Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Glorieuze Eva-Maria Westbroek breekt een lans voor de gedoemde Barber

Cultuur

Peter van der Lint

Eva-Maria Westbroek. © Fazil Berisha
Klassiek & zo

Opera's kunnen een doemscenario hebben, en dan heb ik het niet over alle geëxalteerde en hyperdramatische libretti.

Neem nou Jacques Offenbachs 'Les contes d'Hoffmann' en Samuel Barbers 'Antony and Cleopatra'. Deze 'verdoemde' opera's hebben niets met elkaar van doen, maar hielden mij deze week bezig. 

Lees verder na de advertentie

Eva-Maria Westbroek zong woensdag met het Koninklijk Concertgebouworkest (KCO) onder leiding van Gustavo Gimeno Cleopatra's sterfaria 'Give me my robe'. Het KCO had deze muziek nog nooit gespeeld, een première dus. 

En vandaag presenteert De Nationale Opera een gloednieuwe enscenering van Offenbachs meesterwerk. Ook dat is een première, want na de Duitstalige versie 'Hoffmanns Erzählungen', vanaf 1971 meermalen uitgevoerd, is het voor het eerst dat het Franstalige origineel te horen is.

Een ongeluksopera waar je maar beter niet je handen aan kon branden

Met beide opera's is dus wat. De wereldpremière van Les contes d'Hoffmann in 1881 in Parijs vond zonder de componist plaats, omdat hij vlak daarvoor was overleden. In hetzelfde jaar al was de opera in Wenen te zien. Tijdens de tweede voorstelling daar, ging er iets mis met de gasverlichting en vloog het theater in de hens. Honderden slachtoffers waren er te betreuren. Dat én de dood van Offenbach legden een doem over de opera - het gold als een ongeluksopera waar je maar beter je handen niet aan kon branden.

Kinderziektes

Met Antony and Cleopatra werd in 1966 de nieuwe Metropolitan Opera in New York geopend. Een nieuw werk voor een spiksplinternieuw gebouw waar men al gauw merkte dat er kinderziektes waren. Toen koor en de gigantische decors tijdens de repetities op het podium stonden, zakte het hypermoderne draaitoneel in. Kapot. De aangepaste enscenering werd lauw ontvangen, de muziek van Barber zo ongeveer verketterd. Niet modern genoeg.

Barbers opera verdween van het toneel, kreeg een slechte naam. Ook al zo'n titel waar je beter van af kon blijven. Maar de live-opname met de grote Leontyne Price, voor wie Barber de rol van Cleopatra schreef, vertelt toch echt een ander verhaal. En ook Westbroek, Gimeno en het orkest lieten dat horen. De geweldige aria kwam aan het eind van een gay getint concert, boordevol noten en woorden van Tsjaikovski, Barber, Menotti, Shakespeare en Zeffirelli - ik bedoel maar.

Herwaardering

Het was een prachtig programma, door Gimeno opzwepend gebracht. De symfonische fantasieën van Tsjaikovski zijn ware mini-operaatjes en in de verzengende climaxen kon je je voorstellen dat de glorieuze Westbroek er met gemak bovenuit had kunnen klinken. 

Van Barber zong de diva eerst het intieme 'Knoxville: Summer of 1915' en een aria uit 'Vanessa'. Die opera gaat nog weleens, maar het is nu toch echt tijd voor een herwaardering van Antony and Cleopatra. Mooi dat Westbroek er een lans voor brak, en als iemand zich met Leontyne Price kan meten dan is zij het wel.

Zoals Barber in Price een mooie muze had, zo schreef Offenbach de drie sopraanrollen in zijn 'Hoffmann' voor een andere unieke zangeres: Adèle Isaac. Want ja, Olympia, Antonia en Giulietta dienen door dezelfde zangeres gezongen worden. Jammer dat De Nederlandse Opera drie verschillende zangeressen gecontracteerd heeft; dat doet afbreuk aan Offenbachs idee. En nu maar hopen dat er met het technisch razend ingewikkelde decor vandaag niets misgaat. U leest het dinsdag.

Peter van der Lint schrijft iedere week met aanstekelijk enthousiasme over de wereld van de klassieke muziek. Lees meer artikelen in ons dossier. 

Deel dit artikel

Een ongeluksopera waar je maar beter niet je handen aan kon branden