Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De docu 'Leaning into the wind' heeft iets sufs, iets terughoudends

Cultuur

Ronald Rovers

© TRBEELD
Recensie

Leaning into the wind
Regie: Thomas Riedelsheimer
★★☆☆

Officieel is dit een documentaire over de Britse landschapskunstenaar Andy Goldsworthy, maar stiekem is het ook een film over een manier van leven. Over de regen kunnen voelen, over de kleuren van bladeren zien, over tegen de wind in leunen en overeind blijven staan. Over verwondering en altijd blijven spelen.

Lees verder na de advertentie

Regisseur Thomas Riedelsheimer heeft al verschillende documentaires over mens en natuur achter z'n naam staan en maakte ook al eerder een documentaire over Goldsworthy. Deze tweede keer heeft hij zijn werk niet goed gedaan.

'Leaning into the Wind' heeft iets sufs. Iets terughoudends. Het is duidelijk dat Goldsworthy een man van weinig woorden is en dat hij in z'n verklaringen soms niet verder komt dan platitudes als 'het gaat me om het ritme van dingen doen'. Maar dan moet je als interviewer verder graven. Google Afbeeldingen geeft sneller een indruk waar de man voor staat.

Kinderlijks

Maar misschien is sneller niet het punt. In die zin past het geduld van de film bij Goldsworthy's eigen onnadrukkelijke tempo. De kunstenaar werkt met wat de seizoenen geven: met gele en rode bladeren en rondslingerende takken in de herfst, met de regen als hij op de stoep gaat liggen om onder zich een droog silhouet te laten ontstaan en dat vervolgens weg te laten spoelen. 

Zijn werk heeft iets kinderlijks in alle goeie betekenissen van het woord en wie het in het wild tegenkomt, zal altijd verrast zijn. Maar dat besef je pas als je zelf op zoek gaat naar Goldsworthy's werk, niet dankzij deze film.

Elke week de nieuwste films besproken door onze recensenten, u leest ze hier.

Deel dit artikel