Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De rechterhand van Nicholas Angelich bewoog nerveus mee met Ravels pianoconcert

Cultuur

Frederike Berntsen

© Wikimedia Commons
Recensie

KLASSIEK
Nationaal Orkest van België
Adams
Ravel, Beethoven
★★★★

En hup, daar zweefde de rechterhand van Nicholas Angelich opnieuw dreigend boven het klavier. Zou-die of zou-die-niet? Angelich wilde het liefst met twee handen spelen in Ravels Pianoconcert voor de linkerhand, althans, zo leek het. Rechts lag niet relaxed op het bovenbeen, maar bewoog nerveus mee, terwijl links een krachttoer verrichtte op de toetsen.

Lees verder na de advertentie

't Kwam goed, maar het zag er wel spannend uit. Angelich soleerde bij het Nationaal Orkest van België. De Amerikaan komt vaak wat onnadrukkelijk over en staat zelden hoorbaar in vuur en vlam voor de partij die hij aan het vertolken is. Bij Ravel was dat anders, alleen al vanwege die beweeglijke rechterhand.

De 'Eroica', herbergt meer mysteries dan dit orkest wist bloot te leggen

Wellicht dat hij zich aangespoord voelde door de Belgen, die allerminst zuinig met hun energie omsprongen. Chef-dirigent Hugh Wolff dwong een levendige dynamiek af. Angelich ging erin mee. Zijn toucher was fluwelig als altijd, maar hij gaf zijn spel diepte met gedurfde accentuering en gedreven, stuwende ritmes.

Stevig programma

De Robeco Summernights in het Concertgebouw, de twee feestelijk geprogrammeerde zomermaanden met een baaierd aan muzikale keuzes, zijn in volle gang. Wolff en zijn spelers kozen voor een stevig programma: naast Ravel hadden ze de suite, samengesteld uit Adams' adembenemende opera 'Dr. Atomic', bij zich en Beethovens Derde symfonie.

Die laatste, de 'Eroica', herbergt meer mysteries dan dit orkest wist bloot te leggen. Het opvallendste: een 'Marcia funebre' aan de opgewekte kant. Hugh heeft een eigen willetje en daar paste een gezonde orkestklank bij. Maar voor iets minder degelijkheid valt veel te zeggen. De fantasie in de toon die doorklonk in Ravels pianoconcert was bij Beethoven nauwelijks aan de orde.

Het orkest smulde daarentegen van de akoestiek en verkende zonder omhaal alle klankgeheimen van de zaal. Het koper schalde net een beetje extra en de strijkers kregen er geen genoeg van om zo zinderend mogelijk te spelen. Bravoure zonder effectbejag kenmerkte de Belgische uitvoering van Adams' muziek.

Lees meer theaterrecensies op trouw.nl/theaterrecensies.

Deel dit artikel

De 'Eroica', herbergt meer mysteries dan dit orkest wist bloot te leggen