Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De Luizenmoeder is weer net zo schurend als vorig jaar

Cultuur

Maaike Bos

Juf Ank uit de Luizenmoeder. © AVROTROS
Column

Het is weer net zo schurend als vorig jaar: de nieuwe ‘De Luizenmoeder’(AvroTros). Zo vaak gebeurt het niet dat je wee wordt van het lachen. Bij ons thuis sloeg het in bij de naam van het nieuwe Marokkaans-Nederlandse jongetje Ahmed. “A-gghhh-med”, zegt juf Ank het aan Isa voor. “Alsof je een vliegje in je keel hebt. Gggg.”

Op “De Klimop” is het nieuwe schooljaar begonnen en de kinderen van juf Ank zitten nu in groep vier. Ank trekt een nog strakker bekkie dan vorig jaar, schooldirecteur Anton is nog kwezeliger, en vrijwilligster Nancy is nog wiebeliger op zoek naar zichzelf: “Dit voelt niet goed, ik neem even een time-out”, zegt ze wanneer ‘An’(-ton) ‘weer over haar grenzen gaat’.
En dan die ouders… De scheldende Ursula vraagt of de juf rekening wil houden met dat Isa pas net terug is van een vermoeiende zomervakantie van zes weken. Ank heeft er een onvergetelijke term voor: curling-ouders. “Ouders die alle obstakels voor hun kroost uit de weg willen ruimen.”

Lees verder na de advertentie

De serie neemt weer de multiculturele ongemakken op de hak, net als de verschillen in klasse, leefstijl, geldingsdrang en moralisme. Scenarioschrijvers Diederik Ebbinge (Anton) en Ilse Warringa (Ank) doen gewoon niet aan fluwelen handschoentjes bij een bepaald domein in de samenleving. Alles ligt potentieel op de snijtafel. En dat werd met die familie van Agggmed nog pijnlijk duidelijk.

Warringa en Ebbinge hebben weer flink de thermometer gestoken in het wij-zij-denken in Nederland

Thema was het nieuwe Safety First-beleid van Anton, waarmee hij de veiligste school in de regio wil worden om daarmee leerlingen te trekken. Hij is verguld met het grote Marokkaans-Nederlandse gezin vol broertjes en zusjes.

Scherper

Die ‘echte moslims’ op school zijn wel even wennen. Bij een brandoefening vliegt de overbezorgde vader Karel de vader van Ahmed aan, omdat die in djellaba net een terrorist lijkt. “Amir”, zegt Anton op de Safety First-avond, “als u een jeans met een leuke pully aan had gehad, was het waarschijnlijk niet gebeurd. Dus u zou het ons een stuk gemakkelijker maken als u, eehhh, in gewone kleren naar school zou komen.”

Ons… gewone kleren… Warringa en Ebbinge hebben weer flink de thermometer gestoken in het wij-zij-denken in Nederland. In een interview in De Volkskrant zaterdag zei de laatste dat het tweede seizoen nog scherper en satirischer is dan het eerste. “Dus ik voel de bui al hangen.”

Die bui zal wel overwaaien, denk ik. We zijn er al aan gewend dat De luizenmoeder racistische of homofobe grappen maakt, zonder dat ze dat echt zíjn. De grappen maken juist belachelijk wat al onderhuids jeukt. Ook ik loop een man in djellaba niet even gedachteloos voorbij als een man ‘in jeans en pully’.

Het sneert, maar snijdt niet


Goed woord voor humor eigenlijk, jeuk. Milder dan pijn, meedogenlozer dan kriebel. Het sneert, maar snijdt niet. En wat Ebbinge en Warringa daarna doen, is krabben. Lekker bevrijdend krabben op de plek die het ergste jeukt.


Ebbinge regisseert overigens ook, dit seizoen. De toon en timing zijn scherp, het is weer herkenbaar én verrassend. Van sleetsheid is nog geen sprake en het slot gaat ‘meesterlijk’ worden, zegt hij. Dat wordt dan ook het definitieve einde van het tijdperk-De luizenmoeder. Ze willen niet dat het format uitgemolken raakt, en van series als ‘Fawlty Towers’ en ‘The Office’ zijn immers ook maar twee seizoenen gemaakt. Het is me het rijtje wel.

Lees ook: 

Juf Ank, juf Els, en het verschil tussen luizenmoeders en kriebelouders

Zondagavond start het tweede seizoen van hitserie ‘De Luizenmoeder’ in Nederland. Ook de Vlaamse remake is populair. Waarin verschillen de series? En wat zegt dat over de Vlaamse schoolcultuur?

Deel dit artikel

Warringa en Ebbinge hebben weer flink de thermometer gestoken in het wij-zij-denken in Nederland

Het sneert, maar snijdt niet