Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een draagmoeder via een app, worden we daar gelukkig van?

Cultuur

Hanny Alkema

Daan van Dijsseldonk, Lindertje Mans en (op de achtergrond) Roos Eijmers spelen een echtpaar en een draagmoeder. © JORIS-JAN BOS
Recensie

Theater: CarryMe door Firma MES

★★★

Lees verder na de advertentie

Alles naar je hand kunnen zetten. Technisch is steeds meer mogelijk. Maar word je daar ook gelukkiger van? Dat is de vraag die de Haagse groep Firma MES opwerpt in haar nieuwe project 'CarryMe'.

Met een beetje overdrijving zou het sciencefiction-theater kunnen heten. Het speelt in een toekomst waarin de kinderwens wel een item is, maar vrouwen in topfuncties fysiek amper in staat willen/kunnen zijn die te vervullen. Waar de commercie natuurlijk handig op inspeelt.

Hier is dat via CarryMe, een multifunctionele app, waarmee Maarten (Daan van Dijsseldonk) en Eline (Roos Eijmers) niet alleen een draagmoeder hebben kunnen regelen, maar ook gecoacht worden en voortdurend op de hoogte worden gehouden van de ontwikkeling van de foetus. Ze kunnen herinneringen inspreken als beeldverslag van die verwachtingsvolle periode voor later, voor het kind zelf. Draagmoeder Didi woont bovendien bij hen in, zodat zij niet bedonderd kunnen worden. Ideaal toch?

Het trio doet zijn best, maar irritaties en andere emoties liggen in zo'n situatie voor de hand. De succesvolle, veel uithuizige Eline en de thuiswerkende Maarten stralen aanvankelijk wel erg nadrukkelijk zwangerschapsgeluk en gastvrijheid uit, terwijl Didi stroef maar professioneel op inbreuken op haar privacy reageert (een gevoelige rol van Lindertje Mans).

Zelf heb ik niet zoveel met sciencefiction en bijbehorende robotstemmetjes of zomaar op matglazen wanden verschijnende figuren. Het doet gekunsteld grappig en futuristisch aan. En wat er in deze opgelegde driehoeksrelatie allemaal mis kan en zal lopen, is ook aardig te voorspellen.

Het prettige van 'CarryMe' is dat schrijfster Hanna Bervoets en regisseur Thomas Schoots de clichés niet mijden, maar evenmin uitmelken. Na Eline's opmerking over een misselijke Didi, dat dat bij zwanger zijn hoort, blijft Maartens 'wat weet jij daar nou van' als een tactloos ballonnetje in de lucht hangen.

Zo zijn er meer subtiele en niet nader uitgewerkte momenten. Met elkaar geven die vooral zicht op onderdrukte gevoelens. En die vormen weer de onderstroom voor hoe de mens zichzelf, als alles misgaat – en dat gaat het – voor de gek kan blijven houden, tegen beter weten in. Ondanks de voortschrijdende technologie, sterker nog, soms zelfs dánkzij de technologie. Met inbegrip van wat ongerijmdheden is 'CarryMe' een intelligent, lichtvoetig vingertje naar de zogenaamde maakbaarheid van het leven.

'Carry Me' gaat op tournee tot en met 9-2-2018. Zie www.firmames.nl

Deel dit artikel