Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Guus Meeuwis: Na al die jaren leer ik eindelijk praten

Cultuur

Joris Belgers

© Merlijn Doomernik
Levenslessen

Op zijn nieuwe album ‘Geluk’ bezingt Guus Meeuwis (46) na alle goede tijden ook eens de slechte. Hij ging door een zwarte periode. 'Er zit nog lang geen hatsekidee in', zegt hij, ‘maar ik doe het weer’.

1. Sta af en toe stil

Lees verder na de advertentie

“Ja, ik ben gelukkig. Dank je wel dat je het vraagt. Misschien zelfs wel bovengemiddeld gelukkig. Mijn nieuwe album - ‘Geluk’ - gaat over het zoeken naar geluk. En het vinden en vasthouden van geluk. Ik heb geleerd dat dat allemaal niet vanzelfsprekend is.

Ik ben gescheiden. Na verloop van tijd kom je erachter dat iets niet klopt. Het was niet makkelijk om uit te vinden wat dat was. Ondanks het feit dat ik geen enkele reden had om te klagen of om ongelukkig te zijn, bleek er toch iets te missen. Er ontbrak iets in de liefde.

Ik ben nog steeds geen waterval, maar ik word er wel steeds beter in

Af en toe moet je even stilstaan om te kijken hoe je leven ervoor staat. Het was te vanzelfsprekend geworden. Misschien zijn we iets vergeten, in alle vaart, het rennen en het vliegen. In de drang om het voor alles en iedereen goed te willen doen, moest iemand inleveren. In dit geval was ik dat zelf.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik er niet heel graag over praat. Om de simpele reden dat ik niet de enige ben met een rol in dit droevige spel. Dat in elk geval lang genoeg speelde om te concluderen dat het roer om moest.”

2. Alleen lukt het niet

“Ik ben een Brabander. En dus een redelijke binnenvetter. Ik praat niet makkelijk over dit soort dingen. Ik kom sowieso uit een nest… wij hebben daar bij ons thuis allemaal last van. Zoiets krijg je niet alleen opgelost. Je moet dingen gaan vertellen, uitleggen, aan je vrienden, aan hen die het dichtst bij je staan. Zij zijn de mensen die je uiteindelijk weer omhoog helpen.

In het begin moesten die vrienden het wel uit me trekken. Ik ben nog steeds geen waterval, maar ik word er wel steeds beter in. Als er echt iets aan de hand is, dan openen mensen zich. Zo niet met hun armen, dan wel met hun hart. Ook ik. Dat ik dat nu op mijn 46ste mag leren, vind ik te gek.

Ik zou nu minder lang met iets rondlopen. Door wat achter me ligt, is een simpel goed gesprek, een arm om de schouder of een goed glas met mensen die je leuk vindt nog belangrijker geworden dan ik al vond.

Voordat we aan deze plaat begonnen, heb ik wel getoetst wat mijn bandleden ervan vonden dat ik mijn scheiding zou gebruiken in mijn nieuwe liedjes. Ze zeiden: ‘Je hebt de goede tijden gedeeld, misschien moet je ook de slechte delen’. En terecht.

Dit album is een opluchting. Er zit nog lang geen hatsekidee in - maar ik doe het weer. En ik ben weer verliefd. Ja. Wie had dat gedacht?”

Er is niks leukers dan met zes vrienden in een bus het land door te gaan

3. Sla nooit met deuren

“Het spannendste in mijn carrière was dat ik mijn band Vagant moest vertellen dat het klaar was. De jongens, mijn vrienden, met wie ik dit hele avontuur ben begonnen.

Dat was in 2002. We waren zes studenten. ‘Het is een nacht’ kwam uit, we gingen het land in met alle lol in onze zakken. Hallo, hier zijn we, de eendagsvliegen. We pakten alles aan, een paar maanden later zouden we terug zijn in de collegebanken met het mooiste verhaal van de wereld en een gouden plaat boven ons bed.

Alleen werd dat drie jaar. Vier, vijf jaar. Zes jaar. Ik wilde me verder ontwikkelen, maar de rest wilde afstuderen. Ze vonden muziek superleuk, maar het was niet iets wat ze de rest van hun leven wilden blijven doen.

