Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De kerstman: een dikkige, wat zielige man met een baard

Cultuur

Wim Boevink

Klein Verslag

Sint reed stilletjes ons huisje voorbij en dat viel op deze druilerige vijf december te begrijpen, zeker als je bedenkt dat we ons feest intussen naar kerst hebben verplaatst, naar surprises onder de boom, en de Piet een rendier is geworden.

Het mag een verraad heten aan de eigen cultuur, een Fahnenflucht, een wegvluchten van de frontlinie en een overgave aan die vermaledijde Amerikanisering met z’n holle Halloween en z’n Black Friday-hysterie.

Lees verder na de advertentie

Santaclaus. Santa.

Johoo.

Geen cadeau’s meer uit Spanje, maar van de noordpool. Maar al ver voor de slag om Zwarte Piet begon zijn er in dit land al pogingen gedaan om de Kerstman met zijn arreslee hier te laten landen, in de meest letterlijke zin. Ik schrijf lang genoeg Kleine Verslagen om daarover te hebben kunnen berichten.

Een herinnering.

Noordwijk, 9 december 2006.

Aan de einder nog de rookpluim van de stoomboot. Een slee had-ie niet bij zich, de kerstman. Ze lieten hem abseilen vanaf het dak van het Grand Hotel Huis ter Duin, dat hotel waar ik eens een donderend sterke mannencollege had bijgewoond van Louis van Gaal over de totale mens of iets dergelijks, een college dat me reduceerde tot een zielig hoopje van het journalistengilde, dat na afloop het grootse protshotel uitsloop en met iets te hoge stem in een nabije snackbar een frikadel bestelde.

Dat hotel dus.

Van dat dak kwam-ie. De kabel was beneden vastgemaakt aan een zware Mitsubishi Pajero. Een paar honderd kinderen wachtten hem op, met de burgemeester. Dieuwertje Blok heette Léonie Sazias, en men had ook geprobeerd de aankomst van de kerstman te dramatiseren, met een live verbinding en een slecht werkende TomTom. Nu ja.

Dat legde meteen bloot waarin de zwakte van deze figuur school: het was een man zonder verhaal. Geen Pieten (akkoord), geen zak, geen schimmel, geen liedjes, geen boek.

De kerstman had alleen een bel.

Terwijl hij toch al 1300 jaar meegaat.

Hij kon ‘johoo’ roepen en de kinderen vragen of ze hem wilden knuffelen. Die keken hem alleen maar sprakeloos aan.

Ik kon nog noteren hoe Léonie Sazias hem vroeg: ‘Wat gaat U vanavond doen?’ Na wat koortsachtig rondtasten in een leeg hoofd antwoordde hij: ‘Eh...pakjes inpakken.’

Pietenwerk.

Men stopte hem in een Rolls Royce en reed hem het dorp in waar hij de verlichting van een kerstboom aan mocht steken. Dat was het. Ik weet niet of dat jaar nog iets van hem is vernomen.

Ik haalde deze herinnering even op om te laten zien hoe moeizaam zulke, door de middenstand aangedreven rituelen vaste grond onder de voeten krijgen, ofschoon de kerstman geloof ik nog steeds in Noordwijk uit de lucht komt vallen.

Het is geen figuur waar kinderen van wakker liggen of dromen, maar een dikkige, wat zielige man met een baard die aan de rand van een kerstmarkt met Dickensthema een bel staat te luiden.

We hebben geen gelovige kinderen meer, geen schoenen voor de haard met een wortel, geen slordig neergeworpen jute zakken met pakjes, geen maan die door de bomen schijnt, geen bonzende hand meer op het raam.

Johoo.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees meer afleveringen van zijn Klein Verslag op trouw.nl/kleinverslag.

Deel dit artikel