Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een jonge `Lucifer` van vriendelijker verf

Cultuur

Hans Oranje

Opinie

Bij een toneelproductie van Vondels` `Lucifer` komt natuurlijk meteen de naam naar boven van Hans Croiset, de regisseur die zich zo beijverd heeft een Vondel-repertoire op de Nederlandse planken te brengen en vooral met zijn verschillende interpretaties van de `Lucifer` veel lof heeft gekregen. Het zal de oude maestro dan ook goed doen dat een jong gezelschapje als 'Annette Speelt' de draad heeft opgepakt en met een eigen, kleine Lucifer-productie de aandacht op zich vestigt.

Tegelijkertijd zou het niet billijk zijn het werk van dit jonge spelersgroepje met z`n beperkte budget te vergelijken met de grootse montages die Croiset van het stuk kon maken. Maar toch: deze kleine `Lucifer` met een bezetting van vijf acteurs timmert enkele mooie bruggen naar het 17de-eeuwse stuk in elkaar. Om te beginnen is dat de taal: meer dan ik mij van vorige voorstellingen kan herinneren, deden de acteurs hun best vondeliaanse woorden, die wij niet meer in die betekenis kennen, toch te behouden. Met name Jorrit Ruijs als Apollion liet in zijn beschrijving van Eva met ,,der leden tederheid, een zachter vel en vleis, een vriendelijker verf, aanminnigheid der ogen" aan hitsige verrukking niets te raden over.

Ook in maffe grappen zijn de makers vindingrijk: de harpmuziek der hemelsferen wordt vervangen door snoeiharde house, Belial (Thijs Römer) snelt ten strijde onder het afwerpen van zijn kleren (engelen hoeven immers geen naaktheid te bedekken) en Gabriël (Michel Sluysmans), de gezagsgetrouwe uitvoerder van Gods geboden, moet op het kritieke moment naar het slagveld gedragen worden. Als een vaatdoek gooit Belial de lafaard over zijn rug om zich met hem naar de strijdende legerscharen te spoeden. Daarvoor had Gabriël zich maar minnetjes gedragen door Lucifer, een bang meisje in een rood jurkje (Joèlke Sanderse), ruw de armen op haar rug te draaien in een laatste poging Gods stedehouder tot andere gedachten te brengen.

Croiset was, vanzelfsprekend zou je bijna zeggen, in zijn regies een warm supporter van de Luciferisten. Met een ondubbelzinnige veroordeling van Lucifer en zijn trawanten zoals Vondel deed, haal je natuurlijk het drama uit het stuk, hoe aanstekelijk het vonnis ook onder woorden wordt gebracht: ,,Ik zie den zwavelpoel, met opgespalkte keel, afgrijslijk naar u gapen". Het is daarom interessant dat 'Annette Speelt' het dramatisch conflict sterk toespitst op de plicht tot gehoorzaamheid aan God tegenover het recht een engel te zijn en geen slaafse dienaar van Gods nieuwste speeltje, de mens. Met name Lucifer, die het dichtst bij zijn troon staat, moet bij Vondel een hevige tweestrijd uitvechten, als Belzebub (Marguerite de Brauw) haar uitdaagt. Daarin was het spel te vlak.

Maar met het in de katholieke kleuren paars en geel gestoken meubilair, dat bij wijze van barricade ten slotte door de Luciferisten hoog wordt opgestapeld, en andere ravotterijen is deze `Lucifer` een aangenaam vertier.

Deel dit artikel