Het moment was precies goed. We zaten op een dood punt. We konden drie dingen doen: zo doorgaan en het laten doodbloeden, er een streep onder zetten of ik kon zeggen: ‘Ik snap jullie, maar ik wil vooruit. En dat moet ik niet met jullie doen.’ Ik vond het doodeng om dat te zeggen. Want er is niks leukers dan met zes vrienden in een bus het land door te gaan. En nu was ik echt alleen. Op het moment dat het hoge woord eruit was, hadden we nog negen maanden aan boekingen staan. Dat werden de tofste negen maanden van Vagant.

En die vriendschap? Die is nog steeds goed. We hebben altijd goed contact gehouden. Sowieso, met iedereen met wie ik gewerkt heb. Ik sla nooit met deuren.”

Tekst loopt door onder afbeelding

© Merlijn Doomernik
Het is bij een bedrijf net als in de muziek - je moet dicht bij jezelf blijven

4. Je mag best vloeken, maar niet te lang

“Van mijn ouders heb ik geleerd niet bij de pakken neer te zitten. Morgen komt altijd wel weer een dag. Of dat nu een buil op je hoofd is - kijk, hij zit er nog steeds - of een tentamen dat niet is gehaald. Je moet even slikken en weer doorgaan.

Maar, dat met The Entertainment Group… Dat kantoor, mijn managementkantoor, is in 2009 omgevallen. Buiten mijn medeweten of toedoen, maar ik werd er wel de dupe van. De bedrijfsvoering was gewoon niet goed. Op een gegeven moment werden er gaten met gaten gevuld. En toen had ik plots geen kantoor meer. Geen management. Geen organisatie. Er zat wat van mijn geld in, maar dat was verwaarloosbaar. Belangrijker was dat de vijfde editie van mijn concertserie ‘Groots met een zachte G’ in gevaar kwam, de uitverkochte stadionconcerten in het PSV-stadion. We stonden aan het begin van een theatertour, die ook uitverkocht was, terwijl al het geld weg was.

Ik heb twee mensen die door wilden een laptop gegeven, en vanuit kleedkamers gingen we het allemaal regelen. Gewoon vol gas. Dan maar even niet betaald krijgen. Ik ben nog altijd zo trots dat dat toen gelukt is: het was voor mij het bewijs dat je best even mag vloeken, zolang je daarna maar weer de schouders eronder zet.

Toen is Modestus ontstaan, mijn eigen bedrijf, precies, mijn derde doopnaam. Dat bedrijf was er uiteindelijk ook wel gekomen, maar dat faillissement van TEG heeft het wel versneld. Ik heb niet de drang om met Modestus joekelesgroot te worden. Ik hoef geen kantoor met acht verdiepingen. Ik wil een leuke club mensen die graag dingen aanpakt. Het is bij een bedrijf net als in de muziek - je moet dicht bij jezelf blijven. Ik ben artiest, en eigenaar. Maar die artiest is nog altijd belangrijker dan de eigenaar.”

5. Begin altijd vanuit humor

“Ik heb vier jaar lang op elke vergadering geroepen of iemand al had gebeld met de Royal Albert Hall. Net zo lang totdat iedereen op een gegeven moment dacht: hij meent het dus echt. Toen zijn we begonnen.

Daarna stonden we in Olympia, in Parijs. ‘Groots met een zachte G’ is eigenlijk ook zo’n gek ding. Maar wat me is opgevallen is dat al die projecten altijd terloops zijn geroepen. In een auto, bus of kleedkamer. Dat zijn nooit dingen die op een vergadering na een lange analyse zijn bedacht. Het begint altijd met humor.

De indrukken bij een groot optreden zijn niet meer nieuw, maar de ervaring blijft elke keer weer indrukwekkend

Dat concert in de Royal Albert Hall in Londen heeft me geleerd dat een gekke uitdaging alles fris houdt. De avond ervoor was ik naar Eric Clapton gaan kijken, die speelde er voor de tweehonderdste keer. Ik zat in zijn box, en Clapton heeft zijn eigen afkickkliniek, daar waren toen dus ook wat mensen van in die box. Het was dus niet de bedoeling dat ik daar een biertje dronk. Maar ik had nog nooit zo sterk de behoefte aan een biertje als op dat moment. Want ik besefte ineens: we gaan dit echt doen!

De soundcheck de dag erna? Klonk fantastisch. Die mensen dachten echt niet: welke flapdrol met bril uit Nederland komt hier nu weer spelen? Nee, jij bent net als Clapton. Net zo belangrijk, want je vult diezelfde zaal.

