Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De Lowlands-bubbel voelde drie dagen lang heerlijk behaaglijk aan

Cultuur

Joris Belgers

Nile Rodgers en Chic: een van de leukste shows op Lowlands. © Jorgen Caris
Recensie

Heerlijk, zo'n paradijselijk weekend vol vrijheid. Bij het lieve Lowlands dit jaar slechts één kanttekening: tussen alle uitzinnige feestjes hadden de wat meer muziekinhoudelijke acts het lastig.

Nile Rodgers is halverwege zijn concert wanneer wildvreemden elkaar gelukzalig in de armen vallen. De 66-jarige muziekveteraan heeft net 'We Are Family' ingezet, de Bravo-tent op Lowlands blijkt vele malen te klein voor de euforische disco-funk-soul-revue van deze grootmeester. Nile Rodgers en Chic geven op zaterdagmiddag een van de leukste shows van het festival, waarbij het publiek volledig uit zijn plaat gaat op de familieverpakking aan hits die hij over het publiek uitstrooit.

Lees verder na de advertentie

Paradijsje

Dat het bij dit concert tot ver buiten de Bravo los ging zegt wel iets over Lowlands, dat dit weekend voor de 26ste maal plaatsvond nabij Biddinghuizen. Nile Rodgers, schrijver voor Madonna, Bowie en Daft Punk, slaat de perfecte brug tussen jong en oud, zwart en wit, hip en fout. Wat hebben we het met zijn allen in dit paradijsje in de polder toch maar mooi gezellig, op het mooiste, rijkste en leukste festival van Nederland.

Richie Hawtin © Jorgen Caris

Een festival waar cultuur in talloze verschijningsvormen voorbij komt, van de snoeiharde doom-metal van Amenra tot de radiopop van Dua Lipa, van literaire talkshows tot smartlappenkaraoke. Voor elk wat wils. Zo zou Nederland moeten zijn, memoreert vicepremier Kajsa Ollongren in haar korte speech op zaterdagochtend. Zelfs het tegengeluid kreeg er een plek: al kon de uitgenodigde Telegraaf-journalist Wierd Duk oproepen eens buiten je bubbel te gaan kijken - die bubbel voelde op Lowlands nou net drie dagen lang heerlijk behaaglijk aan.

Nu was dat deze editie zeker niet dankzij de headliners. De wild springerige raprockformatie N*E*R*D maakte zich er zaterdagavond onder leiding van Pharrell Williams wat haastig en gemakzuchtig vanaf; een avond eerder kon de hoekige en saaie pop van Gorillaz ook niet overtuigen. Nog een observatie: het concentratievermogen van veel bezoekers voor de wat moeilijkere, gelaagde indiepop leek dit jaar minder sterk dan voorheen. Deze shows verloren het van de vele uitzinnige springfeestjes en de hoogstaande nachtprogrammering.

De Staat © Jorgen Caris

Beloning

Maar wie zijn best deed, werd beloond. Zoals bij de dromerige wakker-word-pop van Luwten, wat was het mooi om de aanvankelijke spanning bij deze nog niet zo ervaren band gaandeweg te zien omslaan in enthousiast speelplezier. Taaier was het Canadese Rhye, met hun breekbare fluister-r&b. De Heineken-tent stroomde weliswaar leeg, maar wie de concentratie kon opbrengen werd meegevoerd in hun prachtig subtiele opbouw. De indieformatie Grizzly Bear was nog zo'n bedachtzame band die het onterecht niet bepaald gemakkelijk had. Net als bij het gezapige The War on Drugs een avond eerder bekroop de toehoorder hier een ongemakkelijk gevoel. Is er dan echt steeds minder plaats op Lowlands voor dergelijke kwaliteitsrock?

Best mogelijk. En dat is dan ten faveure van uitzinnige feestrap, waarbij alle tenten wel ramvol stonden. Zo was daar de zegetocht van De Jeugd van Tegenwoordig, die met gemak het Alpha-veld in één kolkende massa veranderde. Of het Nederlandse debuut van de Amerikaanse hiphopboyband Brockhampton, die het met zes springende jongens in witte shirts simpel hielden, maar o zo scherp bezig waren. Er was de vurige, boze grime van Stormzy en het aanstekelijke Leafs. Maar het toppunt was de gekte rondom vlogger-slash-rapper Joost, in een zowat ineenstortende X-Ray, met muziek die niemand boven de twintig begrijpt - en wat we hier dus ook maar niet gaan proberen uit te leggen.

Luwten © Jorgen Caris

Het contrast met het concert van Patti Smith, een uur later, had haast niet groter kúnnen zijn. Zij stond op het andere uiterste van die generatiekloof, en moest harder werken om die te dichten dan ze van haar afgelopen shows in Nederland gewend was. Dankzij haar imponerende stemgeluid, natuurlijk dankzij nummers als 'Because the Night' en 'Gloria', en dankzij haar onverzettelijke podiumhouding.

Maar vooral dankzij de poëzie van pure rock-'n-roll. Zonder opsmuk. Er is één rode draad op Lowlands die Smith haarfijn aanvoelt. Het niet aflatende verlangen naar vrijheid: people have the power.

Lees ook:

Headliners vallen tegen op openingsdag Lowlands

Dag 1 in drie concerten – waarbij niet alle grote acts hun naam waar maakten. Daarnaast drie shows waarvan het ons spijt dat we er pas halverwege invielen.

Sergei Polunin, de rockster van het ballet, danste op Lowlands

Plots, een kort moment van stilte, midden de allesvernietigende noten van Stravinsky’s 'Sacre du Printemps'. Het duurt nog geen halve tel, maar perfect getimed verlicht de volgspot het gezicht van Sergei Polunin. Intens werpt hij zijn gespannen grimas de afgeladen theatertent in. Het is half drie 's nachts op Lowlands, en de Juliet - waar 1240 mensen in passen - zit tot de nok toe vol.

N*E*R*D bouwde een feestje, maar Chic liet de tweede dag van Lowlands opstijgen tot grote hoogte

Muziekredacteur Joris Belgers over zijn favorieten van dag twee van Lowlands - waaronder Nile Rodgers.

Poëten Kendrick Lamar en Patti Smith zorgen voor daverende slotdag van Lowlands

De derde dag op Lowlands was het aan de twee grote dichters. Elk uit een andere generatie, elk bediende een ander uiterste in het brede muziekspectrum op Lowlands.

Deel dit artikel