Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een Franse tenor met karakter: fijnzinnig, geestig, precieus

Cultuur

Peter van der Lint

Sénéchal (links) als Platée in Carré in 1968. © ANP
column

Michel Sénéchal is niet meer. De kleine, Franse tenor van formaat overleed met Pasen op 91-jarige leeftijd. Geen enkele 'serieuze' krant maakte in Nederland gewag van zijn heengaan. En eerlijk gezegd heb ik het bij mijn eigen krant maar niet eens geprobeerd. 

Klassieke musici kent niemand, of ze moeten een soort buitencategorie Pavarotti-status hebben. In onze krant had hij waarschijnlijk - na enig hardnekkig aandringen van mijn kant - een plekje kunnen krijgen in de rubriek Personalia op pagina twee: klein fotootje, honderd woorden. En omdat ik in de luxe verkeer elke week deze column vol te kunnen schrijven, heb ik Sénéchal even 'opgespaard' om hem hier de eer te bewijzen die hem toekomt.

Lees verder na de advertentie

Sénéchal heeft hier in Nederland regelmatig opgetreden. De laatste keer was dat in de productie van De Nationale Opera van Offenbachs 'Les brigands' in 1992. Hij zong de rol van Falsacappa, maar met zijn aangeboren theaterprésence kon ook hij de productie niet redden. De kritieken waren slecht, maar bijna elke criticus toonde zich vergoelijkend voor hem.

In Carré zong Sénéchal de rol onder leiding van Bruno Maderna in een regie van Ton Lutz, en het werd een succès fou

Dat was in het Holland Festival van 1968 wel anders geweest. In een legendarische productie van Jean-Philippe Rameau's 'Platée' had Sénéchal alle aandacht op zich weten te vestigen. Hij had de oerlelijke en -komische bosnimf al in 1956 succesvol tot leven gewekt op het Festival van Aix-en-Provence. Er zijn daar gelukkig opnamen gemaakt, waardoor we ons nu nog altijd kunnen verbazen over hoe precieus hij zijn vrouwelijke personage stem en karakter geeft. Dirigent René Jacobs zei daarover eens in deze krant dat Sénéchal wat hem betrof het ideaal benaderde. "Platée hoort niet gezongen te worden door karaktertenoren, die vooral heel goed kunnen acteren, maar te weinig stem hebben."

In Carré zong Sénéchal de rol onder leiding van Bruno Maderna in een regie van Ton Lutz, en het werd een succès fou. Ik spreek nog weleens mensen die erbij geweest zijn en hem nog steeds voor zich zien.

Geen karaktertenor dus, maar wél een tenor met karakter. Van een bepaald type komediespeler zeggen ze wel dat 'die de lach aan zijn kont heeft hangen'. Wel, Sénéchal had de lach als het ware aan zijn stem hangen. Er waren er weinig die de rol van Orphée in Offenbachs 'Orphée aux enfers' zoveel geestigheid konden meegeven. Als hij zijn Eurydice kwelde met een waterval aan Italiaanse muziektermen kon je niet anders dan grinniken om zijn opgewonden herhaalde pizzicato - met de klemtoon op z'n Frans steevast op de laatste lettergreep.

In Nederland vertolkte hij verder de rol van voedster Arnalta in Monteverdi's 'L' incoronazione di Poppea', waarbij Gustav Leonhardt zijn dirigent was. In die jaren zong hij ook in Cavalli's 'L' Ormindo' met Kenneth Montgomery. Herbert von Karajan viel voor het karakter in zijn stem en nodigde hem uit voor kleine, maar zeer belangrijke rollen in zijn opnamen van Puccini's 'La bohème' en 'Madama Butterfly'.

Ik heb deze week de dvd van Ofenbachs 'La belle Hélène' uit 2000 weer eens bekeken. Sénéchal speelt daarin de suffe echtgenoot van Felicity Lott in een regie van Laurent Pelly, gedirigeerd door Marc Minkowski. Het is een en al geniale geestigheid, muzikaal en theatraal. Zijn 73-jarige tenor is daar nog steeds om door een ringetje te halen. Fijnzinnig, subtiel, precieus.

Lees hier meer afleveringen van Klassiek & Zo

Deel dit artikel

In Carré zong Sénéchal de rol onder leiding van Bruno Maderna in een regie van Ton Lutz, en het werd een succès fou