Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Dit is de allerbeste uitvoering van het Verdi Requiem die ik ooit hoorde, en ik heb er heel wat gehoord

Cultuur

Peter van der Lint

Sir John Eliot Gardiner. © ANP
Klassiek & Zo

Dit was simpelweg de allerbeste uitvoering van het Verdi Requiem die ik ooit hoorde. En ik heb er heel wat gehoord (live, op cd, op de radio of op dvd), heb zelfs in diverse uitvoeringen meegezongen.

Na al die accumulatieve ervaringen heb je het gevoel dat je een stuk noot voor noot kent, dat er voor jou geen verrassingen meer in zullen zitten. Dat ik woensdagavond in het Concertgebouw geconfronteerd zou worden met deze ultieme ervaring, inclusief fantastische verrassingen, daar was ik dus echt niet op voorbereid.

Lees verder na de advertentie

John Eliot Gardiner, de dirigent van deze uitvoering, had immers in 1992 met zijn Monteverdi Choir en het Orchestre Révolutionnaire et Romantique de dodenmis van Verdi al eens opgenomen. Bijzonder wel, maar niet heel erg overtuigend, luidde toen het wat zuinige oordeel. Het was zeker niet life changing. De live ervaring woensdag, waarbij je hele lijf meezucht en -trilt met al die meesterlijke Verdi-geluiden, maakte echter alles anders. En een kwarteeuw later zijn dirigent en uitvoerenden niet alleen ouder, wijzer en misschien droeviger, maar ze hebben ook meer krassen op de ziel. Net als deze toehoorder trouwens.

Beste koor

De verbluffende ruggegraat van deze uitvoering was het wonderbaarlijke Monteverdi Choir, door Gardiner ruim vijftig jaar geleden opgericht. Zonder overdrijving: dit koor moet echt het allerbeste koor ter wereld zijn. Of het nu Bach, Beethoven, Berlioz of Brahms zingt, altijd treft dit elitekorps van zangers perfect de juiste toon.

De verbluffende ruggegraat van deze uitvoering was het Monteverdi Choir

En woensdag overtrof het koor zichzelf met spatzuivere inzetten, verrassende fraseringen en een tekstexpressie om jaloers op te worden. Nu eens bijtend en huiveringwekkend, dan weer zalvend en triomfantelijk – de oude Latijnse teksten van de dodenmis klonken springlevend én ingeleefd.

Met zestig mannen en vrouwen ontketende het Monteverdi Choir een muur van geluid waar nodig of bracht het de klank terug tot een nauwelijks hoorbare melodieuze zucht. En ja, slechts vier van de koorsopranen mochten van Gardiner het ‘dona eis’ zingen, precies zoals Verdi dat wilde. Het gestamelde ‘Libera me’, waar Verdi senza misura (zonder maat) voorschrijft, klonk als van een groep onthutste en geslagen mensen, nog narillend van de bazuin van het Laatste Oordeel.

Rillingen

Dat ‘Tuba mirum’ was een ander hoogtepunt, met de ‘bazuinen’ boven bij de beide klapdeuren en een koor dat prachtig krampachtig boven het orkestgeweld probeerde uit te komen. Verder geeft Verdi de fagotten een hoofdrol in de partituur en met zulke prachtig ronkende exemplaren begrijp je nog beter waarom hij dat deed. De pauken en een gortdroge militaire trom had Gardiner ver uit elkaar gehaald, wat in het ‘Dies irae’ erg effectvol was. En dan die gestopte hoorns die met hun triller in het ‘Mors stupebit’ de rillingen over het lijf joegen. Ze gingen er even voor staan.

De uitstekende solisten (Corinne Winters, Ann Hallenberg, Edgaras Montvidas en Gianluca Buratto) zongen zonder bladmuziek, wat hun bijdragen meer ingeleefd en minder afstandelijk maakte. Want dat blijft de eeuwige vraag bij dit stuk dat ooit malicieus gekarakteriseerd werd als ‘een opera in kerkgewaad’. Maar waarom die scheiding? Ook Aida wil uiteindelijk bevrijd worden en haar zachte sterven is niet veel anders dan de gestamelde smeekbede van de sopraan hier: ‘Libera me’.

Peter van der Lint schrijft iedere week met aanstekelijk enthousiasme over de wereld van de klassieke muziek.

Deel dit artikel

De verbluffende ruggegraat van deze uitvoering was het Monteverdi Choir