Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Dichter Alexis de Roode stelt zich voor een grote taak: de wereld verbeteren

Home

Janita Monna

'Een steen openvouwen' van Alexis de Roode © RV
Recensie

Alexis de Roode
Een steen openvouwen
Podium;
80 blz. € 17,50

Ze kijkt me met grote blauwe ogen aan. Haar vrolijke mond, vol schots en scheve grotemensentanden, lacht. De foto is zo indringend dat ik niet anders kan dan het nieuwsbericht ernaast openklikken. Het meisje leeft niet meer. Dood door een val uit een flat. Onderzocht wordt of de moeder daaraan schuld heeft.

Lees verder na de advertentie

Het lachende blonde meisje heette Sharleyne. Haar naam staat niet op de lange lijst van namen in ‘Een steen openvouwen’, de nieuwe bundel van Alexis de Roode. Een lijst, een gedicht, als een klein eerbetoon aan kinderen van wie de levens veel te kort waren. Ze stierven door toedoen van hun ouders of hun verzorgers: Rowena Rikkers, Thomas van den Bedum, Kelly Pelkman.

Ik raakte nogal ontroerd door die opsomming. Er overviel me een gevoel ‘iets te willen doen’.

Met dat idee speelt ook een man die we elders in ‘Een steen openvouwen’ tegenkomen. Hij is geraakt door een documentaire waarin een zevenjarig meisje vertelt hoe ze voor haar moeder en broertje moet zorgen. De man realiseert zich dat hij het meisje zou kunnen helpen, maar plichtsgevoel weerhoudt hem ervan. Het werk roept.

De Roodes rechtdoorzeese werk past bij de groeiende behoefte om goede daden te stellen tegenover het niet uit te roeien kwaad

Idealist

De Roode stelt zich in zijn vierde bundel voor een grote taak: de wereld verbeteren.

“Ik ga er werk van maken, de verbeterde schepping, / de fouten die Darwin en God hebben gemaakt, / de inborst van de mens afwerken, / bewustzijn in het productieproces brengen.”

En dat voornemen wordt omgezet in daden. Aanvankelijk binnen de muren van een kantoor, waar ‘wereldverbeteren’ weinig meer blijkt dan het oppoetsen van de buitenkant en het versturen van futloze persberichten vol verhullende blabla over “meer transparantie in de voedselketen”.

Met een ironische knipoog schetst De Roode een moderne kantoorklerk wiens vrijheid zich beperkt tot twee contractueel vastgelegde dagen in het weekend, en wiens pogingen om goed te doen vooral machteloosheid uitstralen.

Maar er gebeurt meer, want het is De Roode menens. En behalve ironisch is hij (soms op de rand van de goede smaak) ook venijnig. Naar de mens toe, die zichzelf tot heerser over de schepping heeft uitgeroepen, en zo gedrochten als de bio-industrie creëerde: “Want de planten en dieren planten / zich lukraak voort, zonder te denken aan mijn behoeftes. / Ik zal de kalfjes weghalen bij de koe. Ik zal het zaad / van stieren vangen in mijn hand.” Woedend klinkt hij over de uitholling van het woord vrijheid: ‘vrijbrief voor vreemdelingenhaat’.

De Roodes rechtdoorzeese werk past bij de groeiende behoefte om goede daden te stellen tegenover het niet uit te roeien kwaad. Maar wie pleit voor transparantie komt er niet met mooie woorden in persberichten. Men moet met de billen bloot. Geen slachtingen meer in afgelegen abattoirs, maar op stadspleinen.

Eenmaal uitgeraasd laat De Roode voorzichtig iets positiefs gloren: hou oog voor het kleine, er gaan ook dingen goed. “De kale ficus heeft zeven nieuwe blaadjes gekregen.”

Politeia uit 'Een steen openvouwen' van Alexis de Roode © Alexis de Roode

Deel dit artikel

De Roodes rechtdoorzeese werk past bij de groeiende behoefte om goede daden te stellen tegenover het niet uit te roeien kwaad