Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

CD’s op vrijdag: Lauwtje, Damien Jurado en Heather Woods Broderick

Cultuur

Muziekredactie

Damien Jurado © rv
Cultuur

Drie sterren deze week voor Damien Jurado, die al sinds de jaren negentig meegaat, èn voor Lauwtje, rapper uit Rotterdam, die deze week met haar allereerste album komt. Lauwtje gaat op het album ‘Lauws’ van lichtvoetig naar opzwepend en zelfs angstaanjagend. Jurado houdt het op ‘In the shape of a storm’ sober, met alleen zang en een akoestische gitaar.

Verder deze week recensies van het ingetogen album ‘Invitation’ van singer-songwriter Heather Woods Brodericks, een topalbum van András Schiff die Schubert speelt op een oude Weense fortepiano en een bloedmooie Bach-cd van violist Renaud Capucon en pianist David Fray.

Lees verder na de advertentie

Het is fijn om bij Jurado te zijn

POP

Damien Jurado | IN THE SHAPE OF A STORM (LOOSE)

★★★☆☆

© AP

Het veertiende album van Damien Jurado is zijn soberste en minst ambitieuze tot nu toe. Alleen Josh Gordon tokkelt op de achtergrond soms een spaarzaam moppie mee; verder horen we enkel Jurado’s stem en zijn akoestische gitaar. In die soberheid ligt iets veel groters besloten. Fans zullen het album niet kunnen beluisteren zonder aan Richard Swift te denken, Jurado’s vriend en muzikale partner die vorig jaar op 41-jarige leeftijd overleed, waarschijnlijk aan de gevolgen van een ongezonde levensstijl. Het uitblijven van de drums, de afwezigheid van bas, strijkers en productionele opsmuk; het benadrukt Swifts afwezigheid alleen maar. 

Ongetwijfeld was hij in gedachten aanwezig toen Jurado de tien nummer op ‘In the shape of a storm’ op plaat zette. Het is verleidelijk om de teksten aan het verlies op te hangen. Dat mag natuurlijk, maar het klopt niet. ‘In the shape of a storm’ is een verzameling oude liedjes die de afgelopen twintig jaar om wat voor reden dan ook op de plank waren blijven liggen. Mogelijk heeft hij er nog wat aan geschaafd, maar voor zover de informatie strekt was Swift nog onder de levenden toen Jurado in ‘Silver ball’ schreef dat tijd de wonden juist niet heelt.

Jurado’s omvangrijke oeuvre barst niet van veelzijdigheid uit zijn voegen, maar dat een collectie bijeengeraapte liedjes uit verschillende periodes zo duidelijk een geheel vormt heeft niet alleen daarmee te maken. De singer-songwriter uit Seattle nam slechts twee uur de tijd om de boel op te nemen. Het is de sfeer van het moment die de nummers bindt, zijn gemoedstoestand die niet te vatten is in termen als gelukkig en verdrietig; Jurado klinkt berustend, sereen. De kalmte stemt mild, waardoor je haast geneigd bent Jurado zijn soms wel erg voor de hand liggende melodieën te vergeven. Het veel te lang uitwringen van het op zich aardig gevonden beeld van de jurk van krantenpapier (‘Newspaper gown’)? Ach, hij doet maar. Waarom altijd moeilijk doen? Waarom altijd meer verlangen dan wat het leven je biedt? ‘Now you’ve got me where you want me to be,’ zingt Jurado met die hese maar heldere stem van hem. Inderdaad, zo zit het. En het is goed zo. Het is fijn om daar te zijn. (Klaas Knooihuizen)

Muzikaal cadeautje uit Oregon

POP

Heather Woods Broderick | Invitation (Western Vinyl/Konkurrent)

★★★★☆

© rv

Heather Woods Broderick heeft een flinke staat van dienst in de muziek. Toch zal niemand het je kwalijk nemen als je haar naam niet kent. Want de Amerikaanse singer-songwriter verricht veel van haar muzikale inspanningen op de achtergrond, in begeleidingsbands van bekendere collega’s als Laura Gibson, Sharon Van Etten en Lisa Hannigan.

Daarnaast timmert ze aan de weg als soloartiest. ‘Invitation’ is de titel van haar derde soloalbum. Voor de opnames verhuisde de muzikante van Brooklyn naar een klein dorpje aan de kust van Oregon. Die rustige omgeving klinkt duidelijk door in haar nieuwe album.

Het zijn songs die zich niet aan de luisteraar opdringen maar eerder op afstand uitnodigend wenken. In haar liedjes pendelt Broderick tussen folk en pop en geeft ze haar nummers een ingetogen instrumentatie mee, die wordt gedragen door melodieuze pianoklanken, subtiele strijkers en ruisende drumritmes. Intussen voegen haar dromerige vocalen klinken zich moeiteloos naar de melancholieke muzikale setting. Broderick is duidelijk iemand die je haar overpeinzingen liever zachtjes toezingt, dan toeschreeuwt.

Het wil niet zeggen dat ‘Invitation’ een lijzig album is geworden. En dat is vooral te danken aan de zeer dynamische songstructuren. Zo laat Broderick op ‘Where I Lay’ kalme coupletten opvolgen door een onverwacht meeslepend refrein en levert zo een lied af dat blijft fascineren. Het maakt van ‘Invitation’ een muzikaal cadeautje waar je heel rustig van moet genieten. (Saskia Bosch)

Hamertje-tik met een een schat aan kleur 

KLASSIEK

András Schiff | Schubert (ECM)

★★★★★

© TRBEELD

András Schiff heeft een aardig collector’s item in zijn bezit: een Weense fortepiano uit 1820, gebouwd door Franz Brodmann. Een paar jaar geleden nam hij er Schubert mee op, en nu bespeelt hij het wederom op een dubbel-cd met muziek van de Weense classicus. Een geniale zet: Schiff haalt zichzelf hiermee uit de gevarenzone. Op een moderne concertvleugel komt hij nogal eens pathetisch over, maar de Brodmann laat dat niet toe. Het instrument heeft een doortastend geluid, niet te vergelijken met de aaibare klank van hedendaagse vleugels. Er valt niets te verdoezelen of glad te strijken, het is hamertje-tik, maar dan zo dat er een schat aan kleur en intensiteit bovenkomt. Vormen de sonates D 958 en D 959 de hoofdmoot? Wellicht, maar al in de Vier impromptus opus 90 worden we van onze stoel geblazen. De Drei Klavierstücke: niet te versmaden. András Schiff 2.0. De Brodmann trouwens, ooit eigendom van de laatste keizer van Oostenrijk, Karl I, is in permanente bruikleen van het Beethoven-Haus in Bonn. Wel zo sympathiek dat Schiff het instrument niet voor zichzelf houdt. (Frederike Berntsen)

Lauwtje verpakt magere tekst in rijke beats

POP

Lauwtje | Lauws (VAN KLASSE/CLOUD 9)

★★★☆☆

© rv

‘Ik geef geen fuck om je tasje / het boeit me niet hoeveel je hebt op je pasje,’ rapt Lauwtje op ‘Vermogen’, een van de grimmigste nummers op haar debuut. Een fris standpunt in een scene waarin het gebruikelijk is je garderobe vol merkkleding op rijm te zetten. In het tweede couplet haalt ze die gedachte alweer onderuit. ‘Je klokkie is op afbetaling / Plus die brakka die je draagt die is geleend, bro / Fully designer maar jij reist nog met de metro.’ Geld en status zijn wel degelijk belangrijk voor de Rotterdamse rapper, of in ieder geval voor het karakter dat ze neerzet. Voorts laat ze niet met zich sollen en houdt ze van een feestje. Veel meer komen we niet over haar te weten. 

Zo mager als de kennismaking inhoudelijk is, zo rijk is haar veelvoud aan stijlen. Lauwtje kan lichtvoetig klinken (‘Elastisch’), opzwepend (‘Boing boing’) en angstaanjagend kil (‘Spring’). De beats van labelbaas en topproducer Esko zitten haar als gegoten. Benieuwd wat deze samenwerking op kan leveren wanneer ze haar verder uitdiepen. (Klaas Knooihuizen)

Adembenemend mooie Bach

KLASSIEK

Renaud Capucon, David Fray | Bach (Erato)

★★★★☆

© rv

Kan Bach te mooi klinken? Te zoetsappig? Het is geen goed teken als die vraag opkomt bij het eerste beluisteren van een cd. Violist Renaud Capucon en pianist David Fray, twee Fransen met een buitengewone reputatie, buigen zich over de derde, vierde, vijfde en zesde vioolsonate van Bach. Dat doen ze uiterst zoetgevooisd. De klank van viool en piano is voortdurend adembenemend mooi en beide musici zoeken naar het uiterste aan emotionele expressie: net even inhouden voor een mooi plekje, dynamisch uithalen, klein beetje vibrato, gesuggereerde breekbaarheid. Vooral van de Adagio’s en Largo’s krijg je de smaak van suikerspin in de mond. Bach bezwijkt daar bijna onder de schoonheid; voor abstractie en een koele analyse van de muzikale lijnen is geen plek. En toch….. aangekomen bij de derde sonate geef ik me gewonnen. Want deze musici weten voortdurend te boeien en zijn muzikaal consistent en overtuigend. En dan is suikerspin best lekker.  (Sandra Kooke)

Een overzicht van de nieuwste recensies van pop, klassiek, wereldmuziek en optredens vindt u hier.

Deel dit artikel