Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Genoeg om vier keer zelfmoord te plegen

Cultuur

WYBO ALGRA

Review

Euthanasie, da's niks voor Karin Spaink. Rammelende etenskarren op de achtergrond, bloedvaten die niet meewerken, poep en pies: haar niet gezien. Euthanasie is misschien iets voor de patiënte waarmee psychiater  Boudewijn Chabot beroemd werd, de doodongelukkige vrouw die na haar echtscheiding en de dood van haar beide kinderen niet verder wilde leven. ,,Deze Netty Boomsma'', schrijft Spaink bijna schamperend, ''wilde een zachte, risicoloze, door anderen geadministreerde en goedgekeurde dood.''

Nee, Karin Spaink moet er niet aan denken dat een dokter gaat beoordelen of ze wel genoeg lijdt om dood te mogen. Dan gordt ze zich nog liever vast in haar rolstoel en rijdt de Wittenburgergracht in, vlakbij haar huis in Amsterdam. Tenminste, dat zou ze vroeger hebben gedaan. Nu heeft ze pillen, genoeg om vier keer dood te gaan.

In haar nieuwe boek 'De dood in doordrukstrip' beschrijft Spaink haar zoektocht naar die dodelijke pillen. In haar eerdere boeken 'Het strafbare lichaam' -waarin ze ten strijde trok tegen het alternatieve medische circuit- en het autobiografische 'Vallende vrouw' speelde haar eigen ziekte multiple sclerose een belangrijke rol. Dat is in 'De dood in doordrukstrip' opnieuw het geval. De gedachte dat ze altijd nog zelfmoord kan plegen, schrijft ze, houdt haar op de been. Daarmee is de dood een bondgenoot geworden in haar strijd tegen haar ziekte.

Alleen wordt het de mens knap lastig gemaakt te sterven. Dat artsen niet bij elk stervensverzoek stante pede naar het dodelijke spuitje grijpen, daar kan Spaink dan nog wel inkomen. Maar ze moppert op het openbaar ministerie, dat zich 'star en streng' toont bij de interpretatie van de regels voor euthanasie. De huisarts die oud-PvdA-senator Brongersma hielp sterven, moet klaarblijkelijk koste wat kost hangen. En minister Korthals van justitie, sneert Spaink, is kennelijk als de dood voor de pil van Drion.

Spaink zou nog wel een stapje verder willen gaan dan Huib Drion. De oud-vicevoorzitter van de Hoge Raad wilde zijn zelfdodingspil reserveren voor hoogbejaarden. Van haar hoeft die leeftijdsgrens niet en mag de Drionpil er voor iedereen komen die niet verder wil leven. Het risico dat mensen er dan wellicht wat al te snel naar grijpen, wuift ze tamelijk luchthartig weg met één van haar soepele oneliners: ,,Niet alleen hebben mensen het recht om zich het leven te benemen, ze hebben zelfs het recht om dat ten onrechte te doen''. Haar grote schrikbeeld is dat de aanstaande suïcidant een soort staatsexamen zou moeten afleggen om een zelfmoordpil te krijgen.

Vroeger, mijmert Spaink, schreven artsen tenminste nog dodelijke slaapmiddelen voor, zoals seconal of laudanum. Daar kon je dan zwart mee handelen. Maar die medicijnen zijn in onbruik geraakt en dus ging ze zelf op zoek. Ze beschrijft uitvoerig de informatieve zelfmoord-sites die ze tegenkwam en zet de voors en tegens van de verschillende pillen netjes op een rijtje. En ze gaat winkelen op internet. Ze probeert seconal te bestellen in Zürich, maar vangt bot. Dan krijgt ze een lijstje on-line-apotheken via iemand die ze op een zelfmoord-site tegenkwam, ze stuurt een cheque naar Gibraltar, en kijk aan: anderhalve maand later vindt ze een envelop met pillen in haar brievenbus. Ook bij een Duitse cyber-apotheker slaagt ze. Zij heeft haar pillen, ze zal nimmer om euthanasie hoeven bedelen. Maar de maanden daarop blijken de middelen bij beide apotheken uit het assortiment verdwenen. ,,Ik was op het nippertje, maar anderen grijpen nu mis'', schrijft Spaink mismoedig.

'De dood in doordrukstrip' is doordrenkt van onbegrip voor mensen die wat terughoudender zijn dan Karin Spaink. Gek, peinst ze, dat euthanasie bij dementerenden nog altijd zo moeilijk ligt. Als je dement bent mag je over alles beslissen -hoeveel boterhammen je wilt, en wat je aan wilt- maar niet over je eigen dood. En waarom, vraagt ze zich verbaasd af, stond Nederland vorig jaar op stelten vanwege 'Thisbe's zelfdestructiepagina', een website met informatie uit keurige openbare bronnen als medische handboeken, farmaceutische repertoria en boeken over euthanasie? Wat is er mis met nieuwsgroepen op internet, waar ruimte is voor vragen als: hoe weet je wanneer je zover bent, en hoe licht je je nabestaanden in?

Het sterven dient gladjes te verlopen in het ordelijke zelfmoord-universum van Spaink. Informatie en pillen moeten makkelijk verkrijgbaar zijn, niemand mag de potentiële zelfmoordenaar een strobreed in de weg leggen. Zoveel stelligheid wekt wrevel bij de lezer. Als Spainks lijf en leden haar te zeer in de steek laten, wil ze een fatale pil, 's avonds laat, in aanwezigheid van enkele lievelingsmensen. Kitsch, geeft ze grif toe, net als de kitsch van euthanasie: de enigszins uitgemergelde zieke die met een verstilde glimlach, zijn hand rustend op een van de aanwezigen, langzaam wegglipt.

In haar script staat zelfmoord, geen euthanasie, want zij wil zelf de touwtjes in handen houden. Daar heeft ze alles aan gedaan -voor zichzelf. Dat is prima. Een tweede is of de overheid, de samenleving, wie dan ook moet meewerken om, via de schappen van de drogist, vrij baan te maken voor de zelfmoordkitsch van Karin Spaink.



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie