Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De 90-jarige Dolf Verroen beschouwt de dood door de ogen van een achtjarige jongen

Cultuur

Bas Maliepaard

Illustratie van Charlotte Demantons uit 'Droomopa'. © -
Boekrecensie

Dolf Verroen is met zijn negentig jaar de oudste, nog publicerende kinderboekenschrijver van Nederland. Twee jaar geleden mocht hij het Kinderboekenweekgeschenk schrijven en verraste toen met het puntgave ‘Oorlog en vriendschap’, zijn eerste samenwerking met illustrator Charlotte Dematons. Dat laatste beviel blijkbaar, want ook zijn nieuwe boek ‘Droomopa’ is door haar van tekeningen voorzien.

Het is een klein, teder verhaal over Thomas, die bij zijn grootouders logeert als opa sterft. Van oma mag hij niet naar opa gaan kijken, want “dood hoort bij oude mensen, niet bij kinderen”. Thomas denkt: “Ik ben bijna tien, kom op zeg”, en glipt naar boven. Hij vindt dode opa niet eng, wel vreemd. “Hij ziet er niet erg dood uit, een beetje alsof hij slaapt. En toch. Ik weet opeens wat ik echt zie: hij droomt niet meer.”

Lees verder na de advertentie

Opa vertelde Thomas vaak over zijn avontuurlijke dromen. In de dagen na opa’s overlijden denkt de jongen terug aan die verhalen. Dit alles wordt door Dematons prachtig in beeld gebracht. Wat Thomas meemaakt, tekent ze in vierkante, gedetailleerde zwart-witillustraties met telkens één rood accent: de sjaal van opa of Thomas’ petje. Je ziet de jongen steeds van een afstandje, soms ook vanuit vogelperspectief, wat zijn verloren gevoel benadrukt.

Tussendoor vullen opa’s dromen steeds een dubbele bladzijde, in tere lijntekeningen op een gekleurde achtergrond. Soms zijn die lijnen ongrijpbaar wit, zoals op de mooiste tekening, waarop opa tussen de wolkenkrabbers in New York vliegt.

© -

Ondertussen schrijft Verroen bondig en op een sobere, rechtstreekse toon over wat Thomas meemaakt. Net als Joop uit ‘Oorlog en vriendschap’ is hij vooral een toeschouwer. Thomas’ gevoelens verwoordt Verroen raak in ontroerende zinnen. Over de voelbare leegte in opa’s vertrouwde keuken: “Ik zit tegenover opa die er niet meer is”, en “Het is alsof de keuken weet dat opa dood is”. Over dat hij niet moet huilen: “Ik weet niet eens of ik verdriet heb. Het is net alsof er iets weg is. Geen arm of been of zo. Iets vanbinnen. Weet ik veel.”

Het is een droom óver opa die Thomas uiteindelijk door zijn verdriet heen helpt. Dematons maakt het verhaal af: op de laatste schutbladen draagt de jongen naast zijn rode pet ook opa’s rode sjaal. Een beeldschoon, troostrijk boek.

OordeelBondig, teder, ontroerend verhaal, prachtige tekeningen

Dolf Verroen
Droomopa
Ill. Charlotte Dematons. Leopold; 36 blz. € 13,50. Vanaf 8 jaar.

In ons dossier boekrecensies vindt u een overzicht van de besprekingen van pas verschenen fictie, non-fictie, jeugdliteratuur en thrillers.

Deel dit artikel