Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De kat was van huis, en Beethoven klonk op zijn ruigst

Cultuur

Frederike Berntsen

Nelson Freire © Ronald Knapp, Concertgebouw
RECENSIE

Klassiek
Academy of St Martin in the Fields
Beethoven
★★★★☆

Murray Perahia kwam niet, hij moest zijn tournee met de Academy of St Martin in the Fields om gezondheidsredenen afzeggen. Het orkest ging wel gewoon op reis, drie (!) andere pianisten vallen tijdens deze Europese concertreeks in voor Perahia, onder wie Nelson Freire.

Lees verder na de advertentie

Breekbare man, de 74-jarige Freire. Hij verzorgde het Amsterdamse optreden in het Concertgebouw. Tijdens de Academy-tour is het louter Beethoven wat de klok slaat. Perahia, principal guest conductor van het gezelschap, had het Tweede en Vierde pianoconcert zullen spelen in Nederland. Freire koos voor nummer vijf.

Daaraan voorafgaand, nu het programma was omgegooid wegens Perahia’s afwezigheid, speelden de Engelsen Beethovens Tweede symfonie onder aanvoering van concertmeester Tomo Keller, die ook soleerde in de Eerste ­vioolromance.

De toegift van Freire was niet van deze wereld, zo vederlicht

Als vaste gastdirigent heeft Perahia, de bedachtzame analyticus, grote invloed op de Academy. Nu hij er niet was, leek het vooral in de symfonie: als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel. Beethoven klonk op zijn ruigst. Het orkest ging losjes te werk, beweeglijk, een accent meer of minder was niet zo’n ramp. Dit is musiceren met het hele lijf, en dan zijn die paar maten vanuit enthousiasme maar ietsje schreeuwerig en zonder strak ritme.

Toen Freire, hartverwarmend applaus. Geconcentreerd tuurde de Braziliaan naar de toetsen, slechts een enkele keer ging de blik richting zijn mede-musici. Freire soleerde niet mét maar bíj het orkest. Soms werd een bocht in het samenspel te scherp genomen, maar voorop stond Freires ingehouden grandeur. Beethovens ‘Kaiserkonzert’ kwam keizerlijk over het voetlicht, met een poëtisch randje, alles ingegeven vanuit weloverwogen rust.

De toegift was niet van deze wereld, zo vederlicht speelde Freire Glucks ‘Dans van de zalige geesten’. Daarna was het genoeg. Voor de zekerheid zwaaide hij even naar het publiek, zo van ‘nu ben ik echt weg’. De pianist weet: de artiestentrap kan erg lang zijn als je een heen-en-weertje moet maken.

Een overzicht van de nieuwste recensies van pop, klassiek, wereldmuziek en optredens vindt u hier.

Deel dit artikel

De toegift van Freire was niet van deze wereld, zo vederlicht