Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De vruchten van The Last Poets

Cultuur

Danny Koks

Review

Naar aanleiding van 'De laatste dichters', het boek van Christine Otten dat onlangs uitkwam, trok het onderwerp van dit boek, The Last Poets, deze week door het land. Een meereizend gezelschap van muzikanten, dichters en spoken word-artiesten legde een link tussen hun eigen werk en het gedachtegoed van Umar bin Hassan en Abiodum Oyewole.

De invloed van The Last Poets' politieke poëzie en op percussiemuziek voorgedragen preken over revolutie reikt ver. Ze stonden aan de basis van wat wij tegenwoordig spoken word noemen (een mengelmoes van zang, voordracht, rap, enzovoorts), inspireerden talloze dichters, schrijvers en stand-up comedians.

Maar op hiphop is hun invloed het meest merkbaar geweest. Militante rappers als Chuck D. en Paris riepen in navolging van The Last Poets op tot zwart bewustzijn, terwijl nu vooral Common en Spearhead zich bedienen van sociaal geëngageerde teksten.

Des te spijtiger was het ontbreken deze avond van de Vlaming Krewcial, die al louter door het beroep dat hij uitoefent (rapper) de ideale schakel tussen verleden en heden kon symboliseren. Waarmee op het muzikale vlak Tasha's World en TrackAddicts overbleven.

De jonge dichter Maarten Das, in een T-shirt met het woord 'Revolution' op de rug, pakte het serieus aan. Hij vergreep zich even aan het oeuvre van Marley (ditmaal 'Redemption song') maar herstelde zich direct met een vlammend gedicht, barstend van ritme in klank en taal. Al drukte zijn woede op den duur wat zwaar op het gemoed.

Luchtiger en wellicht daardoor aansprekender was de Vlaamse spoken word-artieste Neske Beks, die zong, rapte, anekdotes opdiste, persifleerde en intussen op grappige wijze zinnige dingen zei. Zo vloog het programma in hapklare brokjes voorbij. Veel tijd om de lange gedichten in een hoog tempo van Umar bin Hassan te laten bezinken was er niet. Maar de echte innerlijke noodzaak leken The Last Poets toch ergens op het slagveld van hun turbulente levens te hebben achtergelaten. Een dichter dient zich altijd af te vragen of zijn werk er nog toe doet. De wereld is veranderd, maar de woorden van The Last Poets zijn hetzelfde gebleven. Meer dan predikers van de revolutie zijn Abiodum Oyewole en Umar bin Hassan grijze, wijze mannen geworden, wier werk in ieder geval deze avond vrucht afwierp in de vorm van een bleke dichter met zijn ogen dicht en een mondige Vlaamse.

Deel dit artikel