Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

CD's op Vrijdag: Ronnie Flex, Courtney Marie Andrews en veel piano

Cultuur

Muziekredactie

CD-recensies

De muziekredactie - nou ja, in ieder geval één lid daarvan - was deze week vooral overdonderd door het trap-project van Ronnie Flex, een ander door countryzangeres Courtney Marie Andrews. De rest luisterde vooral veel piano: naar hoe de Poolse pianist Piotr Anderzewski Mozart onder handen nam, naar het Delta Piano Trio en naar hoe het Rembrandt Frerichs Trio het helemaal anders doet. 

Ronnie Flex tart, scheldt, tiert, daagt uit en windt op

Lees verder na de advertentie

POP

Ronnie Flex

Nori (TopNotch)

★★★★

Het was aangekondigd, en tóch verrast Ronnie Flex met 'Nori'. Dat hij de jeugd aanspoorde tot drank en drugs is al lang vergeven, Nederland heeft het stijlicoon uit Capelle in de armen gesloten. Hij is de sympathieke rapper met humor. Een beetje emo ook, af en toe: het alleen-op-de-wereld-idee ging schuil achter 'Rémi', zijn vorige album.

Nou, niet Nori. Flex spuwt vuur op deze mixtape, die na iedere beluistering weer een duizelingwekkende indruk achterlaat.

Niet alleen om de muziek, daar komen we straks op. Maar allereerst om hoe Ronnie Flex in de huid kruipt van zijn alter-ego Flonti Stacks, die rammend harde trap-muziek maakt, in plaats van de gepolijste nederhop die we van hem kennen. Achterwege blijven de invoelend gezongen refreintjes, weg is die traan op de hoes van Rémi. In alles - beats, woord en daad - is Flex op Nori een opgefokte versie van de oorspronkelijke Ronnie.

Eentje die is omhangen met nóg meer dure horloges, drugs, bitches en drank. Platte hiphopcliché's, zeker, maar het is hier zo monsterlijk uitvergroot dat het een stijlfiguur wordt. Het is als een power-up, als die transformatie van de Pokémon/Dragonball-Z-figuurtjes waarmee het bijbehorende artwork in mangastijl is volgestopt. Want dat is nog zoiets: elke track is op Spotify vergezeld van een mini-animatie, op maat gesneden voor een telefoonscherm. Meer 2018 wordt het niet: een album waar je doorheen kunt swipen als een instastory.

En dan is er nog het mixtape-idee: alle losse tracks lopend vloeiend in elkaar over, aan elkaar gesaust door DJ Waxfiend, zonder dat dit de muziek in de weg zit. Die naadloze mix zorgt juist voor een ontzettend energiek, avontuurlijk geheel.

Cd's, albums? Passé. Maar door deze mixvorm, die genoemde animaties en dat alter ego bewijst Nori dat een stream-onlyrelease geen wegwerpproduct hoeft te zijn. De klassieke albumvorm mag misschien onder druk staan van de shuffle-, stream- en swipe-generatie, maar Nori staat als een huis.

En o jongens, dan die beats. Dit is Ronnie's trapproject, geënt op de rauwe, duistere hiphopstroming die vooral in het zuiden van de VS populair is en de laatste jaren een vruchtbare voedingsbodem vormt voor het succes van Future, Migos of Rae Sremmurd.

Wat daarbij vooral positief verbaast, is hoe veelzijdig en afwisselend Ronnie Flex, zijn producers en gastrappers dit genre aankunnen, waarmee #TeamNori hun Amerikaanse voorbeelden naar de kroon steekt. Harder dan 'Kan Niet Kiezen' hoor je hiphop niet vaak terwijl '100' je juist onder narcose soest. En zodra je went aan het metalige gestuiter van '2 Cups' moet je weer rennen op 'Atletiek', om vervolgens middenin een achtbaan te stappen met dat buitelende fluitgeluid van 'Geekin'.

Goed, tekstueel kan het allemaal wat diepzinniger, maar dat komt de volgende keer wel weer. We horen Flex tieren, tarten, schelden en uitdagen. We horen een Ronnie die lacht om al zijn haters. En terecht. Want het frisse Nori maakt dat al dat gepoch geen moment leeg aanvoelt. (Joris Belgers)

Muzikale ode aan de zachtaardigheid

POP

Courtney Marie Andrews 

May Your Kindness Remain 

(Loose Music/Rough Trade)

★★★★

Volgens de Amerikaanse singer-songwriter Courtney Marie Andrews spenderen we te veel tijd aan het najagen van verkeerde dingen, zoals roem en geld. Zouden we er niet beter aan doen ons te richten op dingen die er echt toe doen, zoals het bewaren van onze zachtaardigheid? Of, zoals ze het in het titelnummer verwoordt: rijke mensen zijn niet rijk omdat ze geld of roem bezitten, maar om hun zachtmoedige karakter.

Dat gedachtengoed staat centraal op het vierde album van de 27-jarige countryzangeres uit Phoenix en wordt door Andrews op 'May Your Kindness Remain' in uiteenlopende toonaarden bezongen. Soms klinkt ze poëtisch ('This House'), maar bij vlagen gaat de Amerikaanse er behoorlijk tegenaan. Bijvoorbeeld op het nummer 'Border', over de slechte positie van Mexicaanse immigranten in de VS, dat rustig begint maar uitmondt in een muur van woedende gitaarklanken.

