Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Dit zijn de vijf beste albums van 2018 (allemaal van vrouwen)

Cultuur

Joris Belgers

Kacey Musgraves
Top 5

Hoewel zijn nummer één een onbeschaamd zoetsappige, gendernormatieve countryplaat is, zag muziekredacteur Joris Belgers in zijn jaarlijstje overduidelijk de invloed van #MeToo. Sowieso viel op dat vrouwelijke popartiesten de sterkste platen van 2018 afleverden.

Naar een stevig strijdlied voor de vrouwenzaak was het dit jaar niet lastig zoeken. Alleen al Janelle Monáe’s formidabele album ‘Dirty Computer’ stond er bol van. Met ‘PYNK’, een ode aan de vagina. Met ‘Make Me Feel’ en ‘I Like That’, instant hits binnen de LHBTI-gemeenschap. Met het vrolijke verzetslied ‘Screwed’, het prangende ‘Don’t Judge Me’ – we kunnen nog wel even doorgaan.

Lees verder na de advertentie

Want in zijn geheel is ‘Dirty Computer’ de granieten sokkel waarop het verzet tegen de status quo vrolijk gevierd wordt, en dan met name het verzet vanuit vrouwelijke hoek. Monáe vat haar mission statement treffend samen op ‘I Got The Juice’ met de slagzin: ‘If you try to grab my pussy, this pussy grab you back’.

#MeToo-beweging

In 2018 waren de maatschappelijke lijntjes die popmuziek beïnvloeden onherroepelijk terug te voeren op de #MeToo-beweging, in oktober 2017 in gang gezet. Die werkten rechtstreeks door in de popmuziek (zie Janelle Monáe), en zorgden voor de maatschappelijke context waarin die muziek een vruchtbare voedingsbodem vond. Nu weerspiegelt popmuziek wel vaker maatschappelijke ontwikkelingen, maar ook los van de #MeToo-beweging blijkt 2018 een opvallend goed muziekjaar voor vrouwen.

Of eigenlijk: door vrouwen. Want kijk maar naar het jaarlijstje van deze muziekredacteur. Heus waar: dit was écht geen bewussie. Bij het terugluisteren van alle albums die dit jaar bleven hangen, kwamen bijna alleen vrouwelijke artiesten bovendrijven – met een rapper als Pusha-T of de droompop van Beach House als uitzonderingen.

Kali Uchis

Natuurlijk is zo’n jaarlijstje zo particulier als wat. Maar ook als we de jaarlijstjes van gerenommeerde muziekmedia erop naslaan, vinden we vrouwen terug in de bovenste regionen. Muziekblad Oor riep 2018 al uit tot het popjaar van de vrouw.

De singer/songwriters Lucy Dacus, Soccer Mommy of Snail Mail. De popprinses Ariana Grande, de gruizige rocker Courtney Barnett. De country van Courtney Marie Andrews of de retrosoul van Natalie Prass. Het zijn artiesten die dit top-vijfje nét niet haalden, maar die beslist een eervolle vermelding verdienen. Bij dezen dus.

Nooit drammerig

Al die vrouwen zingen heus niet alleen over #MeToo, eigenwaarde of van je afbijten. En wie dat wel doen, zijn op hun best als ze – zoals Janelle Monáe – juist níet in de slachtofferrol kruipen. Monáe klinkt nooit drammerig als ze het patriarchaat op de pijnbank legt. Des te sterker komt de boodschap over.

Zie ook Kali Uchis, de Colombiaans-Amerikaanse zangeres die met de loeisterke latinpop op ‘Isolation’ een van de beste debuutplaten sinds tijden afleverde. Nummers als ‘Your Teeth in My Neck’ en ‘Tyrant’ gaan over vervelende ex-vriendjes, maar ook over machtsmisbruik binnen de muziekindustrie.

