Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Doei, code geel! Mijn tuinameublement en ik hebben je overleefd

Cultuur

Willem Pekelder

© Willem Pekelder
Klein Verslag

Opstaan in de winter, zei cabaretier Paul van Vliet, lijkt op de KVP (nu CDA): een beetje naar links draaien, een beetje naar rechts draaien, en er toch niet uit kunnen komen. 

De grap schoot me te binnen toen ik afgelopen maandag moeizaam ontwaakte. Het was Blue Monday, koud en guur. “In Hilversum is het zeven graden onder nul”, bibberde Margriet Vroomans op de radio.

Lees verder na de advertentie

Ik moest die dag naar de mediastad, en hoorde jongeren op straat klagen dat het ‘fucking koud’ was. Ik dacht: wacht maar, het wordt nog veel ‘erger’. Mijn vermoeden kwam uit: de NS kondigden voor de volgende dag niets minder dan een aangepaste dienstregeling aan. Treinen geschrapt vanwege de sneeuw. Code geel werd ons aangezegd.

Die dinsdagochtend wachtte ik het voorspelde noodweer gelaten af achter de ramen van het Westerpaviljoen in Rotterdam. Om kwart voor tien, juist na mijn tweede kop koffie, begon het zachtjes te sneeuwen. Teder zoenden witte vlokken de maagdelijke stoep.

Hij zei het echt, die NS-man: sneeuw­bal­ef­fect. Zonder een spier te vertrekken.

Nee hoor!

’s Avonds dacht ik: hoe zou het de NS vandaag zijn vergaan? Ik nam poolshoogte op het Centraal Station, waar beeldschermen meldden: Den Haag CS +25, Amsterdam CS +15, Groningen cancelled. Aan een passerende NS-beambte vroeg ik of er veel klachten waren gekomen die dag. “Nee, hoor”, antwoordde hij, “de reizigers waren gewaarschuwd.”

Ik maakte een toertje door de binnenstad en constateerde opgelucht dat ondanks code geel alles nog overeind stond. Het was stil op straat, maar ter hoogte van De Bijenkorf naderde enig leven. Partygoeroe Ted Langenbach vertelde dat zijn nieuwe danceclub Now & Wow elke zaterdag 700 tot 1200 gasten trekt. Enkele dagen later belde ik hem op: “En code geel dan?”, vroeg ik angstig. “Ha!”, lachte Langenbach, “van het weer trekken mijn bezoekers zich echt niks aan. Dat zijn expats en internationals. Die kijken niet naar de NPO.”

Nooit de handen in de zakken

Dinsdagavond legden de NS op tv nog eens uit waarom een vijfde van de treinen thuis was gebleven. “Als je dat met dit weer niet doet, krijg je bij ongelukken een sneeuwbaleffect op de dienstregeling.” Hij zei het echt, die NS-man: sneeuwbaleffect. Zonder een spier te vertrekken.

‘Het Journaal’ deed uit de doeken wat de sneeuwval zoal had aangericht in het land: de langste avondspits ooit, 2300 km. En in ‘RTL Nieuws’ gaf een bezoeker van de Rotterdamse weekmarkt ons een alarmerend code geel-advies: “Bij gladheid nooit je handen in je zak steken, want glijd je uit, dan breek je een arm.”

De eerste code geel van het jaar was binnen anderhalve dag voorbij. Weervrouw Willemijn Hoebert kwam donderdag met hoopvol nieuws: we zaten in een ‘zadelgebied’, zei ze, een soort niemandsland tussen hoge en lage drukgebieden, hetgeen beter weer beloofde.

Ik wandelde de tuin in – voor de zekerheid toch nog maar met de handen wat losjes langs het lichaam – en dacht: was dat hele weeralarm nu à la Shakespeare ‘Much ado about nothing’ of meer in de geest van Shelley: ‘If winter comes, can spring be far behind?’ 

Vervolgens zag ik dat de terrasmeubels al sneeuwvrij waren, en concludeerde opgetogen: het ameublement en ik, we hebben code geel toch maar mooi overleefd. Tot zover het noodweer vanuit Rotterdam.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Willem Pekelder  vervangt hem af en toe.
Lees meer afleveringen van Klein Verslag op trouw.nl/kleinverslag.

Lees ook:

Bijna 2300 kilometer file door sneeuwval, drukste spits ooit

Nooit eerder stonden er zoveel auto’s vast tijdens de avondspits. Omdat veel automobilisten een uurtje eerder waren opgestaan, viel de ochtendspits juist mee. Maar op de terugweg ging het fout.

Deel dit artikel

Hij zei het echt, die NS-man: sneeuw­bal­ef­fect. Zonder een spier te vertrekken.