, schroevendraaiers en scharen. "En tape, heel veel tape. Tape is het geheim van de set-dresser. Want als art-director moet je vaak improviseren, en dat spul vergroot je vindingrijkheid enorm."

Als alles klopt, kleding, kap en grime, en samenkomt op de door mij bedachte set, dat is echt kicken

Buitenaards wezen

De volgende dag staat de zwarte tas op de set. Daar komen alle hersenspinsels van Janssen voor het eerst bij elkaar. Als alle camera's klaar staan, springt ze nog een keer op uit haar stoel. Ze maant de regisseur tot wachten: een lamp in de vorm van een buitenaards wezen staat net een paar centimeter te veel naar rechts.

Tevreden gaat ze weer zitten. Dit is hét moment. "Als alles klopt, kleding, kap en grime, en samenkomt op de door mij bedachte set, dat is echt kicken. Daar doe ik het voor."

Deze stille krachten portretteerden we eerder:

1. Locatiescout Adri Schagen zoekt voor de BBC een tulpenveld met molen.
2. Eelco Menkveld begeleidt cabaretier Johan Goossens, maar is tegelijk zijn kok en mental coach.


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Deel dit artikel

Pubers zijn rommelkonten hè? Haar slaapkamer kan natuurlijk niet supernetjes zijn, dat is on­ge­loof­waar­dig

Vroeger was Koninginnedag dé goudmijn, maar daar is tegenwoordig echt alleen maar zooi te vinden

Als alles klopt, kleding, kap en grime, en samenkomt op de door mij bedachte set, dat is echt kicken