Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De zomer is geen pretje

Home

Wim Boevink

© Wim Boevin000
Klein Verslag

In de vaas staat een eindexamenboeket te verwelken, het land treurt om een jonge voetballer die nooit meer voetballen zal. Brigitte Macron hoorde dat ze er nog goed uitzag, zijn blik gleed langs haar omlaag en omhoog.

Ik veeg nieuws bijeen, dadelijk vallen deuren dicht om even niet meer open te gaan, gras blijft ongemaaid, een heg schiet door. Een auto staat op een verre parkeerplaats bij een luchthaven. Koffers rollen onder gehaat geluid over onbekend plaveisel.

Lees verder na de advertentie

Straks is er een vreemde stad, slapen we in vreemde bedden, en spreken een taal die niemand verstaat. In het huis staat de lucht stil achter gesloten ramen en op roerloze meubels daalt bedompt stof neer.

Ernst vult deze kolommen, de zomer is geen pretje maar een noodtoestand met factor 50.

Sevilla, 41 graden.

© Wim Boevin000

Terwijl ik het nieuws, het nieuwe en het oude, bijeenveeg, valt mijn oog op een foto. Het is een montage van twee Stolpersteine, de in trottoirs ingelegde, goudkleurige plaatjes waarmee slachtoffers van de Holocaust worden herdacht. Maar op deze plaatjes geen Joodse namen, maar de namen van automerken, een Fiat Punto en een Mercedes S-klasse, 'vernietigd' tijdens de rellen in Hamburg.

De foto is satire, afkomstig van een medewerker van het Duitse satirisch tijdschrift Titanic. Hij oogstte woede en verontwaardiging over zoveel wansmaak.

Ik dacht aan het essay dat ik las, twee pagina's lang in de Frankfurter Allgemeine, van de schrijver Navid Kermani, in 1967 in Duitsland geboren uit Iraanse ouders. Wie zich in Duitsland laat inburgeren, schreef hij, moet ook bereid zijn de last ervan te dragen.

Hij verhaalde van zijn recente gang naar Auschwitz, waar bezoekersgroepen worden ingedeeld naar hun taal.

Op zijn borst prijkte de sticker 'Duits' en het was toen dat hij de last en de schaamte van het Duits zijn (Duits in taal en cultuur) werkelijk voelde.

Zijn essay handelde over de complexe zaak van de herinnering en de herdenking, van schuldbesef en de drang naar schone leien. Getroffen werd ik door zijn observatie dat het voor mensen die in Duitsland leven of Duitsland bezoeken heel moeilijk is zich van de dimensie van de Holocaust een voorstelling te maken.

Wie zich in Duitsland laat inburgeren, schreef hij, moet ook bereid zijn de last ervan te dragen.

Toen Hitler rijkskanselier werd waren de Joden er een nietige minderheid van één procent, aan het begin van de Tweede Wereldoorlog slechts nog een kwart procent. In Duitsland werden onder de nazi's 165.000 Joden vermoord, terwijl, schreef Kermani, alleen al in het Litouwse Vilnius 70.000 Joden leefden.

De plaatjes in Duitse stoepen roepen een beeld op van geslachtofferde eenlingen of gezinnen, maar zou men Stolpersteine leggen in de trottoirs van Vilnius, Minsk, Lublin, Lemberg, Odessa, Brest of Riga dan, aldus Kermani, zouden niet losse vlekjes maar halve steden uit goud bestaan, gouden steden als het hemelse Jeruzalem.

Fiat Punto, Mercedes S-klasse.

Ik schrijf dit terwijl buiten de regen neervalt, de regen uit de 'Narrenwijsheid' van de dichter J.C. van Schagen, een regen zonder aanzien des persoons. Koffers liggen nog open als boeken, laatste wassen draaien, een opmaat voor het verdwijnen naar witte steden in blauwe verten.



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
Wie zich in Duitsland laat inburgeren, schreef hij, moet ook bereid zijn de last ervan te dragen.