Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Cornald Maas: Mijn moeder zei dat dat dit boek nooit zou mogen verschijnen

Cultuur

Nicole Lucas

Cornald Maas © ANP Kippa
Vandaar dit boek

‘Ik heb nooit toestemming aan mijn moeder gevraagd om dit boek te schrijven’, zegt Cornald Maas. Maar hij deed het wel. Het resultaat is ‘Ach kind toch’.

Cornald Maas: “Drie jaar geleden was ik met mijn vriend op vakantie in Moraira, een Spaans kustplaatsje. We hadden mijn moeder ook uitgenodigd. Voor haar was het een bijzondere plek. Ze was er met haar tweede man Hans een paar keer geweest, maar niet meer sinds zijn dood in 2002. We kwamen als vanzelf over het verleden te spreken en over de brieven en briefjes die ze mij heeft geschreven toen ik vanuit Bergen op Zoom naar Leiden verhuisd was om daar te gaan studeren.

Lees verder na de advertentie
Ik hoop dat ze het schuldgevoel dat ze nog altijd heeft, nou een beetje afschudt

“Ik bewaar altijd van alles, dus toen ik thuiskwam ben ik de vliering opgegaan op zoek naar die correspondentie. Die bleek veelomvattender, persoonlijker en intiemer dan ik me herinnerde: ik vond bijvoorbeeld har- tenkreten uit de periode, halverwege de jaren tachtig, voordat ze ging scheiden van mijn vader. Ik liep al twintig jaar rond met het idee een boek te schrijven over een zogenaamd gewoon mensenleven aan de hand van het verhaal van mijn moeder, maar het lukte me niet. Met die brieven had ik een aanknopingspunt.”

Generatie

“Ik wilde het leven vastleggen van de generatie van mijn moeder, een generatie die uit beeld aan het verdwijnen is. Het is een generatie van vrouwen met dromen, ambities, talenten die ze lang niet altijd konden verzilveren omdat het er de tijd niet naar was. Het is nog maar kort geleden dat vrouwen zoals m’n moeder gewoon huishoudgeld kregen, waar ze het huishouden van bestierden, en dat het vanzelfsprekend was dat je als getrouwde vrouw niet werkte. Mijn moeder had een administratieve baan bij een houthandel, maar werd ontslagen toen ze zwanger was van mij.

Toen ze de veertig al was gepasseerd heeft ze toch besloten om in te grijpen en voor haar eigen weg te kiezen. Ze is weggegaan bij mijn vader, is een nieuw leven begonnen met een andere man, ging meer risico’s nemen, meer van de wereld zien.”

Opleiding

“Ik heb nooit toestemming aan mijn moeder gevraagd om dit boek te schrijven, ik ben gewoon met haar brieven aan de haal gegaan. Een jaar geleden zei ze: ‘Ik ga ervoor liggen, dat boek mag nooit verschijnen.’ Des te mooier dat ze de kont niet tegen de krib heeft gegooid. Ze was overtuigd van mijn goede bedoelingen, dacht dat het toch wel goed zou komen.

Toch had ze, toen ze het begin augustus voor het eerst las, wel moeite met sommige stukken. Passages over de scheiding, maar ook over het eenvoudige milieu waaruit ze komt en de beperkte opleiding die ze heeft gehad. Mijn moeder is heel intelligent, had best naar de universiteit gekund, maar dat was niet aan de orde. De huishoudschool, je bekwamen in vakken als wassen en strijken, dan was het al snel goed. Daar geneert ze zich voor, ook al zeg ik dat dat onzin is. Tegelijkertijd vindt ze het boek ontroerend en mooi geschreven, zo kan ze er ook naar kijken.”

Lef 

“Ik was met mijn moeder onlangs bij een uitzending van Pauw om te praten over het boek. Mijn moeder kreeg daar veel complimenten voor. Voor het lef om daar te gaan zitten, maar ook voor het lef om ooit die beslissing te nemen om te scheiden, een beslissing die niet makkelijk was. Ik denk dat ze zich daardoor gesterkt voelt. Ik hoop dat ze het schuldgevoel dat ze nog altijd heeft, nou een beetje afschudt.

Ik weet dat ze bang was wat mensen in Bergen op Zoom zouden denken. Nu zegt ze: ‘Het kan me niet schelen wat ze vinden.’ Dat is mooi. In de aanloop naar haar 80ste verjaardag is die beer op de weg verwijderd.”

© -

Ach kind toch. Het verhaal van moeder en zoon
Cornald Maas (1962), schrijver en presentator
Prometheus; 160 blz. 
€ 18,99

Een bekende of minder bekende persoon vertelt wekelijks waarom we een boek écht moeten lezen.

Deel dit artikel

Ik hoop dat ze het schuldgevoel dat ze nog altijd heeft, nou een beetje afschudt