Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Het Concertgebouw is een voorname dame van honderddertig

Cultuur

Peter van der Lint

© ANP
Klassiek & zo

Vorige week was het honderddertig jaar geleden dat het Concertgebouw klaar was. Het lag midden in de weilanden, aan de rand van de stad. In 1888 was de overvolle Van Baerlestraat zoals we die nu kennen nog ver weg. 

Was dat maar zo gebleven, denk je weleens als je op je fiets slalomt tussen auto's, trams, bussen, taxi's en toeristen. Als men toen beter had nagedacht over stedelijke ontwikkeling, was er überhaupt geen straat of weg aangelegd. Dan had het Concertgebouw fier aan het Museumplein gelegen, net als die andere kunsttempels die nu - ongehinderd door auto's, trams en bussen - hun bezoekers wél veilig via dat groene plein toegang kunnen verlenen.

Lees verder na de advertentie

Vijf jaar geleden, bij de 125ste herdenking, sprak ik daar nog eens over met Concertgebouwdirecteur Simon Reinink. Hij zei toen: "Het is een grote vergissing geweest dat men de Van Baerlestraat vóór het gebouw plande, en niet erachter. We zijn nu als het ware afgesneden van het Museumplein. We missen een mooie buitenruimte om het gebouw heen, een mooi entreeplein."

Ik zie het gebouw als een voorname dame bij wie ik met enige regelmaat op bezoek ga

Vijf jaar geleden werd het jubileum groots gevierd, net als in 1988 tijdens het eeuwfeest. Vorige week waren er geen toeters en bellen. Je kunt ook te veel feesten. Wel is er nieuwe verlichting in de Grote Zaal (ik schreef er hier al over), waarvan de oude dame ietwat té opzichtig is geworden. Als een vrouw van wie de lippen te veel opgespoten zijn en de ooglidcorrectie verbazend groot is uitgevallen. Dit schrijvend doemt de vraag op of het Concertgebouw eigenlijk wel vrouwelijk is? Ik zie het gebouw als een voorname dame, bij wie ik met enige regelmaat op bezoek ga.

Maar volgens de grammaticaregels is 'gebouw' onzijdig, en dan moet je in verwijzingen naar hem/haar het mannelijke persoonlijk voornaamwoord gebruiken. Ach, in deze tijden van genderneutraliteit hou ik het gewoon op haar.

Prachtige persoonlijke verhalen

De dame heeft haar verjaardag dus niet echt gevierd. Wel verscheen er een erg leuk kijk- en leesboek met als titel '1888-2018; 13 decennia het Concertgebouw door de ogen van het publiek'. Het boek is een initiatief van Het Concertgebouw Fonds, en de opbrengst ervan (het boekje kost 10 euro) komt ten goede aan het Fonds. Het Concertgebouw was ooit een idee van particulieren, die het plan financierden. Nog steeds is de private onderneming afhankelijk van donateurs en schenkers. Die krijgen in dit boek, aan de hand van goedgeschreven portretten van Joost Galema een gezicht. Prachtige persoonlijke verhalen van mensen die van muziek houden en die daar graag wat voor overhebben.

In dertien hoofdstukken, voor elk decennium één, komen die verhalen uit de zalen voorbij, verluchtigd met 33 schitterende foto's. Die foto's vertellen een hele geschiedenis op zich. Sommige zijn voor de liefhebber waarschijnlijk bekend, andere totaal niet. Die van pianist Svjatoslav Richter bijvoorbeeld, gemaakt in de gangen na een recital in 1964. Of die van de uitreiking van het eredoctoraat aan Martin Luther King, van Ella Fitzgerald in de Artiestenfoyer, gillende meisjes bij Cliff Richard, een modeshow in de Spiegelzaal van de firma Metz & Co.

De tekst gaat verder onder de afbeelding

Afscheid Aron Winter van Ajax in 2003. © *

De voorname dame ontving dus heus niet alleen maar klassieke musici. Vreemdste foto in het boek? Die van het afscheidsgala van Aron Winter van Ajax in 2003. Een groene voetbalmat mét middenstip in de muziektempel? Echt waar.

Peter van der Lint schrijft iedere week met aanstekelijk enthousiasme over de wereld van de klassieke muziek. Lees hier meer artikelen die hij schreef. 

Lees ook: Een Franse tenor met karakter: fijnzinnig, geestig, precieus

Michel Sénéchal is niet meer. De kleine, Franse tenor van formaat overleed met Pasen op 91-jarige leeftijd. Geen enkele 'serieuze' krant maakte in Nederland gewag van zijn heengaan.

Deel dit artikel

Ik zie het gebouw als een voorname dame bij wie ik met enige regelmaat op bezoek ga