Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De immer stijlvolle David Byrne overrompelt met minimale middelen

Cultuur

Joris Belgers

David Byrne tijdens een eerder optreden in Portugal. © EPA
Recensie

CONCERT
David Byrne
American Utopia Tour
Gezien: 4/11, Afas Live
★★

De vraag krijgt David Byrne telkens weer: bespelen al die muzikanten op het lege podium hun instrumenten nou écht? Ja, zegt hij dan elke keer weer, vanaf het podium tijdens zijn ‘American Utopia Tour’. Om dat te bewijzen, stelde hij zondagavond in de Amsterdamse Afas Live tijdens het intro van ‘Born Under Punches’ één voor één de elf muzikanten voor, die daarop laag voor laag het nummer in elkaar knutselden.

Lees verder na de advertentie

Toch is de vraag geen gekke, want het heeft allemaal veel weg van een gimmick: dat compleet lege podium waar de muzikanten dansend overheen lopen en soms compleet achter het gordijn verdwijnen. Geen kabels, geen versterkers, geen microfoonstandaards of andere prullaria. De toetsenist heeft zijn keyboard omgehangen, het drumstel is in losse onderdelen verdeeld over drie percussionisten. Verder niks, behalve dat enorme maliënkolder-achtige gordijn dat voor de coulissen hangt. Maar met niks bewijst Byrne een hoop te kunnen doen.

Het is zo’n gezellige boel dat we het Byrne direct vergeven wanneer hij nu en dan ronduit vals zingt

De strakke show waarmee David Byrne eerder ook al op Down The Rabbit Hole stond, is er eentje van minimale middelen, maximaal effect. Dat komt door de geweldige belichting – met als hoogtepunt de schaduw-show tijdens ‘Blind’. Het komt ook door de speelse invulling van de show – zoals wanneer Byrne alleen op het podium staat, omringt door de instrumenten die door het gordijn heen steken, tijdens ‘Right Thing’. Maar het is bovenal de eng vloeiend uitgevoerde, originele en vermakelijke choreografie van de twaalf man op dat lege podium die overrompelt.

© EPA

Daarmee speelde de voormalige Talking Heads-voorman werk van zijn laatste soloplaat, maar natuurlijk ook nog altijd een hoop Talking Heads-hits. Geen ‘Psycho Killer’, wel ‘This Must Be The Place’ en natuurlijk, als afsluiter, ‘Burning Down the House’: bijna de helft van de setlist bestaat uit werk van de band waarmee hij in de late jaren 70, 80 furore maakte. Over die band weigert hij in interviews nog te praten, maar Byrne is slim genoeg om te weten dat hij niet weg komt met alleen zijn solomateriaal, hoe goed ‘American Utopia’ ook werd ontvangen. En gelukkig maar, want die nummers blijken, zeker hier, de zwakkere broeders – zo’n saai ‘Bullet’ moet het écht afleggen tegen het geweldige, 35 jaar oude, ‘Slippery People’.

Het is zo’n gezellige boel dat we het Byrne direct vergeven wanneer hij nu en dan ronduit vals zingt. Het is vooral een léuke avond, door al die vrolijke, aanstekelijk dansende muzikanten – soms zelfs zo aanstekelijk dat een deel van het publiek uit de stoeltjes komt en naar voren rent. Stoeltjes, inderdaad – een setting die wel paste bij dit pop-theater, maar ook het uitgedachte element van de show benadrukte.

Het was het soort moderne popshow waarbij het goed zoeken was naar muzikale spanning, spontaniteit of avontuur. Het was bovenal vermaak. Maar waarbij de 66-jarige David Byrne er alsnog in slaagde aan dat concept een uiterst originele invulling te geven.

Lees ook:

David Byrne maakte een album voor een betere wereld

David Byrne is na veertien jaar terug met een nieuwe soloplaat. Waarop hij oproept tot meer oog voor de mooie dingen des levens. Een interview met de voormalig zanger van de Talking Heads.

Deel dit artikel

Het is zo’n gezellige boel dat we het Byrne direct vergeven wanneer hij nu en dan ronduit vals zingt