Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Glansrol Dic van Duin in pikant #MeToo-drama

Cultuur

Hanny Alkema

Tessa Jonge Poerink en Dic van Duin in ‘Strindberg en dal’. © Sanne Peper
RECENSIE

THEATER
Strindberg en dal
De Gemeenschap
★★★★☆

Daar staan de acteurs. Ze hebben zojuist ziel en zaligheid in hun rol geprobeerd te leggen, maar de regisseur komt dat gloedvol neerhalen. Zoiets gebeurt in een repetitieproces, maar incasseren kost moeite. Je ziet het aan hun gezichten, ze proberen professioneel in plaats van bedremmeld te kijken. 

Lees verder na de advertentie

Verschil en overeenkomst tussen gespeelde rol en het eigen persoontje leveren als vanzelf een dramatisch spanningsveld op. Het is een bekend, ook door toneelgroep De Gemeenschap zelf vaker gebruikt thema. Maar ‘Strindberg en dal’ blijkt complexer, speelser en theatraler.

Schrijver Rob de Graaf laat niet toevallig het toneelgroepje &Co een ‘recent ontdekt’ stuk van August Strindberg, ‘Dal in de mist’, instuderen. In Strindbergs stukken zijn moeizame man-vrouw-relaties een belangrijk item. Dat deze daar ook zelf zijn leven lang mee geworsteld heeft, is meteen al een geducht gegeven, een drama op zichzelf.

‘Strindberg en dal’ roept associaties op met werk van Ingmar Bergman

De Graaf gebruikt dat, gelukkig, niet één op één, maar hanteert het als een universeel motief, dat van ruim een eeuw geleden zo door te trekken is naar de huidige tijd. Een oudere en een jongere actrice spelen in ‘Dal in de mist’ een moeder en dochter, die om de aandacht van een jonge bij hen ingekwartierde militair strijden. Dat de focus van de regisseur op de jonge actrice is gericht, lijkt aanvankelijk logisch: zij moet nog veel leren.

Boetseren

In de stuk-in-een-stuk-scènes is de seksuele broeierigheid van Strindbergstukken als ‘Dodendans’ of ‘Freule Julie’ voelbaar. Tegelijk roept ‘Strindberg en dal’ associaties op met werk (film ‘Na de repetitie’) van Ingmar Bergman, ook al geïnteresseerd in Strindberg én in het ‘boetseren’ van jongere actrices.

Haast ongemerkt wordt toegewerkt naar de actualiteit van #MeToo. De term valt niet, maar al in de eerste scène kun je de contouren zien van (artistieke) machtsverhoudingen, die ten goede of ten kwade kunnen uitpakken. Maar ook van onderlinge afgunst en homoproblematiek, die het geheel minder plat ­maken.

Regisseur Roy Peters haalt de humor van De Graaf lekker luchtig naar boven door het aanwezige melodrama niet te negeren maar consequent te stileren. Er gaat geen broekje uit of hand in beha, des te pikanter is zijn voorstelling.

Speelt overdrijving een enkele speler weleens parten, Dic van Duin buit die als de artistiek gedreven regisseur juist ten volle uit. Ook wanneer hij zijn hachje redt als hij betrapt wordt. Je zou hem haast willen omarmen. En dan weer juist niet. Hij ís het schemergebied. Een glansrol, geestig en scherp.

Tournee t/m 10-2-2019, www.degemeenschap.nu

Elke week nieuwe voorstellingen, besproken door onze recensenten. U leest ze hier.

Deel dit artikel

‘Strindberg en dal’ roept associaties op met werk van Ingmar Bergman