Mitski

Een ander voorbeeld is Mitski’s ‘Be The Cowboy’. Eveneens geen manifest, maar een eerlijk zelfportret van een zoekende vrouw die aftast hoe zij zich tot het andere geslacht verhoudt. Kwetsbaar op ‘Lonesome Love’, als ze tegen haar voornemens in toch bezwijkt voor de avances van die man. Indringend als ze zingt hoe ze ernaar smacht gezien en gekust te worden op ‘Blue Light’. Nergens klinkt ze onderdanig, steeds is ze krachtig en zelfbewust.

Rottigheid

Dan was er nog ‘The Future and the Past’ van Natalie Prass, die door de overdonderende comeback van elektropopzangeres Robyn net buiten dit top-vijfje viel. Toch verdient Prass het genoemd te worden, zeker binnen deze context.

Want, vertelde ze in Trouw, weinig artiesten zijn dit jaar zo sterk beïnvloed door de misogynie van de machtigste man van haar land als zij. Na de verkiezing van Trump raakte de singer-songwriter uit Nashville in een depressie. Ze schrapte het album dat ze net af had en begon te werken aan een nieuwe, heel andere plaat.

Maar – en dat is het knappe – in speelsheid van haar muziek evenaart  Prass het activisme van Janelle Monáe. Het gloedvolle ‘Sisters’ is bedoeld als emancipatoir strijdlied, dat hoeft vanwege de titel geen uitleg. Prass werd beïnvloed door gospelmuziek, vertelde ze, vandaar de hoopvolle, optimistische ondertonen bij retrosoulnummers als ‘Oh My’ en ‘The Fire’. “Ik wilde het over rottigheid hebben, maar niet op een manier die aanvoelt als een duistere wolk.”

Maar dan Kacey Musgraves. De aaibare countrypopzangeres detoneert op het eerste gehoor volkomen met alle powervrouwen hierboven, maar heeft volgens ondergetekende veruit het beste album van het jaar afgeleverd.

Haar ‘Golden Hour’ staat vol met lieflijke countrypop. Daarmee past ze onbeschaamd gendernormatief in het plaatje van de huiselijke southern belle, die gelukkig wordt van bloemenpracht en prairielucht tijdens een mooie zonsondergang (‘Oh, what a World’, ‘Slowburn’, ‘Golden Hour’), die nog ouderwets vlinders voelt als een stoere cowboy zijn blik op haar richt (‘Butterflies’) en het begrijpt dat zo’n man af en toe ruimte nodig heeft (‘Space Cowboy’).

Feminisme? Activisme? #MeToo? Nah, dat is ver te zoeken op deze donsveren waas van zoetsappigheid. En dan toch op één? Ja. Want er is iets voor te zeggen dat de beste popmuziek niet alleen de tijdgeest weerspiegelt, maar die ook overstijgt. En juist de consequent tijdloze kwaliteit van Musgraves wonderalbum – die liedjes! – maakt dat zij boven de rest uitstijgt.

Maar toch. Ook Musgraves – die binnen de conservatieve countrywereld bekend staat als een buitenbeentje – geeft het mannelijk archetype al knipogend een veeg uit de pan op ‘High Horse’: 

Oh, I bet you think you’re John Wayne
Showing up and shooting down everybody
You’re classic in the wrong way
And we all know the end of the story

Om in het refrein te vervolgen: 

So, why don’t you giddy up, giddy up
And ride straight out of this town

Waarmee ze popjaar 2018 prima samenvat. Aan de kant, mannen!

Top 5 Joris Belgers 

1. Kacey Musgraves - Golden Hour 


2. Mitski - Be The Cowboy 


3. Kali Uchis - Isolation 


4. Janelle Monáe - Dirty Computer 


5. Robyn - Honey 

Luister ook:

Zo bepaalt Joris Belgers wat de beste pop-albums van 2018 zijn

Hoe bepaal je wat kwaliteit is in popmuziek of waarom muziek je raakt? Hoe stel je, kortom, zo’n lijst van beste albums samen? In deze podcast legt Joris Belgers het uit en hij lardeert die uitleg, uiteraard, met fragmenten van zijn favoriete albums.

Een overzicht van de nieuwste recensies van pop, klassiek, wereldmuziek en optredens vindt u hier.

Deel dit artikel