Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Het Duitse woud

Cultuur

Mirke Kist

© thinkstock
Column

In 1984 probeerde de Amerikaanse schrijver Scott Carrier, samen met zijn broer, een gaffelantilope te doden zonder geweer, kruisboog, speer of ingenieuze valstrik. Dit was het idee: ze wilden de antilope - na het jachtluipaard het snelste landdier ter aarde - net zo lang achterna rennen totdat die oververhit ineen klapte.

De broers probeerden niet per se hun mannelijkheid te bewijzen, maar een evolutionaire theorie. Op een gegeven moment heeft de mens, zoals een opgewonden hond, zijn voorpoten van de grond gehaald en is hij op zijn achterpoten gaan staan. Hierdoor kreeg zijn middenrif - die grote spier tussen borst- en buikholte - ineens veel meer bewegingsvrijheid. Dit zorgde ervoor dat we beter konden ademen en langer rennen: de mens kan grotere afstanden afleggen dan de meeste dieren. En toen de Carrier boys hoorden dat bepaalde indianenstammen in Mexico daadwerkelijk aan hun vlees kwamen door marathons met wild te houden dachten ze: dan kunnen wij dat ook.  

Wanhoop
Wat voor Scott Carrier begon als een eenmalig experiment eindigde in een obsessie. Twaalf jaar lang probeerde hij zijn doel te bereiken: "I have no desire to participate in the market economy or the democratic process. I have no goals or ambitions other than to someday go back to the desert with my brother and try again to run down an antelope."  

De meeste mensen die ik ken proberen (gelukkig) geen harig stuk wild de dood in te rennen, maar iedereen heeft zijn eigen projecten en dromen die hen bij tijden tot wanhoop drijven. Sommigen proberen een proefschrift te schrijven, een opiniestuk, een roman. Anderen willen een korte film maken, een voorstelling of een podcast. Vrienden starten eigen bedrijfjes op of ze proberen steeds opnieuw van hun jonge bijtgrage dalmatiër Chantal een poeslieve hond te maken.  

Ondernemingen waarbij de meesten op een gegeven moment op hun hurken in een hoekje van de kamer eindigen, terwijl ze bang en wanhopig een kinderliedje voor zichzelf zingen. De opdracht, het werk, is te groot, te moeilijk. Niks lukt en ondertussen draaien de klokken lustig verder.  

Lees verder na de advertentie
© Mirke Kist

Imaginaire plekken
Jad Abumrad, presentator van het gelauwerde Amerikaanse radioprogramma Radiolab, kent dit gevoel maar al te goed. Hij gaf deze mentale staat zelfs een naam: het Duitse Woud.

Het Duitse Woud is een donkere enge plek. Een labyrint van kaarsrechte hoge dennen- en sparrenbomen die constant van plaats lijken te veranderen. Het is er mistig, koud en door de dikke laag naalden op de grond zie je niet waar de dieren hun hollen hebben gegraven. Een enkel is er zo gebroken.  

Het is een imaginaire plek, gefabriceerd door Abumrads verbeelding. Toch herkende ik de plaats meteen. Ikzelf heb er al vaak vastgezeten, hopeloos verdwaald.  

Vaak wordt geadviseerd om grote stress en drukkende emoties een plaats te geven. Om het in een context te zien. Het Duitse Woud doet precies dat. En hoewel het niet de meest aangename plek is om te belanden, weet ik nu in elk geval waar ik ben. Ineens heb ik grond onder mijn voeten. En de wetenschap dat als ik deze plek kan bereiken, ik hem ook weer kan verlaten. Uiteindelijk. Ooit.  

Het vergemakkelijkt ook de communicatie. 'Ik zit weer in het Duitse Woud,' zeg ik door de telefoon tegen een vriendin. Ze snapt het meteen, wenst mij veel sterkte en hangt op. Een leven kan worden geleefd zonder ooit in het Duitse Woud te stranden. Voor sommigen klinkt dit misschien aanlokkelijk, toch raad ik het niet aan. Want het Duitse Woud, hoe afschuwelijk het er ook is, helpt ons ook verder. Het is een plek die ons dwingt het oude voor het onbekende te verruilen. Die ervoor zorgt dat we op twee poten gaan staan in plaats van op vier. Zodat we verder kunnen kijken, over de boomtoppen heen, een mogelijke toekomst in.  

De mens in evolutie.  


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Deel dit artikel