Recensie Dans

De treurigheid van een wereld vol ‘likes’ pijnlijk in dans in beeld gebracht

Een plotseling ‘bevroren’ beeld uit ‘Story, story, die’. Beeld Mats Bäcker

Julidans
Story, story, die
Alan Lucien Øyen / winter guests
★★★★☆

Like me! Did you like it? I want to be like you! Als je op Instagram en YouTube rondscrollt, klinkt vooral de roep om geliket te worden. Maar hoe harder er wordt geroepen, hoe eenzamer de echo klinkt. Wat een armoede, die perfecte plaatjes en ‘story’s’ als zorgvuldig geregisseerde uitingen van ‘geluk’.

Het woord ‘like’ komt in alle mogelijke hoedanigheden terug in de dansvoorstelling ‘Story, story, die’ van Alan Lucien Øyen. De Noorse choreograaf, die het festival Julidans opent, richt zich op de schijnwerelden die we voor elkaar creëren om de meedogenloze alledaagsheid het hoofd te bieden. Gelukkig geeft Øyen geen gratuit commentaar op hoe de virtuele wereld echt contact de nek omdraait, dat weten we nu wel. Øyens voorstelling is een even onheilspellend als verleidelijk exposé van zelfmanifestatie.

Tekst en dans zijn evenwaardig in filmische scènes. Is dit een droom of een nachtmerrie? De performers spelen zichzelf in de kijker in een snoeiharde montage, snáp, snáp, snáp – een spotlight erop en dóór. De een maakt een frame voor de perfecte selfie, de anderen kijken van de zijlijn toe: I follow you!

Het meisje dat overloopt van zelfhaat en haar lichaam in de knoop legt. Een wonderschoon duet van twee mannen die elkaar spiegelen en ondersteunen in een wrange repetitieve bewegingsreeks. Dit zijn mensen die niet kunnen ontsnappen aan zichzelf, wat ze ook doen om iedereen voor de gek te houden. Het is één grote roep om gezien en gehoord te worden, en uiteindelijk geliefd te zijn. Pijnlijk allemaal.

De dansers zijn steengoed

Øyen brengt de poëzie erin, maar iets meer richting in de losse en naar het schijnt ultrapersoonlijke associaties was krachtiger geweest. Zo ook een snoeischaar om de uitgesponnen duur van anderhalf uur een beetje te trimmen. Nu zijn het vooral de pure dansscènes die indruk achterlaten. Uiterst theatraal is Øyens danstaal, met pantomimische elementen, grotesk, vloeiend, en hyperenergiek, zowel in dynamiek als zeggingskracht. Deze dansers zijn steengoed. Als de naar geborgenheid hunkerende – op het ongemakkelijke af – Zander Constant niets anders meer kan uitbrengen dan “I’m here!”, voel je zijn pijn.

Al met al opent Julidans met een knal, zij het niet feelgood en feestelijk met slingers. Dat de leiding heeft gekozen voor Øyen, de rising star in het festivalcircuit, en niet voor een gearriveerde dansmaker, past bij het tegendraadse karakter van het internationale festival voor hedendaagse dans.

Als de reputatie wordt waargemaakt, staan er de komende twee weken nog veel verrassingen op stapel.

Meer informatie: www.julidans.nl

Lees ook:

De hoogtepunten van Julidans geven het dagelijks nieuws een gezicht

Het internationale dansfestival Julidans stelt vragen bij maatschappelijke hete hangijzers en onderzoekt hoe je als individu je plek kunt vinden in een overdonderende wereld.

De robot is fascinerend. En ook heel erg eng

De robot rukt op. Hij geldt als ‘verbeterde versie’ van de mens, maar roept vooral angst en onbehagen op, blijkt tijdens het Spring Performing Arts Festival in Utrecht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden