Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

CD's op vrijdag: Justin Timberlake, Clean Pete, Schubert en meer

Cultuur

Muziekredactie

CD-recensies

Die nieuwe Justin Timberlake? Die valt dus tegen, dat verklappen we alvast. Maar gelukkig was daar de nieuwe Clean Pete, de Noorse jazzdrummer Thomas Strønen en een vioolduet tussen vader en zoon Zimmermann waar de muziekredactie deze week wél vrolijk van werd.

Timberlake zwabbert alle kanten op, maar treft geen doel

Lees verder na de advertentie

Justin Timberlake kreeg het zondagnacht voor elkaar maar liefst tien van zijn grootste hits in twaalf minuten te proppen. Het gekke was, we misten eigenlijk niets, tijdens die razendsnelle medley. Alleen maar knallers. Doe uzelf een plezier, kijk zijn optreden nog even terug, tijdens de pauzeshow van de Superbowl. Het was precies goed. Het bewijst hoe sterke popmuziek ongemeen direct de roos kan treffen. Nu was het misschien een weinig bijzondere, weinige spectaculaire en extreem veilige dansshow, maar de muziek, die klopte.

Hoe anders is dat op het album dat hij twee dagen voor die show uitbracht. 'Man of The Woods' is de eerste langspeler van de 37-jarige Timberlake in vijf jaar, de vierde soloplaat van het voormalige tieneridool. Het is diens muzikale terugkeer, nadat hij zich de afgelopen jaren wat meer op acteerwerk richtte. En dat begint heerlijk, met de vettige electrofunk van 'Filthy', niet eens de enige grote knipoog naar Prince. Maar, in dat openingsnummer kondigt zich ook al de grote tekortkoming van dit album aan: het gáát maar door.

Je denkt minstens drie keer dat het nummer nu toch echt is afgelopen - maar nee - het gaat maar door

Vijftien nummers, die haast allemaal boven de vier minuten klokken, dat is veel. Het kan hoor, daar niet van, Timberlake zelf bewees op zijn meesterlijke 'Futuresounds' (2006) zulke lengtes makkelijk aan te kunnen. Maar hier mist de spanningsboog volkomen, zowel binnen de nummers als binnen het beslag van het album. De meeste tracks bevatten één goed idee, dat eindeloos herhaalt wordt. Dat riffje bij 'Sauce'? Mja, leuk, maar voor een heel nummer? Of 'Livin' of the land', je denkt minstens drie keer dat het nummer nu toch echt op zijn eind loopt - maar nee - nogmaals: het gaat maar door.

Het tweede grote manco is dat er nul hitmateriaal tussenzit. Geen 'Senorita', geen 'Sexyback', geen 'Cry me a River',en zeker geen 'Can't Stop The Feeling'. Het dichtst op het gevoel komt Timberlake met behulp van bluegrasszanger Chris Stapleton, op 'Say Something'. Dat is een van de weinige echte liedjes op dit album, in plaats van de vele schetsmatige ideetjes.

En dan dat thema, die esthetiek van de bebaarde outdoor-man, die Timberlake zich aanmeet, het komt zo bedacht over, zeker omdat er verder niet echt een bedoeling achter dat nieuwe imago schuilt. Het houthakkersgevoel dat spreekt uit songtitels als 'Living of the Land', 'Flannel' en 'Montana' wordt niet continu doorgevoerd, doordat hij zich het ene moment wil spiegelen aan Prince (Filthy, Sauce) en dan weer leentjebuur speelt bij de hiphop-cultuur (Supplies).

Weinig oorspronkelijke ideeën, geen echte hits. We hadden meer verwacht van Timberlake, en ook van zijn vaste producers Timbaland en The Neptunes - van wie de laatste met N.E.R.D. onlangs nog wel zo'n frisse plaat uitbrachten. Wie Justin Timberlake tegenwoordig zélf is, blijft onduidelijk. Dat directe van weleer is er af, getuige dit logge, zwabberende 'Man of the Woods'. (Joris Belgers)

Bij Thomas Strønen blijft wat te raden over 

Sommige muziek tovert de luisteraar meteen een beeld voor ogen. Een landweg, een zee. Vaak is dergelijke muziek illustratief, ze roept beelden op, maar vult tegelijk veel in. Het knarsen van een deur in een niet pluis huis. Spannender is het wanneer iets te raden overblijft. Nog spannender, blijkt bij beluistering van 'Time Is A Blind Guide', is het wanneer de muziek halverwege verbeeldend en illustratief blijft steken. De nieuwe plaat van de Noorse drummer Thomas Strønen brengt steeds een associatie boven met de knerpende boventonen van de Hongaarse componist György Ligeti die in talloze horrorfilms zijn gebruikt. Een vreemde associatie omdat de prachtige muziek van Strønen totaal niet sinister is, eerder het tegendeel. Wel zijn er de wegsliertende tonen van cello en viool die net als LIgeti een intense sfeer creëren. Soms aangemoedigd door de opvallend terughoudend spelende Strönen zelf. Vooral de piano lijkt daarin niet te willen meegaan en bij de welluidende eigen wijs te willen blijven. Terwijl de strijkers de muziek telkens optillen, blijft de piano waar hij is. Precies dat bevreemdt. (Mischa Andriessen)

De tweeling gaat elektrisch, de humor is gebleven

Na twee albums met rustige luisterliedjes, die vooral draaiden om het samenspel van cello en akoestische gitaar, slaat Clean Pete met het album 'Afblijven' een nieuw pad in. De Nederlandse zussen Loes en Renée Wijnhoven trokken voor het nieuwe album twee nieuwe bandleden aan en besloten hun palet uit te breiden met elektrische gitaar.

Met succes, want hierdoor klinkt 'Afblijven' beduidend afwisselender dan eerdere platen. In nummers als 'Weet Je Het Zeker' en 'Denk Niet' spelen de gitaren de hoofdrol. Het levert lekker rammelende garagebeat-liedjes op, met vaart, vol pit. Af en toe grijpen de tweelingzussen nog terug op hun oude geluid, zoals in het kabbelende 'Ik Wil Een Kunstenaar'.

Wat is gebleven, zijn de humoristische en herkenbare teksten waarin de zussen hun worstelingen met de liefde beschrijven. Zo gaat het in 'Verlegen Jongens' over jongens die er maar niet in slagen hun gedachten te verwoorden en is het titelnummer een zeer actueel nummer over ongewenste aandacht: "Deze is al bezet. Was ik niet duidelijk? Afblijven!" Een van de meest geslaagde nummers is 'Trieste Avond', over het spel van aantrekken en afstoten tijdens een avondje in de kroeg. Zo beeldend beschreven dat het is alsof je er zelf bij bent geweest. (Saskia Bosch)

Zimmermann geeft de muziek voorrang

"Misschien ben ik wel een soort prima donna", zei violist Frank Peter Zimmermann ooit. Hij wil graag in zijn eentje tweeduizend man vermaken. Maar als je hem ziet en hoort spelen, associeer je niets in zijn doen en laten (noch zijn lichaamstaal, noch het geluid dat hij produceert) met prima-donna-gedrag. Bij Zimmermann kun je uittekenen hoe hij gaat spelen, hoe brandschoon zijn streekwisselingen zullen zijn en hoe onberispelijk de noten in het gelid zullen staan: hij verrast zelden. En toch is wat hij doet extreem verslavend, juist vanwege zijn no-nonsenseaanpak. Zimmermann is een solist die de muziek voorrang geeft, niet zichzelf. Onder zijn handen komt Bach stralend tot klinken. Samen met de Berliner Barock Solisten voert hij diens vioolconcerten uit. Ook op deze opname, in een concert voor twee violen: de twintiger Serge Zimmermann, zoon van. Het is zijn debuut op cd. En dat met een vader die tot 's werelds topviolisten behoort, hou je dan maar eens staande, als nazaat. Hun samenspel is lenig, gezond en zangerig, dat zegt genoeg. (Frederike Berntsen) 

Padmore doet aan opscheppen in plaats van werkelijk lijden

'De Winterreise' van Schubert is het intiemste werk voor zang dat je je kunt voorstellen. Het is een reis in de geest, een doorleving van emoties na een verloren liefde. De teksten gaan wel over een echte reis, langs een dorp, een lindeboom, een herberg en een orgeldraaier, maar de zanger komt niemand tegen, heeft alleen zichzelf om tegen te praten.

Er zijn al honderden opnames van de Winterreise, want iedere zanger - en zelfs enkele zangeressen - willen een of meer keer in hun leven gestalte geven aan deze duistere serie liederen. Die is hondsmoeilijk, doordat hij staat of valt met de geloofwaardigheid.

Mark Padmore is een prachtige tenor. Zijn begeleider is de geweldige fortepianist Kristian Bezuidenhout, die hier een Graf bespeelt. Maar vanaf het eerste lied gaat het mis. Padmore houdt geen monologue intérieur, maar staat op de markt over zijn verdriet te vertellen. En hij lijkt eerder een beetje op te scheppen over waar hij doorheen gaat dan werkelijk te lijden. Hij grijpt alle kansen aan om te laten horen hoe mooi hij kan zingen. Het is schitterend, maar je gelooft hem niet - het komt niet van binnenuit. Bezuidenhout speelt wel mooi ingetogen. De pianist lijkt beter te begrijpen waar het hier om zou moeten gaan. (Sandra Kooke)


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Deel dit artikel

Je denkt minstens drie keer dat het nummer nu toch echt is afgelopen - maar nee - het gaat maar door