Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Festival Le Guess Who: voor kenners, door kenners

Cultuur

Klaas Knooihuizen en Joris Belgers

James Holden & The Animal Spirits zaterdagavond op Le Guess Who in het Utrechtse TivoliVredenburg. © Jelmer de Haas

Le Guess Who was dit jaar wederom een zoektocht naar het onverwachte, die de afgelopen vier dagen in Utrecht keer op keer werd beloond.

Slimme marketingtruc in festivalland: reserveer een tijdslot voor een verrassingsact. Bezoekers slaan aan het speculeren, er ontstaan geruchten en dat is gratis promotie. Het publiek moet natuurlijk wel vertrouwen hebben in de goede afloop. Nu, precies dat zit wel snor, wat Le Guess Who betreft.

Lees verder na de advertentie

Het alternatieve muziekfestival vond van donderdag tot gisteravond plaat in Utrecht, voor de tiende keer. Liefhebbers van wat er wereldwijd in de uiterwaarden van de popmuziek gebeurt, kopen al jaren blind hun kaarten. Het verleidde de organisatie dit jaar om liefst vijf vraagtekens op het programma te zetten.

Gezeten in kleermakerszit stuurde James Holden zaterdagnacht vanachter zijn elektronische trukendoos de muziek in laagjes de zaal in

Het zesde vraagteken

Je zou Sun Kil Moon het zesde vraagteken kunnen noemen. Bij deze zonderlinge mopperpot is het altijd afwachten of zijn humeur een goed optreden in de weg zit. Dat bleek niet het geval. Ja, Mark Kozelek noemde zijn publiek een testpanel voor zijn échte show, een dag later in Brussel. Hij sprak zijn walging uit over de klank van het woord Utrecht en griste een telefoon uit de handen van een filmende bezoeker. Soms had je het idee bij een stand-up comedyshow te staan. Maar toen Kozelek met gebroken stem een ode aan een overleden vriend bracht, viel er weinig te lachen.

Technoproducer James Holden was in veel programmaboekjes omcirkeld. Op zijn pas verschenen album 'The Animal Spirits' brengt hij verschillende geestvervoerende muziekstijlen samen. Met een vijfkoppige liveband bleek het minstens zo goed te werken. Gezeten in kleermakerszit stuurde Holden zaterdagnacht vanachter zijn elektronische trukendoos de muziek in laagjes de zaal in. Het is een wonderlijk geluid dat tegelijkertijd repeterend is en toch telkens veranderend, als de etsen van M.C. Escher - zij het in psychedelische kleuren.

Terwijl Holden het begrip 'trance' naar een hoger plan bracht, werd in de Jacobikerk het derde van de vijf vraagtekens onthuld: Gruff Rhys van Super Furry Animals. Eerder kwamen Amadou & Mariam en The Residents uit de koker. De spanning voelde als pakjesavond. Of het voor herhaling vatbaar is? Het programma was al overvol, de keuzestress ondraaglijk. Het roulettespel rond de vraagtekens was misschien te veel. En inhoudelijk viel Amadou & Mariam tegen: ze pikten uit Malinese en Westerse muziektradities niet de meest interessante elementen, zodat het concert een tamelijk belegen karakter kreeg. De ooit vooruitstrevende avant-garde van The Residents bleek door de tijd te zijn ingehaald. Ze vonden het zelf vast een compliment dat de zaal rap leegliep, maar hun stuurloze onzinnigheid was oervervelend - daar kon geen koeienpak iets aan veranderen.

Niemand is hier een buitenbeentje 

Elders een vreemde eend - niet op Le Guess Who

Dat deed Jenny Hval beter. Ook haar opvatting van avant-garde had iets lukraaks - zo liet ze tijdens het zingen haar handen roze verven. Het verschil was dat het haar sobere muziek geenszins in de weg zat. En waar Sonic Youth-gitarist Thurston Moore op festivals een buitenbeentje is, gold hij op Le Guess Who als een van de geijkte namen. Het was opmerkelijk te zien wat festivalcontext met een optreden doet. Bij al die experimentele klanken stak het op zich degelijke optreden van Moore wat bleekjes af. Net zoals de Philip Glass-achtige accordeonmuziek van de Bosnisch-Zwitserse Mario Batkovic. Elders een vreemde eend - maar niet op Le Guess Who.

In het topje van TivoliVredenburg speelden achtereenvolgens Kelly Lee Owens en Klein. De overeenkomsten zijn evident: twee jonge vrouwen uit Londen die sinds kort naam maken met elektronische muziek. De verschillen bleken groter. Owens had zichzelf ingebouwd tussen oude synths, ze schreeuwde, danste, maakte grapjes. Klein verstopte zichzelf achter haar laptop. Haar collagepop was op zichzelf minstens zo interessant als de technoliedjes van Owens, maar omdat ze geen idee had hoe ze haar muziek naar een podium moest vertalen, werd het vooral een ongemakkelijke zit.

Cate Le Bon speelde haar hoekige indiepopliedjes in de Jacobikerk, waar haar stem - een merkwaardige optelsom van Kate Bush en Nico - geweldig tot zijn recht kwam. Haar eenvoudige pianospel nam helaas de gekte weg die de liedjes in de gebruikelijke uitvoeringen zo bijzonder maken.

Ja, artiesten vroegen soms veel op Le Guess Who, maar het publiek gaf die artiesten maar wat graag de ruimte. Zo werd er bij de opzwepende James Holden slechts behoedzaam gedanst, maar vooral geconcentreerd geluisterd. Bij jazzlegende Pharoah Sanders waren zijn stramme stapjes naar de rand van het podium al genoeg voor een ovationeel applaus, en het publiek in Utrecht was scherp genoeg bij de pinken om te onderscheiden dat niet folkrocker Kevin Morby het middelpunt van zijn eigen show was, maar diens briljante gitariste Meg Duffy. Le Guess Who is een festival vóór en door kenners, dat dit jaar wederom geen zwakke editie beleefde. Zoals we inderdaad blind hadden verwacht.

Lees ook: Le Guess Who: Alice Coltrane was meer dan de weduwe van



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
Gezeten in kleermakerszit stuurde James Holden zaterdagnacht vanachter zijn elektronische trukendoos de muziek in laagjes de zaal in

Elders een vreemde eend - niet op Le Guess Who