Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

x

Haar eerste pop

cultuur

Wim Boevink

© Wim Boevink

In de familie-app zag ik een filmpje van mijn moeder. Ze lag in een ziekenhuisbed, een schouder bloot, een arm in een mitella. Een wang nog rood van de val. Midden op haar gezicht stond de startknop.

Het filmpje was opgenomen door mijn broer. Ik drukte op de startknop. Ze staarde me aan. 'Ga 't maar zeggen', klonk de stem van mijn broer. 'Moet ik wat zeggen?' zei mijn moeder. 'Ja, je moet even goedemorgen zeggen tegen iedereen.' 'O.' Er verscheen een glimlach op haar gezicht. 'Goeiemorgen, allemaal.' 'Zeg even hoe je geslapen hebt en hoe het met je gaat.'

Lees verder na de advertentie
'Of vind je het stom?' vroeg ik mijn moeder. Ze schudde van nee. 'Hij lacht leuk'

Ze kneep haar ogen dicht om beter te kunnen denken.

'Het gaat me wat dit huis betreft, dit ziekenhuis, prima. Ik word goed verzorgd, ik heb heerlijk geslapen en ik moet nog een dagje blijven, denk ik.' Ze hield haar ogen nog gesloten. 'Ja', zei mijn broer.

'Ik ga ook nog naar een andere afdeling, wat ik minder leuk vind; ik heb hier mooi een kamer alleen.' Ze opende nu haar ogen. 'En hoe lang ik moet blijven hebben ze niet gezegd, dat is nog niet bekend. Er moet nog een hartfilmpje worden gemaakt of zo.' 'Ja, een echo inderdaad', zei mijn broer. 'En dan zal het nog wel een paar dagen duren voor ik weer naar huis ga.'

'Geen idee', hoorde ik mijn broer nu nadrukkelijk zeggen. 'Maar dat zien we straks wel. Maar even goeiedag voor iedereen...' 'Goeiedag', zei mijn moeder met een lachje. 'En tot straks', vulde hij aan. 'Tot straks', herhaalde ze.

In de avond was ze, na het laatste bezoek van de thuiszorg, in de gang van haar appartement gestruikeld. Ze bezeerde haar arm, haar schouder, haar heup. Het alarmknopje om haar pols wist ze niet te bereiken.

De volgende ochtend vond de thuiszorg haar. Gealarmeerde kinderen die in haar stad woonden snelden toe. Ik hoorde daar niet bij.

Ik had haar drie dagen eerder, op Moederdag, bezocht. Met taart en een knuffel. Ik bedoel een knuffelpop. Die had ik klem zien zitten in de letterbak van een wereldwinkel.

Een rood beertje. Het was de laatste. Toen ik het haar gaf keek ze er vertederd naar. 'Nu word ik weer kind en krijg ik een pop', zei ze. 'Mooi, hè', zei ik. 'Dan is de cirkel rond. En nu zorgen wij voor jou.' Maar eigenlijk, zei ze, had ze als kind nooit een knuffel gehad, of een pop. Dit was haar eerste. 'Of vind je het stom?' vroeg ik. Ze schudde van nee. 'Hij lacht leuk', zei ze.

We maakten een wandeling door de stad, zij in een rolstoel. Ze was zwak. Nieren, hart. Toen ik haar terugzag, op een foto die mijn zusje maakte, lag ze dus in de gang. Een kussentje onder haar hoofd. Men wachtte op de ambulance, bevreesd voor breuken. 'Ik ben een dwarsligger', grapte ze nog. Ook toen met gesloten ogen. Ze had niets gebroken. Een scheurtje bij de elleboog. Ik zoek haar zo op, in dat ziekenhuis, met een beetje pijn in mijn buik. Het beertje is bij haar.

Trouw.nl is vernieuwd. Vanaf nu is onbeperkte toegang tot Trouw.nl alleen voor (proef)abonnees.

Deel dit artikel

Advertentie
'Of vind je het stom?' vroeg ik mijn moeder. Ze schudde van nee. 'Hij lacht leuk'

Wilt u dit artikel verder lezen?

Maak vrijblijvend een profiel aan en krijg gratis 2 maanden toegang tot Trouw.nl.

Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kun je vinden in je inbox.
Ben je de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Ongeldig e-mailadres

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Wij gaan vertrouwelijk om met uw gegevens. Lees onze privacy statement.