Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een heet operadrama waar de Spanjaarden wel paella van lusten

Home

Peter vander Lint

Marianne Cornetti als Azucena in Barcelona. © bofill
column

Carmen gaat niet echt dood, Sachs zingt zijn beruchte slotpleidooi voor de Duitse kunst in ‘Die Meistersinger’ in de rechtbank waar de processen van Neurenberg plaatsvonden, en de vrouw met de baard is een man.

 Met andere woorden, de zomerfestivals zijn in volle gang, alweer voorbij of moeten nog beginnen. De operaliefhebber, wiens eigen operatheater op slot is, heeft in de maanden juli en augustus in Europa legio mogelijkheden om aan al te ernstige afkickverschijnselen te ontkomen.

Lees verder na de advertentie

Hij kan naar Aix-en-Provence, naar Bayreuth, Salzburg, Bregenz, Glyndebourne, Beaune, Pesaro, Macerata, Verona, Torre del Lago, Savonlinna of naar Innsbruck om de meest prestigieuze te noemen. In Aix had hij kunnen zien hoe Carmen na de fatale dolkstoot van Don José gewoon weer opstond en verbaasd naar het nepmes keek (ideetje van regisseur Dmitri Tsjerniakov), of hoe Baba the Turk, de vrouw met de baard in Stravinsky’s ‘The Rake’s Progress’, door een countertenor werd gezongen (ideetje van regisseur Simon McBurney). In Bayreuth kan hij meemaken hoe Sachs, verkleed als Wagner, in een lege rechtbank in Nürnberg zichzelf vrijpleit (ideetje van regisseur Barry Kosky). Terwijl de enfants terribles Peter Sellars en Teodor Currentzis in Salzburg Mozarts ‘La clemenza di Tito’ koppelden aan de terreur in Europa.

Als ze over de executie van haar moeder vertelt, staan de haren op je armen recht overeind

Hij had kunnen lezen hoe twee grote Duitse kranten de Rossini-opera van Lotte de Beer en Hotel Modern in Bregenz neersabelden, terwijl andere juist van een geniale en ontroerende productie repten. Of over de omgang van de joodse homo Kosky met Wagner in Bayreuth, waarover het journaille ook zeer verdeeld was. Om je aan al die meningen te onttrekken, om je hoofd ook even vakantie te gunnen, kun je als liefhebber naar het strand, of kiezen voor een tussenoplossing.

Brandstapel

Bovendien zijn de Stravinsky uit Aix en de Mozart uit Salzburg straks gewoon bij De Nationale Opera te zien. Dus, terwijl men in Amsterdam al begon met repeteren voor Verdi’s ‘La forza del destino’ (opening seizoen), besloot ik af te reizen naar Barcelona. Daar is een strand en geen festival; het seizoen in het Gran Teatre del Liceu loopt gewoon lang door. Er was een nieuwe enscenering van Verdi’s ‘Il trovatore’ te zien. Zo’n heet Spaans drama kun je maar het beste in Spanje zien. In de metro van Barcelona kun je zelfs uitstappen bij station Urgell, naam van de prins die in Verdi’s opera voorkomt.

Maar de voornaamste reden om te gaan was dat de rol van zigeunerin Azucena werd gezongen door Marianne Cornetti. Na haar onvergetelijke interpetatie van mama Fidès in Meyerbeers ‘Le prophète’ in Essen zette zij hier opnieuw een moederfiguur van grote allure neer. Verdi zag Meyerbeers opera in Parijs en zijn Azucena heeft veel trekken van Fidès meegekregen. Cornetti stond in een interessante enscenering van Joan Anton Rechi, die zich had laten inspireren door de gruwelijke oorlogsprenten van Goya. Passend decor voor de horror in deze opera, waar baby’s en moeders al dan niet bedoeld op de brandstapel komen.

Cornetti is werkelijk hors concours in deze rol. Als ze over de executie van haar moeder vertelt, staan de haren op je armen recht overeind. En als ze haar zoon tegen beter weten in voorstelt om terug te keren naar Biskaje gaan de traanklieren als vanzelf aan. En dan dat gulle, volumineuze geluid. De Spanjaarden lusten er wel paella van. Ik ook.



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
Als ze over de executie van haar moeder vertelt, staan de haren op je armen recht overeind