Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De schijnbaar alledaagse vooravond van de moord op Martin Luther King

Cultuur

Hanny Alkema

Wielkens en Rudge in ‘The Mountaintop’. © rein kooyman
recensie

THEATER
The Mountaintop
De Meervaart/Senf Theaterpartners/Studio Dubbelagent
★★★☆☆

“I’ve seen the mountaintop!” Terwijl de klanken van een gloedvolle toespraak wegsterven en geluiden van storm en regen de overhand nemen, komt de redenaar zijn kille motelkamer binnen. Lieve hemel, wat heeft hij behoefte aan koffie en sigaretten. Hij heeft nog zoveel te doen deze avond, deze nacht.

Lees verder na de advertentie

‘The Mountaintop’ van de Amerikaanse schrijfster Katori Hall (1981) speelt aan de vooravond van de moord op Martin Luther King, nu vijftig jaar geleden (4 april 1968). King ís een icoon maar het stuk zet hem vooral neer als een gewoon mens. Inclusief zijn manco’s.

Extra dimensie

Met een vleugje surrealisme voegt Hall wel een extra dimensie toe. Door King te confronteren met zijn nabije dood, laat zij hem zich langzaam verzoenen met de gedachte niet onmisbaar te zijn. In het besef dat anderen zijn levenswerk van geweldloze strijd voor rassengelijkheid kunnen en zullen voortzetten.

The Mountaintop is schijnbaar alledaags. Een man op reis voor zijn werk, die aan de telefoon zijn vrouw Coretta voorjokt dat hij echt niet rookt, die geïrriteerd is omdat zijn hulpman niet snel genoeg terugkomt met een pakje sigaretten en omdat de kraan het niet doet.

Dat het kamermeisje Camae rond de klok van twaalven een krant heeft met een verslag van de toespraak ‘I have seen the promised land’ op de net voorbije 3 april, zal een hedendaags publiek niet direct op scherp zetten. Anno 1968 is dat bevreemdend.

Bellen met God

Zo heel terloops laten Hall en regisseur Teunkie van der Sluis bovennatuurlijke elementen de handeling binnensluipen. Dan spreekt het bijna vanzelf, dat King via dat pittige engeltje van een kamermeisje zelfs rechtstreeks met God kan telefoneren.

Dat quasi-normale en de spitse vertaling van Van der Sluis geven de voorstelling een jeu, die door de acteurs lekker wordt uitgebuit. Dennis Rudge maakt als King een mooie boog van gedreven en zelfverzekerd naar berustend. Hij heeft een open oog voor de charme én militante inbreng van Camae – “Fuck die witten”, betoogt zij – en is niet te beroerd voor een kussengevecht. Joy Wielkens (ook ambassadeur van de Black Achievement Month) levert als vermeend kamermeisje sprankelend tegenspel, al zou wat meer mysterie in haar vertolking sterker werken.

Ook de voorstelling zelf blijft net iets te veel en te lang in het luchtige en het gewoon doen hangen om Kings persoonlijkheid en politieke betekenis recht te doen. Nu roept diens uiteindelijke overgave aan het denkbeeld van zijn aanstaande dood niet de verwachte en gewenste bewogenheid op.

Tournee t/m 14 december. Meer informatie op www.ntk.nl

Elke week nieuwe voorstellingen, besproken door onze recensenten, u leest ze op trouw.nl/theaterrecensies.

Deel dit artikel