Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De hoofdact op Oerol is Terschelling zelf

Cultuur

Sandra Kooke

Faust, van het Noord Nederlands Toneel. © Noord Nederlands Toneel
Recensie

Deze week is Terschelling van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat gevuld met muziek en theater van zeer uiteenlopende snit. Oerol, de moeder aller theaterfestivals, toont mislukkingen en pareltjes.

Het is druk op Terschelling tijdens Oerol. Dat is het ieder jaar, maar dit keer zakt Terschelling zelfs enkele centimeters onder het gewicht van alle bezoekers. Dat komt doordat iedereen, en dan bedoel ik echt iedere wereldburger, naar Terschelling is gekomen. Hier vindt namelijk de eerste wereldvergadering plaats. Orkater heeft dat geregeld.

Lees verder na de advertentie

Orkater
De Wereldvergadering
★★★★☆

De voorstelling 'De wereldvergadering' heeft alles wat een Oerolvoorstelling nodig heeft: er is muziek, theater, humor, ze raakt aan maatschappelijke pijnpunten als arm en rijk, ras, gender, religie en gebruikt de natuurlijke omgeving optimaal. Uit alle windstreken, van Afghanistan tot Zwitserland, komen mensen over de duinen aangelopen. Behalve Hans, die in een baan om de aarde zweeft en als een god neerkijkt op de volksverhuizing. De voorzitter (Tobias Nierop) regelt dat deze ingewikkelde vergadering in goede banen wordt geleid en God komt, hoewel niet uitgenodigd, meevergaderen.

Terschelling is zelfs enkele centimeters naar beneden gezakt onder gewicht van alle bezoekers

Zonder morren

Buiten deze Orkaterwerkelijkheid lijkt het ook wel of heel de wereld naar Oerol is gekomen. De terrassen zijn afgeladen, de fietspaden voller dan die in Amsterdam of Utrecht. Dit jaar ging de voorverkoop harder dan ooit met 75.000 voorverkochte kaarten. De organisatie hoopt 120.000 kaartjes in totaal te verkopen.

Hier en daar hoor je oudgedienden mopperen dat het vroeger leuker, 'minder commercieel' was, maar overal stralen de gezichten en voorstellingen worden welwillend begroet.

En waar anders staan mensen zonder morren 20 minuten langer dan afgesproken in een rij, zelfs al is het kwart over tien 's avonds?

Noord Nederlands Toneel
Faust
★☆☆☆☆

De rij was voor de voorstelling 'Faust' van het Noord Nederlands Toneel, dat wachtte tot de duisternis viel voor hun theater vol suspense. Jammer genoeg was er geen touw aan vast te knopen. Een Faust, een Mefisto, maar wie was wie? Lange lappen tekst (van Peter Verhelst) werden prima gebracht door Tom Jansen en Veerle van Overloop, maar dat bracht geen duidelijkheid. De dansacts van twee vreemde personages mengden niet met de tekst.

Faust en Mefisto leken te discussiëren over de opvang van vluchtelingen: moest dat met orde en regels of moest je je hart laten spreken? Maar tjonge, wat werd dat ingewikkeld gebracht. En waarom moest de man op gegeven moment zijn broek laten zakken?

Het eiland is misschien wel de hoofdact van Oerol, de moeder aller festivals

Nineties/Touki Delphine
Billy the Kid
★★★★☆

Dan was het een stuk leuker en minder pretentieus in de schuur waar Nineties Productions en Touki Delphine een originele terugblik brachten op leven en heldendom van Billy the Kid. De westernsfeer die bij deze Robin Hood van het Wilde Westen hoort, kwam niet alleen door de muziek en de aankleding, maar ook door hoorspelachtige geluiden als paardenhoeven in zand, cowboylaarzen op de houten trap, suizende wind, rinkelende sporen enzovoorts. Heel grappig hoe dezelfde volgorde van geluiden onder steeds andere situaties te gebruiken was.

Billy the Kid trok een relatief jong publiek. Dat was opvallend, want het publiek is gemiddeld 40, zo niet 50-plus. En vrouw. En praktisch, met fleecetrui en anti-muggencreme.

Toneelschuur Producties/Maren Bjorseth
Stones in his pockets
★★☆☆☆

En dat terwijl de spelers juist jong zijn. Zoals Daniel Cornelissen en Benjamin Moen die in een regie van Maren Bjorseth het stuk 'Stones in his pockets' brengen. Maar liefst vijftien personages spelen ze samen: figuranten op een filmset, maar ook de productieleiders en hoofdrolspelers. En ook de eilandbewoners, die geconfronteerd worden met een filmwerkelijkheid waar het echte leven voor moet wijken. Zelfs bij een sterfgeval. 

Cornelissen en Moen spelen prima, maar het stuk krijgt geen diepte omdat er te snel geschakeld wordt tussen verschillende scenes en personages. Voor je je betrokken kunt voelen bij het sterfgeval of de tr

Billy the Kid trok een relatief jong publiek. Opvallend, want het publiek op Oerol is gemiddeld 40-plus, zo niet 50-plus.

Uitleven

Veel voorstellingen verwijzen naar Terschelling, of het nu gaat over de verbazing van de acteurs dat een schuur op Terschelling vol zit met mensen die alles willen weten over Billy the Kid of de verwijzing van Faust en Mefisto naar de zee en de kust waar vluchtelingen aanspoelen.

Het eiland is misschien wel de hoofdact van Oerol, deze moeder aller festivals. Duinpannetjes, open plekken in het bos, stukken strand, boerderijen: het hele eiland zit vol locaties waar theatermakers, muzikanten en andere kunstenaars zich kunnen uitleven. Daar kunnen al die andere festivals die als paddenstoelen uit de grond springen, moeilijk tegen op.

Zo pikte Marco Barotti een stukje bos in om de straling van mobiele netwerken op Terschelling te laten horen. Supersonisch uitziende metalen spechten tikken aangestuurd door de straling op metalen banden rond bomen. Soms klinkt een onregelmatig salvo, soms klinkt het alsof het zachtjes begint te regenen. Een verontrustend idee dat zelfs Terschelling zo door straling geïnfiltreerd is.

Laura van Dolron
Waarom ik bang ben voor het bos
★★☆☆☆

Ook theatermaakster Laura van Dolron wil het liefst een zuiver bos zonder mensen. En dat terwijl ze een voorstelling wilde maken met de titel 'Waarom ik bang ben voor het bos'. Ze nam allerlei rekwisieten en zelfs een backstage mee, maar eindigde met alleen de bomen om zich heen.

De onverschilligheid van het bos helpt haar herinneren dat ze perfect is zoals ze is. Voor ze zover is, krijgen we haar individuele getob te horen. Dat is van het bekende soort: te veel hechten aan spullen, te veel piekeren, te veel aanpassen aan anderen of aan de normen van reclames, te weinig zelfacceptatie. Inhoudelijk is het een beetje mager, maar ze is sympathiek en op Terschelling heb je die natuurbonus waardoor het publiek onder de bomen welwillend naar haar blijft luisteren. 

Lees ook: Theater in het hoge gras is razend populair

Theater over boeren of over de geschiedenis van de streek: het is razend populair bij een publiek dat normaal niet naar de schouwburg gaat. Nu het seizoen van het locatietheater begint, is het overal te zien.

Deel dit artikel

Terschelling is zelfs enkele centimeters naar beneden gezakt onder gewicht van alle bezoekers

Het eiland is misschien wel de hoofdact van Oerol, de moeder aller festivals

Billy the Kid trok een relatief jong publiek. Opvallend, want het publiek op Oerol is gemiddeld 40-plus, zo niet 50-plus.