Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De Callas aan wie Maria trouw moest blijven

Cultuur

Ronald Rovers

Recensie

Maria Callas, in haar eigen woorden
Regie: Tom Volf
★★★☆☆

In 1997 schreef de Amerikaanse toneelschrijver en librettist Terrence McNally in The Guardian hoe grappig het is dat mensen de geschiedenis herschrijven. Grappig als in: treurig. Hij schreef het naar aanleiding van de twintigste sterfdag van operaster Maria Callas. Niemand waagt het tegenwoordig om een kwaad woord te spreken over Maria Callas, schreef McNally, maar de waarheid is dat ze in de jaren vijftig zeker niet alleen geliefd was. Volgens McNally was er bijvoorbeeld niet één optreden in het Metropolitan Opera House in New York waar geen boegeroep te horen was.

Lees verder na de advertentie
Dat Volf idolaat is van Callas, is geen probleem voor de film. Een objectief verslag is nooit het doel geweest

Omdat Callas in de pers vaak is afgeschilderd als een diva - of iets venijniger werd weggezet als een zangeres die sommige noten niet kon halen, zoals door McNally - was het volgens fotograaf en filmmaker Tom Volf nodig dat Callas nou eens zelf aan het woord kwam en haar eigen verhaal kon vertellen. 

Vier jaar lang reisde hij over de wereld om opnamen van Callas te verzamelen. Pratende hoofden en een voice-over ontbreken dus in Volfs film: het is vooral Callas die zingend en pratend het woord voert. Aan operamuziek op de soundtrack dus geen gebrek, al voelt de film qua lengte hier en daar en beetje opgerekt.

Scheepsmagnaat

Dat Volf idolaat is van Callas, is geen probleem voor de film. Een objectief verslag is nooit het doel geweest. De waarde zit erin dat we nu van Callas zelf horen waarom ze wegliep bij een optreden in Rome - wat haar lang is nagedragen - en dat ze in haar moeizame liefdesrelatie met scheepsmagnaat Aristóteles Onassis echt niet alleen de ongenaakbare diva speelde. Volfs film is het contrapunt bij de onaangename verhalen over Callas die al decennialang van mond tot mond gaan. Het punt is - en dat was exact ook het punt in de recente documentaire over Grace Jones - dat Callas trouw aan zichzelf wilde blijven. Zo had ze de Italianen gewaarschuwd dat ze last had van bronchitis en dat men dus een vervanger standby moest hebben (wat de Italianen niet deden).

"Ik zou graag Maria willen zijn", zegt ze in het begin van de film, "maar er is ook de Callas aan wie ik trouw moet blijven". Ze werd gereduceerd tot diva, tot een type waar niet mee te werken en te leven viel. Het heeft Callas veel verdriet gedaan. In 1977 stierf ze eenzaam in Parijs. Ook al waren de rijen voor haar optredens lang (McNally zelf heeft als student een keer drie dagen in de rij gestaan voor een optreden van Callas) geluk heeft ze niet gevonden.

Elke week de nieuwste films besproken door onze recensenten. 

Deel dit artikel

Dat Volf idolaat is van Callas, is geen probleem voor de film. Een objectief verslag is nooit het doel geweest