Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een opzettelijk klungelige musical over Jeanne d'Arc, moeder van Frankrijk

Cultuur

Ronald Rovers

Lise Leplat Prudhomme als kleine Jeannette. © TR BEELD
Recensie

'Jeannette'
Regie: Bruno Dumont
Met Lise Leplat Prudhomme, Jeanne Voisin, Lucile Gauthier
★★★★☆

Een musical over Jeanne d'Arc. Moeder van het vaderland. Die hadden we nog niet. Pardon: een opzettelijk klungelig uitgevoerde musical over Jeanne d'Arc, moeder van het vaderland. Toen de maagd van Orléans nog gewoon kleine Jeannette heette. Die hadden we zeker nog niet.

Lees verder na de advertentie

Een beetje spotten mag wel met het symbool van Franse nationale trots, zegt regisseur Bruno Dumont in interviews. Bovendien kun je alle kanten op met de martelaar die als tiener in 1429 de Engelsen uit Orléans verdreef. Links verklaarde haar aan het begin van de twintigste eeuw tot heldin van de arbeiders. Een paar decennia later was ze opeens boegbeeld van de monarchisten, want heiligverklaard door paus Benedictus de vijftiende (nadat de kerkelijke autoriteiten haar in 1431 nog enthousiast op de brandstapel hadden gezet).

Weer een paar decennia later werd ze geannexeerd door extreem rechts: voor het hoofdkwartier van het Front National, inmiddels uit marketingoverwegingen omgedoopt tot Rassemblement National, staat een groot bronzen standbeeld van de maagd. En Emmanuel Macron verkondigt vrolijk dat hij door Jeanne d'Arc geïnspireerd wordt bij zijn werk. Prima nationaal symbool, zou je zeggen.

Je kunt het een stuntelige rockmusical noemen, uitgevoerd door de jeugdafdeling van de lokale zangvereniging

In een duinpan

In die context moet je Bruno Dumonts film over Jeanne d'Arc bekijken, pas dan wordt de ironie duidelijk. De ironie is cruciaal, want 'Jeannette' is voor veel mensen waarschijnlijk geen makkelijke film om uit te zitten. Van een plot is nauwelijks sprake, om maar iets te noemen.

Het hele verhaal speelt zich af in een duinpan - met een uitstapje naar een naastgelegen duinpan - waarin de jonge herderin Jeannette over haar goddelijke openbaringen vertelt, terwijl haar schaapjes gemoedelijk grazen. De rollen worden vertolkt door jonge amateurspelers die niet zozeer met elkaar praten maar hun gedachten zingend en dansend aan elkaar verkondigen.

Je zou het een stuntelige rockmusical kunnen noemen, uitgevoerd door de jeugdafdeling van de lokale zangvereniging. En begeleid door snijdende gitaartonen van de Franse muziekkunstenaar IGORR, die z'n dagen vult met het componeren van een mix van breakcore, moderne barokmuziek, black metal, death metal en triphop.

Soms duiken heiligen op tussen de flora en fauna of staan zingende nonnen te headbangen. Allemaal authentiek vijftiende-eeuws natuurlijk. De ironie wordt nog duidelijker als je bedenkt dat Dumont het verhaal baseerde op twee toneelstukken van de chronisch serieuze katholieke schrijver Charles Péguy. Als je die ironie ziet, is het genieten. Zie je die niet, dan lijkt 'Jeannette' het delirium van een waanzinnig a capella-koor, begeleid door een psychotische gitarist. En vraag je je af wat Bruno Dumont bezielde.

Lees hier meer filmrecensies.


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Deel dit artikel

Je kunt het een stuntelige rockmusical noemen, uitgevoerd door de jeugdafdeling van de lokale zangvereniging