Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een wedstrijdje hoogspringen voor twee tenoren, wat heerlijk om erbij te zijn

Cultuur

Peter van der Lint

Lawrence Brownlee
Klassiek&zo

Een feestje was het. Zo’n partijtje waar alles lukt, de gastheren in topvorm zijn en de gasten steeds enthousiaster worden. Aan het eind niet dronken van de drank, maar van puur vocaal genot. 

Het concert van Lawrence Brownlee en Michael Spyres, woensdag in een van pret kraaiend Concertgebouw, had iets weg van een wedstrijdje hoogspringen voor twee tenoren. Brownlee en Spyres zijn tenoren van de buitencategorie, voor wie werkelijk geen c te hoog gaat. Ze werden prachtig op maat begeleid door het welluidende Residentie Orkest en dirigent Michael Balke.

Lees verder na de advertentie

De laagte in

De twee internationale toppers staan bekend om hun kunsten in het superlastige Rossini-repertoire. En hoewel ze beiden even hoog konden, heeft Spyres de donkergekleurde stem van de twee en Brownlee de lichte. En dus zong Spyres de rollen die Rossini voor Andrea Nozzari had gecomponeerd. Een echte baritenor die ook met grote overtuiging de laagte in kon. Spyres bewees dat in het duet uit ‘Otello’ op meesterlijke én komische wijze. En toen als eerste toegift, in een Concertgebouw dat tegen kookpunt aan borrelde, het beroemde duet uit ‘De parelvissers’ klonk, zong Spyres dan ook met gemak de baritonpartij.

De blanke Spyres zong hier de ‘zwarte’ rollen en de zwarte Brownlee de ‘blanke’

Wat heerlijk om erbij te zijn. En wat verhelderend dat alles wat je altijd over die Rossini-tenoren leest, nu aanschouwelijk werd gemaakt – ik weet even niet wat de auditieve vorm van aanschouwelijk is. Een lichte en een donkere tenor, precies zoals Rossini ze in Napels tot zijn beschikking had. En wat fijn dat je soms op het verkeerde been werd gezet. Zo zong niet de lichte Brownlee, maar Spyres die wonderschone aria ‘Du pauvre ami fidèle’ van Auber, en was het niet de donkere Spyres die de Arnold-aria uit ‘Guillaume Tell’ mocht zingen, maar Brownlee. En zo kregen we dus eigenlijk die aria te horen zoals die in Parijs gezongen werd, voordat Gilbert Duprez dezelfde hoge noten gespierd vanuit zijn borststem zong en de vocale geschiedenis voorgoed veranderde. Iets waar Rossini trouwens heel minnetjes over deed.

Spetterend duet

Een heerlijk vocaal geschiedenis­lesje dus met dat spetterende duet uit Otello – ja, nog een keer! – als laatste toegift. Bijzonder dat de blanke Spyres hier de zwarte rol zong en de zwarte Brownlee de blanke. Licht en donker dus vanuit een heel andere optiek. In het duet uit ‘Ricciardo e Zoraide’ was het al niet anders: Spyres zong de zwarte Agorante-rol en Brownlee de blanke ridder Ricciardo. Een mooi staaltje van kleurenblind casten.

Een paar weken geleden had ik in deze krant een interview met een heel andere tenor, Noah Stewart. Het ging over de problemen die een zwarte zanger nog steeds tegenkomt in de witte operawereld. Rolmodellen heeft de zwarte gemeenschap nodig, en dat bleek woensdag in het Concertgebouw waar de zwarte Brownlee voor variatie in het o zo witte Concertgebouwpubliek had gezorgd.

Tenor Stewart toert momenteel met de Nederlandse Reisopera door ons land, en doet als Tosca’s liefhebber Cavaradossi heel wat steden aan. Op zijn facebookpagina doet hij er vrolijk en goedgeluimd verslag van. Ergens gedurende die Hollandse reis, het was onvermijdelijk in deze periode, stond Stewart in een supermarkt ineens oog in oog met een afbeelding van Zwarte Piet. Onder de selfie met grote, verbaasde ogen had Stewart, ietwat uit het veld geslagen geschreven: ‘Well, hello there!’ 

Peter van der Lint schrijft iedere week met aanstekelijk enthousiasme over de wereld van de klassieke muziek.

Lees ook:

De wederopstanding van de Rossini-tenor: Heuse haantjes die kukelen als nooit tevoren

Hij kon superhoog en superwendbaar zingen, de Rossini-tenor. Totdat een nieuw soort, gespierder zanger het stemtype om zeep hielp. Maar met de renaissance van zijn muziek stond ook de Rossini-tenor weer op.

Deel dit artikel

De blanke Spyres zong hier de ‘zwarte’ rollen en de zwarte Brownlee de ‘blanke’