Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Exit de schilderkunst? 'Helemaal niet'

Cultuur

Henny de Lange

Uitsnede Vincent in Londen van Emo Verkerk. © Dordrechts museum
Recensie

Op de Biënnale van Venetië en Documenta in Kassel - de ‘Olympische Spelen’ voor kunstenaars - zijn ze amper te vinden. Tussen de honderden deelnemers vind je nog maar een handjevol schilders. Videofilms, fotografie, installaties en ervaringskunst voeren de boventoon op deze manifestaties.

Stelt de hedendaagse schilderkunst dan niets meer voor? Wel op de kunstmarkt, waar de superrijken extreme bedragen neertellen voor schilderijen. Maar in de kunstwereld hebben schilders de afgelopen decennia steeds meer terrein verloren.

Lees verder na de advertentie

De schilderkunst is zelfs al meermalen dood verklaard, omdat ze niet meer vernieuwend zou zijn en verf op doek onvoldoende zeggingskracht zou hebben. ‘Het spijt me, maar schilderkunst nu is op z’n best academisch en op z’n slechtst reactionair’, zei Cathérine David, toen ze in 1997 als artistiek leider van de Documenta alleen kunstenaars uitnodigde die politieke en sociaal-economische thema’s aan de orde stelden in foto’s, video’s, performances en installaties.

Het voelt niet goed dat belangrijke schilders als Marc Mulders en Rob Birza ontbreken

Exit de schilderkunst? Helemaal niet, vinden de samenstellers van een expositie in het Dordrechts Museum. Voor ‘De Meest Eigentijdse Schilderijen Tentoonstelling’ selecteerden conservator Gerrit Willems en kunstenaar Han Schuil recent werk van 28 Nederlandse schilders, dat laat zien dat de schilderkunst ‘hyperactueel en springlevend’ is. De deelnemers variëren van gevestigde kunstenaars als Marlene Dumas, Emo Verkerk, Robert Zandvliet, Morgan Betz en Tjebbe Beekman tot minder bekend en jong talent. Het is geen top-28, benadrukken ze, maar een keuze die de ‘verscheidenheid’ laat zien van de Nederlandse schilderkunst. Toch voelt het meteen al niet goed dat belangrijke schilders als Marc Mulders en Rob Birza ontbreken, terwijl samensteller Han Schuil wel zijn eigen werk heeft opgehangen.

Caleidoscoop

Een tentoonstelling met zeer diverse kunstenaars staat of valt met de combinaties die zijn gemaakt. In de eerste zaal, met werk van Frank Ammerlaan, Philip Akkerman en Morgan Betz lijkt het alsof gemakshalve gekozen is voor een alfabetische presentatie. Dat blijkt niet het geval, maar waarom ze dan wel bij elkaar hangen, blijft onduidelijk. Dat geldt ook voor Raquel van Haver, Tjebbe Beekman, Klaas Kloosterboer en Robert Zandvliet, die niets gemeen hebben, behalve dat de eerste drie naast verf ook ruwe materialen gebruiken als zand, gips, vezels en lappen stof. Zo is deze expositie een aaneenschakeling van ondoorgrondelijke combinaties van werken die elkaar vaak wegdrukken of met elkaar botsen. Er had scherper gekozen moeten worden, in plaats van meerdere werken van een kunstenaar te tonen.

Het volledige werk Vincent in Londen. © Dordrechts Museum

Een ‘caleidoscopisch beeld’ wilden de samenstellers geven, dat illustreert dat alles kan en mag en er geen regels en ‘ismes’ meer gelden in de schilderkunst, behalve dan misschien het individualisme. De schilderijen tollen je inderdaad voor de ogen, maar tot een samenhangend beeld leidt deze expositie niet. Gemiste kans, al biedt de catalogus meer houvast.

De Meest Eigentijdse Schilderijen Tentoonstelling. Dordrechts Museum, tot en met 7 oktober **

Deel dit artikel

Het voelt niet goed dat belangrijke schilders als Marc Mulders en Rob Birza ontbreken