Ook muzikaal is May Your Kindness Remain veelzijdig. In tien songs pendelt de zangeres tussen country, folk, blues en gospel. Bovendien ontwierp ze voor het album samen met producer Mark Howard, die ook met Tom Waits, Bob Dylan en Emmylou Harris werkte, een rijke en dynamische sound die maakt dat May Your Kindness Remain ook na vele draaibeurten blijft boeien. (Saskia Bosch)

Mozart sprankelt bij Anderszewski

KLASSIEK

Piotr Anderszewski

Mozart Pianoconcerten 25 & 27 (Warner)

★★★★


Wanneer je naar Piotr Anderszewski luistert, kun je totaal de weg kwijtraken. Laatst nog, tijdens een recital met Schumanns 'Geistervariationen' en Mozarts Fantasie in c-klein: geweldig repertoire, maar voorgedragen in onbegrijpelijke pianistische taal. Wat voor plan had Anderszewski, welke richting gingen de noten op, waar stuurden zijn vingers ons naartoe? Een beetje excentriek is hij zeker, maar deze opnamen van Mozarts pianoconcerten 25 en 27 met het Chamber Orchestra of Europe geven een ander beeld. Ze varen wel bij de ideeënwereld van de Pool. In deze opname dirigeert hij vanachter de vleugel: Mozarts concerten zijn beter af zonder dirigent als intermediair op de bok. Hij maakt er sprankelende en inventieve uitvoeringen van, waarin alle kleuren van de regenboog voorbijkomen. Zijn Mozarts klinken als een sprookje dat nooit eindigt zoals je verwacht. Met het Chamber Orchestra of Europe heeft hij een van de beste en flexibelste kamerorkesten aan zijn zijde, dat bereid is mee te gaan in het verhaal dat de solist vertelt. (Frederike Berntsen) 

Op 8 april geeft Anderszewski een solorecital in het Concertgebouw. Op 18 mei speelt hij Mozart in het Muziekgebouw aan 't IJ.

Het Delta Piano Trio geeft groots visitekaartje af

KLASSIEK
Delta Piano Trio
The Mirror with three Faces (Odradek)

★★★★

Een van de iconische kamermuziekcomposities uit de twintigste eeuw is het Pianotrio nr. 2 in e-mineur, opus 67 van Dimitri Sjostakovitsj. Het werk uit 1944 is zowel een epitaaf voor een overleden vriend van de componist als voor de miljoenen Joden die in die tijd in de nazikampen werden vermoord. Het aarzelende en ijzingwekkende begin met ijle flageoletten is de ultieme verklanking van dat leed.

Het jonge Delta Piano Trio geeft een indrukwekkend visitekaartje af met een zeer intense uitvoering van dit werk. Violist Gerard Sponk, celliste Irene Enzlin en pianiste Vera Kooper staan garant voor een zeer bevlogen uitvoering. Ze combineren Sjostakovitsj met twee pianotrio's van de in 1973 geboren Russische componiste Lera Auerbach.

Haar compacte Pianotrio nr. 1 is geënt op Sjostakovitsj' klankwereld, maar heeft zeker eigen identiteit, getuige bijvoorbeeld de bizarre, quasi-barokke opening met geluiden van schreeuwende meeuwen. Auerbachs grootschalige Pianotrio nr. 2, 'This Mirror Has Three Faces', is een fascinerende, drieledige muziekspiegel waarin de componiste de luisteraar onzeker maakt over wat realiteit en wat reflectie is.

Deze cd, ook nog eens schitterend vormgegeven, roept op tot nadere kennismaking met Lera Auerbach en het Delta Piano Trio. (Christo Lelie)

Instrumenten zijn ook maar relatief

JAZZ
Rembrandt Frerichs Trio
The Contemporary Fortepiano (Just Listen)

☆☆

Welke jazzband gebruikt nog een banjo of een sousafoon? Het instrumentarium van de jazz is in de loop der tijd meermalen veranderd. Zo kwam de piano pas in beeld toen bands in bars en zo begonnen te spelen in plaats van op straat.

Waren dergelijke veranderingen vaak tamelijk toevallig, je kunt ook het heft in eigen hand nemen, zoals het Rembrandt Frerichs Trio doet. Geen vleugel maar een fortepiano of harmonium, geen contrabas maar een violone en een aangepaste percussie-set. Daaruit groeit een ander klankbeeld. Eén dat verfijnder, maar ook flexibeler is. Ideaal voor dit trio dat zich vanuit de jazz ook graag richting klassieke en Arabische muziek beweegt. Doordat de klanken zachter en korter zijn, ontstaat er direct een grotere ruimtelijkheid. En de kracht kan niet met een galmpedaal extra worden aangezet, nee, melodie en harmonie moeten het werk doen. Alle drie de bandleden schrijven pakkende stukken, alle drie luisteren ze opvallend goed naar elkaar. Dit trio is een toonbeeld van harmonie, echte gentlemen's muziek. Welsprekend, erudiet en zo beheerst, dat uitbarstingen en wanklanken goeddeels ontbreken. (Mischa Andriessen)

Deel dit artikel