Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Christianne Stotijn graaft diep tussen regels en notenbalken

Cultuur

Peter van de Lint

Christianne Stotijn © Koen van Weel
Recensie

Klassiek
Christianne Stotijn/Joseph Breinl
Ives, Barber, Beach, Rimski-Korsakov, Copland, Bernstein
★★★★☆

Bijna was het bijzondere recital van Christianne Stotijn dinsdagavond niet doorgegaan. Verkoudheid en hoestbuien verdwenen maar net op tijd uit haar keel en stembanden. En dus stond Stotijn tot haar grote tevredenheid - en de onze - in de Kleine Zaal van het Concertgebouw, het mekka voor beoefenaars van de Liedkunst.

Lees verder na de advertentie

Stotijn vertelde dat het in januari alweer zestien jaar geleden is dat ze daar met pianist Joseph Breinl haar eerste recital gaf. Om haar stembanden na al dat gehoest toch nog wat te sparen, haalde ze Benjamin Brittens cyclus ‘The Poet’s Echo’ op gedichten van Poesjkin van het programma af. Met die titel verdween het hart van het overkoepelend thema, al kwam een van de gedichten wel terug in een lied van Rimski-Korsakov.

Alles kwam samen in het slotlied van Amy Beach

De namen van deze componisten geven al aan dat dit geen gewoon recital was. Voeg die van Barber, Copland, Bernstein, Beach en Ives toe en je hebt een programma als weinig andere. Stotijn dook in de poëzie van Poesjkin en Rilke en bracht allerlei onverwachte dwarsverbanden aan. We hoorden een Franstalige Rilke in de liederen van Barber, en vier Duitstalige liederen (van dichters als Heine) van Ives. En Emily Dickinson, haar andere grote liefde in de dichtkunst, figureerde fraai in de liederen van Copland.

Betekenis en schoonheid

Een recital als dit karakteriseert Stotijn optimaal. Altijd op zoek naar betekenis en schoonheid, gravend in woorden en noten, vorsend naar diepere lagen tussen de regels en de notenbalken. Om die vervolgens gul en onbaatzuchtig te delen met haar publiek. Het kwam allemaal samen in de frase van het slotlied van Amy Beach: ‘I send my heart up to thee, in this my singing’.

Dat de naweeën van de verkoudheid Stotijn soms nog hoorbaar in de weg zaten, deed niets af aan de schoonheid van dit recital

Dat de naweeën van de verkoudheid het zingen van Stotijn soms nog hoorbaar in de weg zaten, deed niets af aan de schoonheid van dit recital. Zoals de simpele pracht van een 23-jarige Rimski, haast naïef maar zó oprecht, en zo zong Stotijn het ook. Dertig jaar later is Rimski hoorbaar een andere componist, met doorwrochte pianobegeleidingen waarin Breinl op zijn allerbest was.

Aan het slot presenteerde Stotijn haar sprookjesboek ‘Zarja en de uil van Orplid’, dat ze samen met de in 2014 overleden tekenaar Sieb Posthuma maakte. Eerst was het een theatervoorstelling (première in 2014) en nu is het een boek. Opgedragen aan haar zoontje Boris. Posthuma heeft het boek niet meer kunnen zien. Stotijn droeg haar toegift aan hem op: een ontroerende versie van Tsjaikovski’s ‘Mijn beschermer, mijn engel, mijn vriend’. Ook hier groef Stotijn diep.

Lees meer muziekrecensies op Trouw



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
Alles kwam samen in het slotlied van Amy Beach

Dat de naweeën van de verkoudheid Stotijn soms nog hoorbaar in de weg zaten, deed niets af aan de schoonheid van dit recital