Het werd een avond die niet te beschrijven is. Die energie in de zaal... Ik besef dondersgoed dat het nooit meer wordt zoals die eerste keer. Net als de eerste keer Pinkpop, vorig jaar. Die staat in marmer gebeiteld. De beelden, de indrukken bij zo’n groot optreden zijn niet meer nieuw, maar de ervaring blijft elke keer weer indrukwekkend.”

6. Zorg ervoor dat niets routine wordt

“Collega’s zeiden het al langer: ‘Ga nu eens naar Nashville. Dat is echt wat voor jou.’ Ik wist niet wat ik daar moest doen. Ik ben een Nederlandstalige artiest, Ilse DeLange en JW Roy hebben makkelijk praten, die zingen in het Engels. Door Ilse’s tv-programma ben ik uiteindelijk dan toch gegaan. Met een paar onaffe liedjes. Ik zat nog in de periode dat ik het allemaal wel wilde vertellen, over die scheiding, maar ik wist nog niet hoe.

Ik zit nu 23 jaar in het vak, ik begon op m’n 23ste. En het is echt niet zo dat je vanaf het begin weet wie je bent

Kwam ik daar, in Nashville. In elk café staat een bandje waarvan je denkt: waarom staan jullie niet in een grotere zaal? Ik heb daar een schitterende gitaar gekocht, een oude akoestische Gibson. En toen ben ik naar Memphis gereden. Even langs Graceland, het huis van Elvis Presley. En toen twee dagen de studio in, waar ik met vier Amerikanen ging samenspelen. Doodeng. Op de bank een liedje maken is geen probleem. Als het af is, hoe brak het ook klinkt, gaat het naar goede muzikanten, die luisteren erdoorheen. Nu was ik op mezelf aangewezen.

Maar toen ik mijn demo’s terughoorde, dacht ik: dit is wel precies wat het is. Daarna kwamen die Amerikanen. Die dachten er hetzelfde over, ze waren superenthousiast, ook al verstonden ze het niet. Met die ervaring in mijn achterzak ben ik juichend naar huis gevlogen. Maar ook al is dit album nummer twaalf, ik ben nog steeds gespannen.

Ik zit nu 23 jaar in het vak, ik begon op m’n 23ste. En het is echt niet zo dat je vanaf het begin weet wie je bent. Zo staan er zeker op die eerste Vagant-platen liedjes, omdat die nu eenmaal nodig waren om een album te vullen. Ze zijn niet niets, maar ze hadden ook door iemand anders gemaakt kunnen worden. Zo kom ik in mijn carrière steeds verder. En in mijn leven. Kijk mij nou, op mijn 46ste leer ik praten.” 

Gustaaf Stephanus Modestus Meeuwis is zanger. Meeuwis werd in 1972 geboren in Mariahout, en studeerde rechten in Tilburg. Daar won hij met zijn latere band Vagant het studentensongfestival met het nummer ‘Het is een nacht…’, dat een jaar later werd uitgebracht als single die Meeuwis tot nationale bekendheid katapulteerde. In 2006 vond de eerste editie plaats van zijn jaarlijkse concertreeks ‘Groots met een zachte G’ in het Philips Stadion in Eindhoven. Vorig jaar gaf hij daar zijn vijftigste stadionconcert. Afgelopen maand verscheen zijn twaalfde album, ‘Geluk’. Meeuwis heeft vier kinderen uit een vorig huwelijk en woont samen met zijn vriendin.

Trouw vraagt wekelijks een bekende of minder bekende Nederlander: welke levenslessen heeft u geleerd? Lees hier meer levenslessen.

Lees ook: Jonah Freud: 'Koken is zorgen voor jezelf'

De levenslessen van Jonah Freud. Zij is al zo’n dertig jaar eigenaar van de Kookboekhandel van Amsterdam. ‘Als ik wakker word, bedenk ik altijd wat ik die avond ga maken.’

Deel dit artikel

Ik ben nog steeds geen waterval, maar ik word er wel steeds beter in

Er is niks leukers dan met zes vrienden in een bus het land door te gaan

Het is bij een bedrijf net als in de muziek - je moet dicht bij jezelf blijven

De indrukken bij een groot optreden zijn niet meer nieuw, maar de ervaring blijft elke keer weer indrukwekkend

Ik zit nu 23 jaar in het vak, ik begon op m’n 23ste. En het is echt niet zo dat je vanaf het begin weet wie je bent